De schrijfopdracht. Wandelen in Dartmoor

Door Draak gepubliceerd op Tuesday 29 July 10:25

In mijn jonge jaren kwam ik tijdens een vakantie met een groep vrienden in het prachtige natuurgebied Dartmoor in westelijk zuid-Engeland terecht. De wilde paarden, die vrij rondlopen en soms even komen kijkend wie die gasten zijn die door hun rijk wandelen, de kleuren die de heide aanbiedt en de onvoorstelbare stilte vormden samen een soort van buitenaardsheid.

De weinige mensen die we ontmoetten waren vriendelijk en tegelijk wat terughoudend. Waarom wisten we niet. Het voelde alsof ze ons bespieden. Waar gaan die gekke Nederlanders naar toe?

Later werd duidelijk dat dit niet zo maar gebeurde. Zelfs nu, decennia later, loopt nog steeds een koude rilling langs onze rug als we het over die vakantie hebben. Ondanks het feit dat we dit avontuur gewoon kunnen na vertellen.

Omdat we te voet waren en de rugzakken aan de zware kant, schoot het niet echt op. Alhoewel we iedere dag de afstand vastlegden, waren we te vaak blijven hangen op werkelijk prachtige plekken. De avond begon te vallen en we moesten nog 5 mijl naar de volgende B&B. Of, dat was het alternatief, we moesten de tentjes opzetten en in het Moor slapen. Na enig heen en weer gepraat besloten we in het Moor te overnachten.

Nadat de tentjes opgezet waren en we een hap gegeten hadden, deelden we de whiskey die we nog hadden. Het werd een genoeglijke avond, met veel gelach dat ver over het Moor klonk. Tegen elven kropen we in de slaapzakken. Moe en voldaan, op zoek naar de welverdiende slaap.

Ergens in de nacht werd ik wakker van een soort gehuil. Niet zo ver van ons vandaan. Ook mijn vrienden hadden het gehoord. Het klonk allesbehalve prettig en er door heen hoorden we gesnuif en gehuig. Wat doe je op zo'n moment? De eerste reactie is gewoon omdraaien. Maar je bent op jouw hoede, want je ligt wel ergens midden in het niets.

Vanuit de andere twee tenten werd gevraagd of we niet buiten moesten gaan kijken. Samen waren we sterk genoeg, mocht er iets zijn. Dus, kleren en schoenen aan en naar buiten met de zaklampen in de aanslag. We zagen een soort van schimmige gestalte op een van de heuveltjes. Omhoog kijkend, naar de volle maan.

Achter ons hoorden we weer dat gesnoef. We draaiden ons om en keken in de ogen van een stel paarden die een kijkje kwamen nemen. Plotseling klonk weer dat gehuil. Dat door merg en been ging. Toen begon toch enige ongerustheid te ontstaan.

We besloten wakker en bij elkaar te blijven, zijn in een van de nabije gelegen greppels met de rug tegen een verhoging gaan zitten en hebben de dageraad afgewacht. Toen het licht begon te worden, hebben we alle spullen bijeen gepakt en zijn flink doorstappend naar de B&B gegaan, waar we 's ochtends om half zes voor de deur stonden.

Ondanks het feit dat we de mensen van de B&B zo vroeg wakker maakten, lieten ze ons zonder morren binnen. "Waar komen jullie vandaan?" , was hun eerste vraag. We vertelden dat we in het Moor overnacht hadden. Ze keken elkaar met een veelbetekende blik aan. "Wees maar blij dat jullie met zes zijn, want anders had dit flink fout af kunnen lopen", zie de B&B eigenaresse. Waarom, zeiden wij?

"Het was vanacht volle maan! Dat gehuil dat jullie hoorden en die gestalte die jullie gezien hebben. Dat was de weerwolf. Die leeft al eeuwen in Dartmoor en heeft al heel wat leed veroorzaakt".

Alhoewel we het probeerden met een korreltje zout te nemen, waren we twee dagen later weg uit Dartmoor en zijn we, ondanks meerdere bezoeken aan het mooie Engeland, nooit meer teruggekeerd. Zeker = zeker!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het verhaal van de weerwolf komt werkelijk uit Dartmoor. Hier werd hij literair geboren.
Mooi verhaal
Mooi geschreven