De methodes van de zielleknijper

Door Utopia gepubliceerd op Saturday 26 July 13:48

Kom je met een specifiek probleem bij een psycholoog, dan kun je ervan opaan dat ze het eerst over je ouders, je jeugd, je sociale omgeving, je werk, je relatie, en broers of zussen gaan hebben. Zij zoeken de pijnpunten op. 

Vervolgens krijgt het hele gesprek een karakter wat een schijn werpt dat jouw hele leven eigenlijk een grote puinhoop is.
Voor je het weet zit jij daar jezelf naar beneden te kletspraten. 

Bedenk je één ding goed! Houd je dit goed voor ogen! >>
Je zit daar niet om over je overwinningen te praten!

Terwijl.., die er eigenlijk ook best bijhoren :) En hierin sluipt het gevaar, juist omdat je enkel en alleen het problematische aanwijst, krijgt alles een duistere schijnwerkelijkheid, een illusie. Het psychologische werktuig, die hele beroepsgroep is er bij gebaat, de problemen van jan en alleman. De testjes die ze je laten invullen, ze wijzen altijd wel wat uit. De diagnose is sterk afhankelijk van de tijd waarin we leven, dus die medicatie welke het felst gepromoot worden. Tegenwooridg alles ADHD. Voor een zeer goed begrip van deze wereld; zie: 
https://www.youtube.com/watch?v=II96QkZaz1E&feature=share

Je zult je ogen en oren niet geloven! De psychiatrie heeft de meeste doden op zijn geweten, meer dan de 2e wereldoorlog, zij is er mede de oorzaak van!

Terug naar deze tak van fraude. Psychologie heeft naar mijn mening goede theorieën. Er zijn wel degelijk zeer goede beschrijvingen van wat psychose en depressie is, en hoe deze ontstaan, en verholpen kunnen worden. Maar dit staat zo ver los van het behandelplan van de doorsnee zielleknijper....

De psycholoog praat je eerst een complex aan, wilt je breken, probeert er tranen uit te persen, en maakt je hulpeloos en afhankelijk. Een lamgeslagen wanhopige slaaf van geslepen methodologie. 

Het is telkens weer hetzelfde liedje.
Nu ben ik, om wille van het vermijden van een schorsing op de VU, wegens een te agressieve houding naar een leerkracht, maar naar een psycholoog gegaan om te laten zien dat ik er ook afkeurend tegenover sta en aan mijzelf wil werken. Ik geef toe, mijn kwaadheid is te erg, en houdt soms dagenlang aan. Af en toe ben ik in alle staten, verschrikkelijk agressief, dat is ook niet goed...
Maargoed, omdat ik nu wel bekend genoeg ben met hun manieren van werken, heb ik dit in het aanmeld formulier gezet:

Wat is uw hulpvraag nu : Hoe vermijd ik conflict, als de behoefte erg groot is om die boosheid te ventileren? Hoe stop ik mijzelf, als ik me onrechtvaardig behandeld voel, in het wraaknemen op die persoon, door middel van een straffend schrijven, of grote mond? Mijzelf iets niet aantrekken is geen optie, ik ben gevoelig en niet onverschillig. Dus ik trek me alles nogal aan. Dit veranderen is geen optie. Ook praat ik niet over dingen uit het verleden langer dan een jaar. Praktisch en vooruit kijken. Indien dit niet kan, dan zie ik helaas  van de behandeling en intake af. Ik wil geen oude wonden opentrekken. Ik ben van mening dat er in ieders verleden wel  genoeg aanleiding is om te suggereren dat daar enige schade schuilt die belemmerend kan werken.  Maar we weten nooit die precieze link, en ik voel me belachelijk zodra ik ergens op focus als zijnde de bron van het ‘kwaad’. Ik kan problemen aanduiden, dingen die herhaaldelijk voorkomen. Daar wil ik me op richten. Absoluut niet anders.  (sorry voor deze strakke grens, ik begrijp dat het wellicht tegen de principes ingaat van behandelings psychologie) Alleen besef ik ook, uit ervaring, dat het herhaaldelijk opratelen van alles wat vervelend is geweest, zich als een nieuwe vorm van “niet kunnen accepteren” aan mij openbaart. En dat is niet zo, maar wel als ernaar gevraagd wordt. Dan krijgt alles een schijnwerkelijkheid. Ik blijf daarom bij de feiten, de obstakels van nu. Die dingen die me telkens weer lastig voorkomen. En ik zelf het verkeerde antwoord op heb. 

