Mijn puber

Door Claudia1972 gepubliceerd op Friday 01 August 12:37

Pubers :

Ooit ben je zelf een puber geweest, een puber met een eigen wil, een puber met een ik kan het allemaal zelf wel houding...

Maar nu sta je tegen de muur, een puber  met jaa.... dat kan ik allemaal zelf wel houding, die gewoon zijn gang gaat, herkenbaar?

Je weet dat je sommige dingen moet verbieden, maar soms kan je gewoon alleen maar toekijken en even niets doen.

Zelf dingen ontdekken is erg belangrijk, zelf situaties leren inzien, ook dat is erg belangrijk.

d2d05ffe77362f83da01590be8b702e4_1406890

Relaties verbieden tussen 2 pubers, met  4 jaar leeftijdverschil, dat kan je niet maken, zo frustrerend...zo verliefd, in love, en tja of het nu kalver liefde is of  niet, dat komt later wel uit...

Niets maakt een puber zo onzeker als een ouder niet achter hun beslissingen staan.

Begeleiding hebben ze nodig, maar van fouten moeten ze leren.

Maak een puber niet onnoddig kwaad, dat heeft geen zin, het werkt alleen maar tegen je.

Praat met de puber, want dat is het enige wat ze willen, soms ook niet natuurlijk, geef ze respect en maak ze duidelijk dat je altijd achter hun blijft staan, wat er ook maar gebeurd.

607b0132eb1cc1ccafd6fd4752013167_1406890

Inbreng van ouders:

Ouders raken steeds meer op de achtergrond, pubers  gaan steeds meer hun eigen weg.

Ik was echt bang om mijn jongen van 17 te verliezen, maar soms moet je gewoon even op de achtergrond blijven.

Er is zoveel gebeurd, zoveel gepraat en uiteindelijk bleef ik bij mijn eigen conclusie.

Ik blijf vierkant achter hem staan.

In mijn artikel ga ik niet rechtstreeks op het probleem in, maar neem van mij aan dat een puber begeleid moet worden en alle wel bedoelde adviezen niet altijd in acht neemt.

Maar alles komt goed, wie is er niet volwassen geworden, wie is zelf geen puber geweest die liever niet met ouders alles bespreken, logisch toch.

In mijn situatie heb ik gekozen om mijn eigen conclusie te trekken en mijn jongen gewoon datgene te laten doen waar hij zich goed bij voelt en ach alles gaat heus wel goed komen, als je maar aan hun zij blijft staan, hun vertrouwen geeft en altijd open blijft staan voor een praatje, een luisterend oor...

 

Puber of Adolescent?

Wanneer ben je puber en wanneer ben je adolescent?

Pubertijd is een overgangsfase tussen de kindertijd en adolescent.Een kind van 10 t/m 18 jaar noemt men een puber.

In deze levensfase wordt een kind geslachtsrijp.

Adolescentie is de ontwikkeling tussen jeugd en volledig volwassenheid.

Wij spreken hier van jongeren tussen de 15 en de 20 jaar.

Adolescere betekend letterlijk: opgroeien.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Adolescentie

 

In deze link kan je alles uitvoerig lezen, ik heb alleen even globaal opgeschreven.

 

Mijn puber/adolescent:

Pff hij wordt zo snel volwassen, hij moet leren om op eigen benen te staan.

Keuzes maken voor hem kan je niet meer, hij gaat zijn eigen weg.

1 September gaat hij een BBL-opleiding binnenvaart doen, hij wordt zo snel volwassen, leren om op eigen benen te staan om voor zichzelf op te komen, allemaal zaken waar hij momenteel mee te maken krijgt.

Werken en leren tegelijk, zelf geld verdienen.. zo geen kind meer...

Ik heb er een man bij gekregen.. haha..

Ik blijf altijd een moeder, maar toch is en blijft hij mijn kleine jongen..

 

 

Wees als ouder allert en begeleidt de pubers/adolescenten waar je kan, maar geef ze de ruimte om te ontdekken, om fouten te maken en geef ze respect, waardering en vooral vertrouwen.

 


 

 

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel. Mijn dochtertje is nog niet eens een half jaar oud maar ik zie nu al op tegen de puberteit. Lijkt me een moeilijke fase..
elke fase heeft zijn min en plus punten...
Mijn dochter is 3 en half, maar ook dit is een lastige fase, zindelijkheids- training/fase, vind ik weer erg lastig en niet leuk, maar het hoort er allemaal bij
Is inderdaad waar. Mijn dochtertje is ook meteen m'n eerste dus alle nieuwigheidjes zijn voor mij ook compleet nieuw. Maar goed, ik merk dat ik er wel in meegroei gelukkig. Blijft ontzettend bijzonder om zo'n hele ontwikkeling te mogen meemaken.
Geniet er maar van, want voor je het weet zijn ze groot en verlang je naar de babyfase.. haha..
Nee hoor zo erg is het allemaal niet, geniet gewoon van jouw/jullie kind en mee groeien doe je automatisch, moedergevoelens toelaten en niet teveel nadenken over wat er nog gaat komen, want dan geniet je niet meer van de fases die je nog te wachten staat.
Goed advies haha. Dank je!