Zeehondenredder 2014

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 25 July 18:13

Het verhaal van Tjalk!

 

aab3f9bcc13c3f86eb00e2718285df19_1406307

 

Zeehondenredder misschien een groot woord, daar ik niet veel meer heb gedaan dan 40 euro te betalen om mee te gaan om een zeehond uit te zetten in het Waddengebied. Een tijdsbesteding van zo'n 3,5 uur om met een boot op een zandplaat te komen, uit te zetten en weer terug.

Een boottochtje daar om zeehonden te spieden kost rond de 18 euro, maar ik heb 40 euro neer geteld om toch net iets meer te doen dan enkel kijken. Het geld gaat voor de helft naar Pieterburen en ben meteen voor een jaar donateur, wat mij gewoon een beter gevoel gaf dan die 18 euro voor enkel een kijkje van afstand. Hoe dan ook voel ik mij niet een redder als enkel een spelden puntje van een geweldige organisatie die de ware redders zijn. En laat ik toch ergens eerlijk zijn naar mijzelf, zonder dat speldenpuntje kunnen zij ook hun werk niet doen. In de hoop dat meer mensen dit zullen ondernemen in de toekomst.

 

1e955cafc720b870e7bf038f92b35363_1406307

 

Laat ik even bij het begin beginnen. Ik kreeg afgelopen vrijdag vakantie en was niet van plan om mijn huis te verlaten. Ik had geen enkel plan dus. Tot er bij mij toch iets binnen kwam van dat ik ergens even een paar dagen wou uitwaaien. Al zoekende in de Ardennen, dichtbij huis dus, maar toch het land weer eens uit te gaan, werd er van binnen iets gekieteld wat ik niet helemaal eerlijk vond. Ik, die al bijna alle uithoeken van de wereld heeft gezien maar nog nooit voet heeft gezet op een waddeneiland van ons. Waar dat idee vandaan komt moet je mij niet vragen, ons geest zit soms ingewikkelder in elkaar dan waar wij op kunnen antwoorden. Hoe dan ook, heb ik zaterdag een camping geboekt en ben ik zondag vertrokken. Zo snel kan het bij mij gaan.

Al rond neuzend op het internet wat er allemaal te doen is, viel mij een bericht per direct op. ''Ga je mee zeehonden los laten?''
Precies mijn ding! En alhoewel de prijs mij even heeft laten wankelen, ben ik toch mijn gevoel achterna gegaan. ''Ik wou dit!''

 

a8b8269da1cfea1ed380ea3e384a7ece_1406307

 

Maandag ochtend, 21-07-2014, stond ik op uit mijn tentje die ik uiteindelijk met veel gemier in mijn eentje overeind heb kunnen zetten de dag ervoor. Wat de vorm betrof zag het er belabberd uit, maar het stond en ik had iets boven mijn hoofd (wat voor die dag dus erg belangrijk scheen te zijn). Volgens onze weermannen (vrouwen) zouden we een paar prachtige dagen krijgen en was daar in mijn snelle vlucht dus totaal op voorbereid. Natuurlijk hadden ze die grijze regenwolken massa volledig over het hoofd gezien die ons maandag overstemde, maar zal het ze na mijn prachtige ervaring maar niet meer kwalijk nemen. Alles wat ik in mijn vlucht had ingepakt was dus gebaseerd op mooi en warm weer, en niet op wolkenbreuken. Zelfs niet de tent daar op kunnen controleren die ik in mijn vlucht geleend heb en naar schijnt al jaren opgesloten heeft gezeten in een prachtige tas. Bij het opstaan en die grijze massa te aanschouwen gaf mij even het gevoel van vreselijk onbehagen. Teleurstelling ook. Misschien het laatste wat meer. Gelukkig hebben al mijn reis ervaringen het gevoel van schaamte dat ik nooit mijn eigen Waddeneilanden heb gezien overstemd. (Natuurlijk kwam dat gevoel pas na mijn hele tocht, maar toch een belangrijk punt om te beschrijven.) Ondanks dat ik er dus totaal niet op voorbereid was, heb ik mij door het gehele situatie heen gedanst als een volwaardige Tango danseres.
Al mijn weinige kleding die ik had ingepakt voor die paar dagen heb ik in die dag opgebruikt om mijzelf weer op te laten drogen en op te warmen. Eerst zoekende naar de juiste haven en boot, toen de bootreis haarzelf, de wandeling door het waddenzee vanaf de boot, de wandeling van boot naar auto, en mijn zoektocht naar hete koffie en mijn kippenvel om te zetten naar een behaaglijke huid.

