Dromen en nachtmerries om het Grote Geld - een avontuur van Yneke

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Sunday 20 July 14:20

Stel je voor, je loopt op een rommelmarkt en je oog valt op een schilderij. Een hele bijzondere. Je moet en zal het krijgen. Dat overkwam Yneke. En toen? Lees vooral verder...
 

I want the Easy Money!

 

(De schuingedrukte tekst is van Doortje, uit dit verhaal. Het vervolg komt uit mijn dikke duim, of schilderskwast.)

“Het is toch een geweldige kunstenaar, die Picasso, vind je niet Maaike?”
“Tja, sommige van zijn werken spreken me wel aan maar dit bijvoorbeeld, dan heb ik toch ernstig moeite met de vlakverdeling van de ogen en dergelijke. Ik bedoel: ik heb een nichtje van acht jaar en zij doet het niet slechter dan dit werk van Picasso. Ik vraag me wel eens af of hij hiermee de hele wereld in de maling neemt met een prutswerkje dat hij in een dronken bui heeft gemaakt, nadat hij eerst vier keer tegen de muur is gelopen.”
“Kom op Maaike! Dit is kunst! Je weet niet half hoe moeilijk het is om overal de lijn in aan te brengen en het dan toch weer tot een goed uitgebalanceerd geheel te laten worden!”
“Ach ja, die balans Yneke, en die lijn, volgens mij was dat dus juist het probleem van hem, toen hij dit schilderde. Met wat minder borrels op had het misschien zelfs op een mens geleken maar nu verdenk ik hem er zwaar van dat - ”
“Muts!”

“Ha ha ha! Doos, we denken er gewoon anders over. Ik kan kunst waarderen maar ik heb wel mijn grenzen. Kijk, hoe jij schildert, daar kan ik dan weer wel van genieten. Jij schildert ook niet altijd realistisch maar dan kan ik me wel een beeld vormen met mijn eigen fantasie, wat jij er mogelijkerwijs bij gevoeld moet hebben of wat je ermee uit wilt drukken. Het is net als een gedicht: je moet alles niet uit moeten leggen; het gaat erom wat de lezer eruit haalt. Als ik naar jouw werken kijk, dan doe ik dat gemakkelijker dan met zo’n scheefgetrokken portret van deze ‘grote meester’.

ac7ae71ca4e3cf2518fe5704ea7c1638_1405862

Maar meis, ik moet nu echt op huis aan, ik moet de kinderen zo uit school halen. Ik heb genoten van ons bezoek aan het museum. Ik bel je! – Kus.”

Tja, die Maaike! Ik kan zo genieten van haar ongezouten mening over kunst. 
Het blijft een mening natuurlijk maar ik vind het altijd spannend om een schilderwerkje van mij aan haar te laten zien. Toch trek ik me altijd wel aan van hetgeen zij erover heeft te zeggen. Ooit heb ik iets met brute kracht de prullenbak in geramd nadat zij het had beoordeeld. Later had ik daar ongelooflijk veel spijt van omdat ik het zelf heel erg mooi vond; dat doe ik dus nooit meer. Dan maar een fan minder.

Ik rijd het dorp binnen en ik verwens mijzelf dat ik vergeten ben dat het vandaag marktdag is. Nu kan ik mijn auto wel in de boom hangen, alle parkeerplekken zijn bezet!  Gelukkig is de school slechts twee straten verder dus ik kan dat wel aanlopen en ik ben ruimschoots op tijd.

Het is erg druk op de markt en ik twijfel even of ik meteen een kilo appels zal meenemen, die de kinderen altijd zo lekker vinden maar meteen besef ik dat ik nog slechts vijf euro bij me heb en mijzelf kennende, wil ik dan ook meteen ander lekkers kopen. Ik besluit om daar vanmiddag nog maar eens voor terug te gaan, dan heb ik ook meer tijd.

Ik zie opeens dat er een nieuwe kraam bij is. Het is een soort van rommelmarktkraam en ik verbaas mij daarover. Nooit eerder had deze markt iets dergelijks; het is normaal gesproken enkel gericht op de moderne huishouding en kleding.

eed8cc556f634c037d7ddc411ef0b6b0_1405862

Maar… dat schilderij! Je zou toch zweren dat dit een werk is van onze grote Picasso!
Dan herinner ik mij de woorden van Maaike: ‘ik heb een nichtje van acht jaar en zij doet het niet slechter dan dit werk van Picasso. Ik vraag me wel eens af of hij hiermee de hele wereld in de maling neemt met een prutswerkje dat hij in een dronken bui heeft gemaakt, nadat hij eerst vier keer tegen de muur is gelopen’…
Zou dit inderdaad een mislukt werk zijn van een niemendal?

