Ziekmakend nieuws

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 22 July 16:44

In oorlog is de waarheid het eerste dat sneuvelt.

Nadat je voor je eigen bestwil bent geslacht, je lijf de tijd moet krijgen om zichzelf terug te vinden, kun je er ineens niet meer omheen. Een ziekenhuis, al dan niet modern en efficiënt, wordt na twee dagen al een akelig instituut, zuurstofarm te warm doolhof van duister leed en onvoorstelbaar onvermogen. Thuis komen is daarna zalig, al kun je amper op je benen staan. Je eigen huis geeft een immens vrijheidsgevoel. Heerlijk, in die comfortabele sfeer op adem komen en in de hoek leidt je verrekijk venster je in HD heerlijk af van lijfelijke nare bijverschijnselen. 

e9e2f99ef31db743c4fc0c2029c440f8_1406041Gelukkig bepaalden voetballende naties dwars doorheen armoede wie wereldkampioen zou worden. Opgeklopte oranje opwinding die de wereld geen millimeter nader tot vrede bracht, maar het gaf in ons straatje een ontspannen, onschuldig lief naïef nationalistisch saamhorigheidsgevoel. Tot die sportieve spannende episode afgehandeld was en we over gingen tot de orde van de dag. 

f0be58f905e50284053c0ad19fd5f272_1406041Wielrenners vervelen snel, vind ik, maar ik geniet altijd wel van de mooie Franse landschappen. Komkommertijd. Nederland liep leeg, vierde vakantie en de stilte op het TVscherm was om te snijden. Vrije nieuwsgaring hunkerde naar sensationele feiten om tot in den treure uit te kunnen melken en analyseren. Men werd op de journalistieke wenken bediend. Plotseling werden we opgeschrikt door een extra ingelast journaal. Welke bekende Nederlander zou er zijn overleden, dacht ik nog niets vermoedend… Een vliegtuig dat vanaf Schiphol vertrok was van de radar verdwenen. Ach die arme Maleisiërs, nu halen ze alweer met een vreselijke ramp het nieuws.

Een uur later: De rookpluim in de verte. Al snel zien we dat zwartgeblakerde veld. Er valt niets meer te redden. Ongelooflijk is het wat de kamer ingesmeten wordt en ik verwonder me er over dat boerse nieuwsgierigheid ongestoord op de plek des onheils elke waarheidsvinding vertrapt. Enige kennis van CSI, zoals we dat via spannende TV series kregen bijgebracht, wordt getart. Het vermoede aantal dode Nederlanders loopt per uur op en ondertussen stampen onverlaten onwetend over de plaats delict. Al snel wordt duidelijk: Het piepkleine Nederland blijkt in een smerig politiek spel verstrikt waar we veel te netjes voor zijn.

We gaan op onze bek tegenover de opgeklopte macht die zijn wandaad wil verdonkeremanen... Ongeschoren doet men in legerkleding lallend loze toezeggingen. Goedwillende deskundigen onderhandelen diplomatiek met schreeuwende dronkenlappen. Wij zijn mondiaal getuigen van schorriemorrie dat de lakens uitdeelt. Civiele correctheid staat hopeloos naïef voor schut. Niemand kan dan al bedenken dat ringen en horloges van neergestorte lichaamsdelen zullen worden gerukt. Dat men filmpjes van gejatte mobieltjes op internet zal zetten. Dat men bewijzen rooft en ons van alles belooft dat niet zal worden waar gemaakt.

De botsing der beschaving is te schokkend om te bevatten en mijn ergernis ontstaat daarna over de berichtgeving. Onbegrijpelijk. Waarnemingen, die geen feiten maar vermoedens en geruchten blijken te zijn. Waarheden die worden herroepen. Het is te pijnlijk om telkens te horen. Moeten nieuwslezers en journalisten perse deze barbaarse sfeer tot op het bot doorkneden? De tijd volkletsen terwijl het voor de hele wereld duidelijk is dat we het afleggen tegen onwil van achterlijk schorem dat strijdend onschuldigen de lucht uit haalt. "Maar dat is nog niet bewezen." denkt men in het wilde weg hard op. Men deelt persoonlijke meningen, strooit met tendentieuze volzinnen over zogenaamde betrouwbare bronnen. Wat is het nut ervan om

  • in de ruimte te zwetsen over kennis die niet aanwezig is?
  • wat onbewijsbaar is als een doorknede opinie te poneren?