...................................................................................................................................
Dit heeft ze gelezen, en toch, toch op het eerste gesprek, eigenwijs dat ze zijn, stug en volhoudend, toch weer dat hele traject van ouders, opgroeien, broers/ zussen, scholen, enz enz vragen. Ik heb, omdat zij het zo voorzichtig deed, en lief overkwam, meegewerkt. Ik geef toe, zij kent me niet en heeft een beeld nodig. Maar dan ook éénmalig. Nou is dit ook omdat ik niet als zeikerd wil beginnen, en het doel is tenslotte tolerantie kweken. Heb ik de eerste ronde toch goed gedaan :)

Maar ik wil iedereen toch even zeggen, laat niet met je sollen, en laat je niets aanpraten wat je eigenlijk helemaal niet vindt. Want echt hoor, voor je het weet, zeg je dingen waar je zelf niet eens achter staat. Dit komt omdat hun houding een begrijpende meelevendheid uitstraalt, en jij onbewust gaat overdrijven om die sympathie vast te houden. Want sympathie voelt zo lekker. Het is als een klein kind dat zich rottig voelt en alleen, en er hoeft maar iets te gebeuren, zodat het tranen kan laten, in zo'n hevigheid, dat moeder het begint te knuffelen en troosten. De troost maakt dan niet alleen dat schrammetje goed op de knie, maar alles daar achter ook.. 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeer herkenbaar, heb er hier ook zo eentje, die om t minst geringe erg boos word, en is gediagnosticeerd met borderline. Lastig om mee om te gaan vind ik soms, want wat hij vind, is waarheid, en gooit af en toe met woorden, waar de honden geen brood van lusten. en dat doet zeer. Ondanks dat, probeer ik positief te blijven, en ook met woorden en blijf terugkoppelen, dat woorden hard aan kunnen komen, en zeer doen, zodat hij hopelijk toch gaat inzien, wat het aanricht, en met boosheid alleen maar het averechtste bereik, dan dan je positief blijft. Emoties nemen vaak de overhand, En ik denk ook dat een hoop dingen wat er nu speelt, veroorzaakt is door wat je vroeger heb meegemaakt, of juist gemist heb, ook een stukje basis en veiligheid, of heel veel onderdrukte emoties. En die moeten er hoe dan ook uit, daarnaast speelt de prikkelverwerking ook een grote rol, ik hoor en zie alles, maar voel ook alles, soms is t het beste om maar niet over alles controle te willen hebben en zeker niet om iets waar je weinig invloed op heb. het kost jou alleen maar negatieve energie.

Wat psychen doen, is je in het slachtofferrol plaatsen, en alles weer oprakelen van vroeger, maar wat heeft dat voor nut, juist daardoor ga je je nog rotter voelen, en dan komen ze meteen met anti-depressiva om de hoek, want daaardoor zal je je vast beter gaan voelen. Juist het tegenover gestelde is waar. Geldklopperij vind ik het. Helaas heb ik ook slechte ervaringen met psychen. Maar dat neem niet weg dat er wel goeie tussenzitten.
Dank voor je uitgbreidheid
hm, herkenbaar verhaal. Kijk je verleden heeft met het heden te maken. Boos worden op een psych, heeft geen zin. Hij werkt gewoon een protocol af. Je moet meer kijken naar wie je zelf bent en waarom wordt of ben je zo boos. Dat heeft altijd met je verleden te maken. Vernedering, kleineren enz. Iedereen mag er op deze wereld zijn, ook jij. Met alles wat bij jouw hoort. Probeer het verleden te accepteren en langzaam je op de toekomst te focussen.
Ik maak toch liever die connectie niet, want wat schiet je ermee op, dat verleden? Wie weet is dat het helemaal niet, en speelt je DNA, de persoon zoals je gemaakt bent, met je karakter, wel de grootste rol? Geluk is tenslotte ook niet afhankelijk van leefstijl, maar aangeboren. Ik probeer je juist aan te tonen over de irrelevantie van het verleden, in de rol van het heden. En natuurlijk ben ik niet boos tegen de psycholoog. Dat is gewoon een jonge meid, die doet wat ze denkt, of geleerd heeft wat goed is. Maar ik geef wel aan, dat ik me wil richten op de problemen van alledag, welke verklaring daar dan ook aan ten grondslag mag liggen. Hoe dan ook, we hebben met het NU te maken, dáár ligt je doel, je kans en je hoop. Wat je nu verandert, verandert je loop, en niet wat geweest is.
Heel goed geschreven!
Ik kan er een heel eind in meegaan.
maar.. soms zit er wel iets uit het verleden waarom je handelt zoals je handelt. Het blijft moeilijk!
Ik vind het heel goed van je dat je er naar toe gaat.
Dank je Doortje
Een grote kern van waarheid weet je subliem te beschrijven;-)