Zie ik in dit werk een Picasso omdat ik net wat van zijn werken bewonderd heb?
Ik kijk naar de lijst die zwaar beschadigd is en ik probeer er een handtekening in te herkennen maar helaas zit er in de rechter onderhoek van  het werk ook een beschadiging.

10 Euro! Wellicht is het een miljoen waard?
De man naast mij is blijkbaar ook geïnteresseerd. Ik moet dat doek hebben, ik was eerst!

Shit! Slechts 5 euro bij me …

3d9e776b93a803781da8b9b81f237a4c_1405862

De man naast Yneke was wel heel geïnteresseerd aan het kijken. Niet alleen naar het schilderij, ook naar haar. Yneke wist even niet wat ze alarmerender vond, maar ze was in haar leven wel wat gewend. Ze besloot het er op te wagen; ze wilde weten wat haar "concurrent"  van het schilderij vond. En die andere interesse, daar kon ze natuurlijk gebruik van maken. Ze was tenslotte wel een vrouw!
"Mooi en grappig schilderij, vindt u niet?" opende ze licht verlegen (en dus heel erg gespeeld).
"Mooi? Grappig? Maar mevrouwtje toch, dit is een absoluut meesterwerk!" zei de man verbaasd. Hij keek haar doordringend aan, richtte zich op en begon een ellenlange monoloog over kubisme, kwastvoering, existentialisme, Jugendstil, oosterse filosofie en de gekwelde levenshouding van artiesten in het algemeen. Hij genoot er zichtbaar van. Yneke deed net alsof het haar ontzettend boeide, maar was in werkelijkheid een plannetje aan het smeden. Toen er eindelijk een pauze in het hele verhaal viel zei ze, terwijl ze even koket met haar ogen knipperde: " Bedankt voor dit hele mooie compliment! Echt lief van u!"
De man keek haar niet-begrijpend aan. Precies zoals ze voorspeld had. Ze had het echt wel gezien, dat hij normaal een trouwring droeg , maar nu voor de gelegenheid thuis had laten liggen. Ze had hem echt wel door, zo'n typische vent die dacht dat hij met gevoelige, filosofische en mystieke praatjes elke vrouw voor zich kon winnen. Met dat soort kerels wist zij wel raad.
" Ik heb dit geschilderd, toen ik acht was. Ik wist niet dat het nog bestond!" De man moest even iets wegslikken. 
"Dan heb je vast een hele mooie emotionele ervaring nu", probeerde hij. Yneke pinkte even een traantje weg.
"Ja", fluisterde ze. "Zo'n mooi weerzien met mijn vroege jeugd. Zo balen dat ik vijf euro te weinig heb. Zal je net zien, heb ik dadelijk gepind, is mijn schilderij verkocht!" Een tweede traantje volgde. De man greep deze kans om de reddende held te spelen uiteraard met beide handen aan.
" Mijn cadeau voor u", zei hij beslist. " Omdat u me zo geraakt heeft." Kordaat wenkte hij de marktkoopman, rekende af en gaf het ingepakte schilderij met een lichte buiging aan Yneke, die hem heel dankbaar aankeek en deed alsof ze niet wist wat ze moest zeggen.
"Heeft u zin om een kopje koffie te drinken?" vroeg hij met al zijn charme. Het zou onbeleefd zijn om te weigeren, vond Yneke. Ze keek wel demonstratief op haar horloge...

1804e52b2b729a6069be363565ebe494_1405862

Haar koffiekopje was al leeg en nog steeds was hij bezig met een monoloog over zijn C.V., dat aan elkaar hing van succesverhalen. Telefoonnummers hadden ze al uitgewisseld, daar kon ze ook niet zonder meer aan ontkomen. Ze keek fronsend naar haar horloge.
" Het was reuze gezellig, maar over een half uurtje komen mijn kinderen thuis." 
Hij knikte, met een spijtige blik in zijn ogen. Hij probeerde subtiel haar hand aan te raken, maar op dat moment had Yneke zogenaamd ineens jeuk aan haar neus gekregen. De man keek nog spijtiger toen hij de hint doorhad. Toch hield hij iets van hoop toen ze hem toeknipoogde: "We bellen nog..."
Op weg naar haar auto besloot ze dat haar zoon de telefoon op zou nemen, met extra zware stem, mocht de man bellen. Dat was dan ook weer opgelost.