Alle protocollen om rampen te onderzoeken worden vanaf de eerste seconde aan de laars gelapt. Men tracht daar kritische noten over te kraken. Men maakt met iedere herhaling over de botte wijze waarop men de baas speelt in het rampgebied meer woede los. Natuurlijk probeert onze regering daar een voet tussen de deur te krijgen. Wie wordt er wijzer van om vanuit onderbuikgevoelens een oordeel te vellen over hen die dit schier onoplosbare probleem nu moeten aanpakken? Enkel omdat kritisch blijven moreel verantwoordelijk en intelligent lijkt? Iedereen weet dat de echte misdadigers niet aan te pakken zijn. Men eist zonder feitelijk inzicht bevredigende reacties van een overrompelde regering. Doet men dat om medelevend of superieur te lijken?  Ieder half uur weer hetzelfde 'nieuws. Tot het van enige betekenis is ontdaan. Het is in de volksmond niet eens een vliegtuig met passagiers meer, dat over 35 kilometer verspreid ligt, maar MH 17. Getallen, afkortingen komen minder dichtbij… 

Wat is dat herhalen eigenlijk waard? Alsof de kijker hetzelfde recht heeft op vergelding als de nabestaanden wiens belang men nu, via voorzichtigheid en overleg, tracht na te streven. Zonder noemenswaardig leger om militair ingrijpen schreeuwen, zoals sommige betwetende journalisten voorstelden, is m.i. belachelijke grootspraak, maar het maskeert wel de algehele onmacht. Wie is ermee geholpen oorlog uit te lokken met een land dat heel de wereld bij de neus neemt? Helpt dat de duizenden treurenden die hun familieleden nooit meer zullen zien en zeker de troost van gerechtigheid niet zullen proeven? Geen van die nieuwsitems houdt de hoop in stand dat we in dat losgeslagen land iets naar onze hand kunnen zetten. Na vijftig keer is het kinderboekje bij die open gerukte koffer niet eens meer schokkend. Schaamteloos peuren, plaatsvervangend treuren, zeuren over hoe die barbaren handelen in dat onfatsoenlijke niemandsland. Laat ik ook eens in herhalingen vervallen: Geen één van die nieuwsuitzendingen houdt de hoop in stand dat we iets in te brengen hebben. Helpt dat breed uitmeten van wat er allemaal zo fout gaat de duizenden treurenden die hun familieleden moeten missen en de troost van rechtvaardigheid nooit zullen proeven?

Persconferenties uitzenden. Kijk ons bij de tijd en transparant zijn…Prima… De beste stuurlui staan ook daar vooraan op de veilige wallekant dom kritisch mee te brallen. Men stelt nodeloos tendentieuze vragen die suggereren dat de dienstdoende leiders in gebreke blijven. Dat zet hen, die nu door het woud van manipulaties en leugens moeten laveren, lekker lelijk te kijk. Daarna- alsof wij iets aan onze oren mankeren- herhaalt een nieuwslezer woordelijk wat Rutten of de Koning WA heeft gezegd. Kijk mij, ik heb als reporter goed geluisterd en u, beste kijker, begrijpt er natuurlijk geen moer van. Pure stompzinnige tijdvulling. Dat is interessant doen in verspilde zendtijd en de kijker voor dom verslijten. 