 

Hierbij nog even een notitie:

Ik heb een hekel (klein woord) aan koud water. En toen ik ongedwongen de ladder afdaalde om tot mijn kruis de waddenzee in te stappen, (wou me niet laten kennen uiteraard) heb ik in een korte tijd een heel gevecht geleverd met mijn geest, lichaam en Ziel. Geen idee wie de overhand nam, maar ik neem aan mijn Geest. En ik denk dat mijn Ziel uiteindelijk overnam om zonder haperen de laatste treden van de trap af te dalen, anders had ik waarschijnlijk nooit dat kunnen ervaren wat ik ervaren heb. De Zee was namelijk op mijn lichaamstemperatuur afgestemd. Ben op het moment van schrijven nog van onder de indruk ervan. Alle drie mijn Goden waar ik uit besta waren per direct uitgevochten. Geen win-win situatie, maar gewoon opgelost. Mijn Geest kwam natuurlijk als grootste hoofd verdachte meteen met de vraag hoe zo'n bak water in zo'n korte tijd van lente en zomer tot zo'n warmte kan komen, en aangezien ik er niet van houd om partij te trekken, laat ik haar het nog even uitzoeken.

 

Tjark werd als huiler (baby zeehond) bij Pieterburen binnen gebracht. Ondervoed en moederloos. Nadat hij oud en sterk genoeg werd verklaard, werd hij weer uitgezet in zijn thuishaven, namelijk het Waddengebied nadat hij werd gechipt. Niet lang daarna kwam hij Pieterburen weer binnen omdat hij was geraakt door de rotorbladen van één of ander plezier motorboot. Door zijn chip konden ze hem natuurlijk weer herkennen als Tjalk. (Een naam die kinderen die Pieterburen bezoeken mogen verzinnen voor een huiler. Prachtig! Wel ons toekomst)

Hij heeft weer maanden bij mogen komen op Pieterburen tot de dag van 21-07-2014 waar hij weer vrijgelaten werd door een groep tellende van 17 man (inclusief vrouwen en kinderen). Zijn houten kooi waar hij tijdelijk in zat werd met veel moeite aan boord gebracht door drie mannen, en ik veracht mijzelf nog steeds niet de vraag te hebben gesteld hoeveel hij woog. Nu ruim een jaar oud. (Mijn Ziel weer in opstand brengend dat die antwoord totaal geen waarde aan het leven geeft)

Daar zat hij, op millimeters afstand van mijn lens om dat vast te leggen wat ik gezien en ervaren heb. Maar het meest aangesproken gedeelte was dat mijn knokkel van mijn middelvinger van mijn rechterhand zijn neus heeft aangeraakt enkel om hem mij te laten ruiken zoals het in het dierenrijk er aan toe gaat. Dat heeft tot de nodige ophef gezorgd omdat ze dachten dat ik zo stom zou zijn mijn vingers in de kooi te steken, net of ik niet weet dat het vis eters zijn en dus gewapend zijn met een sterk tanden assortiment. Dat gaf mij even zo'n shock dat mijn mens zijn het stokje weer eens overnam en het ook in haar kop kreeg een kind te waarschuwen om niet haar vingers in het kooi te steken. Alsof zij dat niet wist! (Soms wou ik dat ik drievoudig oplosbaar was...)

 

ef7898756c4f20d84f0a69dc344cd868_1406307

 

Al met al was het een intense ervaring die ongepland stond. Ergens diep in mijn gevoel, wat als een speldenpunt mijn geschiedenis ingaat, heb ik iets goeds gedaan. Ik heb niet alleen het leven van Tjalk verrijkt, maar hopelijk ook van meerder zeehonden in de toekomst en daarnaast behoorlijk mijzelf. Zijn toekomst staat buiten mijn macht, maar die van mij staat heel dichtbij. Ondanks dat ons keuzevrijheid enorm ingekort word, ben ik nog steeds bij machte om keuzes te maken. En één van die keuzes is om de natuur te prijzen! Dat is het enige waar mijn drie Goden waar ik uit besta nooit om zullen vechten!

 

Tjalk voelde uiteindelijk maar één ding. Is zichzelf veilig en thuis voelen!
 

Ik ben mede aanschouwer en een heel klein beetje helper geweest hem weer dat te geven waar hij vandaan komt, en hij zal nooit bevatten wat hij mij geleerd heeft! 

 

 

afc81b948d5c8b558878bc9510584edd_1406307

 

''Ultieme vrijheid ligt daar waar je het niet verwacht!''

 

~~X ~~

 

 

 

Bron foto's: Ikzelf 

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeker heel mooi om mee te maken. De vrijheid van Tjalk en het gevoel wat je dat geeft! kan het me levendig voorstellen. :)

Prachtig! Dank je voor het delen, dit gaat bij mijn favo´s!
Zal hem ook aan mijn zoontje laten lezen, misschien dat we dit ook wel gaan doen, erg mooie actie geweest en je bent meer dan een speldenknopje in dit geheel, neem dat maar van me aan.
Mooie ervaring!
Hopelijk blijft hij nu uit de buurt van scheepsschroeven.
Maar mooi dat je mee mocht om het zijn vrijheid terug te geven.
Om mee te gaan en een mooi dier weer gezond en wel, de vrijheid weer in zien te gaan, is een mooie ervaring en dat in je hart mee te dragen voor de rest van je leven.
Wat een fantastische ervaring was dat.
Slim dat ze dit soort dingen doen, lijkt me ook geweldig om ooit nog mee te maken. !