Een vreemde meneer en een vreemde mevrouw ( naar een tekst van Robert long)

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Sunday 27 July 09:06

Doelbewust liep ze naar de zolder,koos de twee grootste koffers uit, nam ze mee naar de slaapkamer en zette ze geopend op het bed. Ze keek rond en verzamelde wat zij vond dat van haar was en mikte dat ook op het bed. Als ze alles bij elkaar had, zou ze het allemaal wel netjes stapelen zodat er zoveel mogelijk in de koffers paste. Ze keek op haar horloge: half acht, lekker vroeg nog. Jaap was net weg naar zijn werk, dus ze had tot een uur of half zeven vanavond voor hij terugkwam. Nou, voor die tijd was ze wel klaar.

Halverwege de ochtend nam ze een kop koffie en gunde zich de tijd even te gaan zitten. Ze had een doosje gevonden met brieven, die Jaap haar had geschreven in de tijd dat hij voor zijn werk in Amerika zat. Het was een hele stapel. Ze had deze brieven altijd bewaard, ze had er zulke fijne herinneringen aan en ze kon het nu niet laten ze door te kijken. Haar oog viel op één zin: ‘Ik heb zo genoeg van dat hoteleten, verlang ontzettend naar een lekkere Hollandse prak door jou klaar gemaakt!’ Verbaasd las ze dat nog eens door; hat was haar destijds niet opgevallen, zeurde hij tóen al zo over het eten? Waarschijnlijk was ze al die jaren geleden alleen maar trots geweest dat hij haar kookkunst zo waardeerde. Ze bladerde nog wat verder, allemaal lieve woordjes;waar was de Jaap, die deze brieven schreef, gebleven?

‘Hoe heeft dit toch zo kunnen gaan?’ dacht ze voor de zoveelste keer en ze voelde de wanhoop en angst weer opkomen. Wanhoop, omdat ze eigenlijk niet weg wilde maar echt niet meer kon blijven en angst voor wat ze ging doen. Ze keek de kamer nog eens rond, naar de  versleten bank die zo lekker zat en daarom nooit is vervangen, het antieke kastje van Jaaps oma, de tv die zij veel te groot vond maar Jaaps droom was. Ze schrok op van het geklepper van de brievenbus en keek op haar horloge: half elf al, ze zat hier al meer dan een half uur te mijmeren, ze moest maar eens verder!

‘Je praat niet meer met me en zit maar voor die buis ’s avonds’ had ze regelmatig geklaagd, maar ja , hij hield  van films en keek naar alles wat op televisie uitgezonden werden. O ja, ze weet nog wel dat ze vroeger sámen keken. Gierend van de lach naar een ondeugende tirolerfilm kjjken en daarna natuurlijk samen in bed belanden, waar ze van alles deden behalve slapen. Maar ach, dat was al zo lang geleden, was het eigenlijk wel echt gebeurd?

‘Jaap alsjeblieft, laten we samen een oplossing zoeken. Je bent een vreemde voor me geworden, Jaap,’ huilde ze, en Jaap wist niks te zeggen!

Nachtenlang had ze gehuild, wanhopig denkend: ‘Wat moet ik  doen?’ Ik wil niet bij hem weg, maar zo kan ik niet verder. Doodongelukkig, ik wil zo niet leven! Maar ik kan hem ook niet missen…. denk ik…. of  misschien wel… zou het wennen zonder hem?’ En zo was ze langzaam naar de beslissing toegegroeid, ’s nachts worstelend met haar gedachten en gevoelens en Jaap maar slapen, die vond het allemaal wel meevallen.

 

Refrein:

Aan het eind van de liefde,

Dan vindt je een vreemde, een vreemde mevrouw of  vreemde meneer.

En je zoekt naar een reden, je herleest ieder briefje

Maar iets is er weg en dat vind je niet meer.

 

Toen hij thuiskwam voelde hij direct dat er iets anders was dan anders. Verbaasd keek hij in het rond, Gonnie zag hij niet. Toen hij in de keuken kwam. was het eerste wat hem opviel dat er geen eten op het gasstel stond te pruttelen, zoals hij iedere avond gewend was. ‘Gon??????’ riep hij.  Zoekend naar Gonnie keek hij in het rond, er was iets vreemds aan de hand, maar wat? Het was ook zo raar stil in huis, een naar voorgevoel bekroop hem.

Hij beende naar de slaapkamer en zag de lege kasten die ze open had laten staan. Al haar kleding was weg. In de badkamer zag hij haar toiletspullen niet. Ze was weg, eigenlijk had hij het aan moeten zien komen drong ineens tot hem door, ze had zo vaak aangegeven dat ze niet gelukkig was, hij wist dat hij zijn best had gedaan, maar eerlijk gezegd ook wel dat hij geen zin had gehad om iets te veranderen. En nu was ze dus weg.

 Verbaasd ging hij zijn jas ophangen. In de hal hing haar lichtblauwe sjaal aan de kapstok, dat ding droeg ze op hun eerste afspraakje. De kleur van die sjaal paste precies bij de kleur van haar ogen. Hij was op slag verliefd geweest, ze had die sjaal ook nooit op mogen ruimen van hem.  Het zien van die sjaal nú deed weer allerlei vergeten emoties opborrelen: wat waren ze gek met elkaar geweest! En altijd zo’n eenheid, alles deden ze samen, zelfs naar die gekke tirolerfilms kijken. Jaap glimlachte bij de herinnering en duwde de sjaal nog eens tegen zijn wang. Hè, wat rook ze toch altijd lekker en die sjaal kriebelde altijd zo fijn. Een paar minuten stond Jaap zo in de gang; die sjaal riep zoveel warmte op, maar ook  haar ijzige blik als hij lekker naar een film zat te kijken. En haar gezeur dat ze wilde praten omdat ze vreemden voor elkaar waren geworden. Trouwens: wel vreemd dat ze die sjaal had laten hangen, of juist niet?

Verbijsterd ging hij op de bank zitten, keek op zijn horloge: straks was er een leuke film op tv. Het was toch wel irritant dat er geen warm eten klaarstond, dus smeerde hij maar een boterham en dacht: ‘Gon toch, moest dit nou zo?’ Je bent ook zo veranderd: vroeger zette je eten klaar als je wegging!’

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank jullie wel, met plezier geschreven!
Goed geschreven, even dacht ik......maar nee, je laatste zin spreekt boekdelen!
Fijn weer eens iets van je te lezen. Mooi verhaal dit, met een veelzeggend einde.
Mooi realistisch verhaal.