Ik kijk niet eens meer, erger me teveel aan de nieuwsrubrieken die zich in de kijker spelen over de rug van de getroffenen. Zij moeten nu alle overledenen en hun familie een gezicht geven, heet het nu… Van wie moet dat? Van de eerste vreselijk confronterende beelden ben ik me al het schompus geschrokken en herhalingen voegen daar niets aan toe. Men scheurt er bij de nabestaanden onnodig wonden mee open en dat zijn de mensen die de tol betalen van de waarheid die we nooit zullen achterhalen. De hele wereld krijgt honderd keer voorgeschoteld hoe onverenigbare wreedheden botsen en ieder moet een oordeel vellen over hen die de gevolgen van deze ramp op moeten lossen. Omdat dit journalistiek zo deskundig oogt? Discussies aangaan om een zondebok te vinden? Men vraagt zich af of Nederland wel voldoende ferme taal gebruikt. Waarom vloog men boven oorlogsgebied?  Wel, omdat het luchtruim boven 7,5 kilometer tot op die noodlottige dag door de vliegorganisaties veilig werd bevonden.

Grootmoedige goedkeuring verlenen aan de authentieke wijze waarop Timmermans onze gezamenlijk rouw verwoordt. Beelden scherp stellen. De trein met ‘onze’ lijken die vertrekt. Straks met zijn allen kijken hoe onze overledenen in Eindhoven aankomen? Moeten wij dat volgen om de illusie te wekken dat we vat hebben op de onvoorstelbaar onbeschaafde realiteit? Of omdat we daarmee het gevoel kweken macht te hebben. Bij gekken kan niemand enige rechtvaardigheid afdwingen! 

Nee, zoals de tv en de radio dit onderwerp uitmelken, vind ik persoonlijk voor een groot deel respectloze tijdvulling. Gelukkig kunnen we 'het nieuws' uitzetten om in gedachten privé stil te staan bij de vele gezinnen die nu getroffen zijn door onherstelbaar en totaal onbegrijpelijk verlies.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zoals ij het schreef kan het niet beter!
Ik heb het zelfs 2 keer gelezen.
Uitstekend artikel!
Dit had niemand beter kunnen verwoorden, chapeau.
Wat waanzinnig goed geschreven Q, ben gewoon confuus.
Tja, dat eindeloos herkauwen van de bekende feiten levert inderdaad niets nieuws op, maar het geeft een soort houvast, een ijkpunt in het nationale rouwgevoel. Zoals je bij een noodlottig ongeval van een naaste eindeloos die laatste dag blijft beleven - alsof je er nog iets aan kunt veranderen-, zo gaat het ook nu (in het groot) met de media. Wij mensen hebben blijkbaar een zekere mate van herhaling van de feiten nodig om de gruwelijkheid ervan te kunnen bevatten.
ja .. heel goed verwoord..sis..
Scherp gesteld in ferme bewoordingen precies waar het om draait,,
Uitstekend verwoord, en de spijker op z'n kop.
Wij leven in een tijd dat nieuws big business is, en slecht nieuws is altijd het beste nieuws. Er worden kijkersaantallen gemeten en de tarieven voor de reclameblokken schieten omhoog. Als je ogen moe worden van dat steeds weer kijken naar hetzelfde overweeg je misschien toch dat je eens langs Pearl of Specsavers moet gaan, tenminste dat denkt men daar kennelijk. Maar zonder commercie geen TV.

Ik heb donderdag ook uren naar CNN gekeken, tot in de nacht - in de hoop dat iemand eindelijk iets zinnigs zou zeggen. Niet dus. Ook een blazende Obama voegde helemaal niets toe aan deze ramp. Die was haast blij met nóg weer een reden om tegen de Russen tekeer te gaan en nóg meer en zwardere sancties te propageren.
Het enige wat bij mij overbleef was machteloze woede. Maar wie schiet daar nu iets mee op?
Nu het onderwerp grotendeels uitgemolken is, de lichamen op weg zijn naar huis en de eerste bizarre komplottheorieën op het internet gezet worden hoef ik niet meer.
Ik schaam mij haast dat ik er zo lang naar gekeken heb.