3ea38bda7392300aae94e4d9f490b6cc_1405862

Picasso...een originele Picasso. Onbekend, jaren anoniem op een zoldertje, dus zeer gewild bij verzamelaars. Een miljoen euro? Waarom niet twintig? Dertig? Misschien wel vijftig! Ze werd wild enthousiast. Wat zou ze er niet allemaal mee kunnen doen? Een natuurreservaat beginnen en onderhouden, een kunstproject voor kinderen in achterstandwijken, opvanghuizen, honderden ideëen, de ene nog mooier dan de andere. Allemaal mens- en natuurlievende projecten, want ze was nou eenmaal sociaal bewogen. En nu had ze bijna het geld om er ook echt iets mee te kunnen doen. De wereld mooier maken! Maar ze voelde het prikkelen in haar nekvel, dat alarmerende gevoel dat iedereen kon zien wat ze bij zich droeg. Het gevoel van alle kanten bekeken te worden. Het zweet brak haar uit.

Met trillende handen deed ze de sleutel in het contact. Ze reed weg en keek verwilderd om zich heen. Ze wist zeker dat ze gevolgd werd. Een blauw Volkswagenbusje kwam akelig dichterbij. De bestuurder, met grijze baard en paardenstaart keek haar ietsje te lang aan. Achter haar doemde een Ford Mondeo op. Hij naderde haar en bleef kleven. Een onguur gezicht, ongeschoren, vies leren jasje, lelijke tanden en vettig haar. Onbetrouwbaar sujet en je zág hem gewoon stinken! Hij likte wellustig zijn lippen, het maakte haar misselijk. Zat die griezel nou echt te knipogen? Die dame in haar mantelpakje, in haar Kia. Té normaal, té gewoontjes. Vast betrokken bij internationale kunstsmokkel, het kon haast niet anders. Yneke liet zich niet kennen. De route naar huis ging via vijf rondjes om de stad, een trip over vier snelwegen en op het laatste moment kiezen voor de afslag. Ze trok zich niks aan van paniekerig getoeter. Ze dacht er even over om de route via de Afsluitdijk te nemen, maar dat was niet origineel. Een andere Plazilliaanse deed dat al, dat zouden de achtervolgende kunstdieven toch door hebben?

6227a54f443d415f4dbe2741410665ff_1405862

Tegen de avond kwam ze thuis. In elke etalage, in elk raam had ze gekeken of ze niet gevolgd werd. Langzaam besefte ze dat het haar écht gelukt was, iedereen afschudden. Nu zou ze haar schilderij aan haar kinderen laten zien. Samen met hen een plan smeden, een expert inschakelen, die natuurlijk niet anders kon dan haar vermoeden bevestigen. Daarna de kunstschat veilen via Sotheby's. Binnen een maand was ze multi-miljonair!

Hevig geëmotioneerd hield haar dochter het schilderij vast. "Wat mooi dat ze zo ontroerd wordt door kunst", dacht Yneke. Heel anders dan die maffe Maaike! Haar dochter begon ineens te snikken.
" Mam, wat geweldig dat je dit hebt gevonden!"
" Ja toch?" zei Yneke enthousiast. Alle toekomstplannen flitsten nog even snel door haar geest.
" Ik dacht dat het voor altijd verloren was", zei haar dochter met bevende stem. Yneke keek haar verbaasd aan. 
" Weet je het nog, jaren geleden, dat er op onze lagere school werd ingebroken? Van alles is toen meegejoept. Ook dit schilderij, dat ik speciaal voor moederdag heb gemaakt. Voor jou!" 
Als een luchtvloot aan zeepbellen spatten alle toekomstdromen uiteen. Ook Yneke's ogen traanden voluit. Maar ze had meteen door dat het niet van teleurstelling was. 
" Voor jou, mam! Met een paar jaar vertraging!", lachte haar dochter door haar tranen heen. Bonito sprong op schoot en begon de wangen van "het vrouwtje"  af te likken. 
" Heb ik weer", dacht ze. Maar met een tevreden glimlach concludeerde ze dat alles was zoals het hoorde te zijn.

818401978540b95e4ac88f69f43436ae_1405862

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie wending! Ik dacht echt dat er mannen in huis gingen komen om het ding te stelen :-). Dit had ik niet verwacht.
Ik wilde eens een keer een bizar maar ook lief verhaal vertellen.
Dat is je dan goed gelukt. Ik vond het een plezier om te lezen :-).
via de krant toch nog gelezen. mooi verhaal
Ja, ik was ook aardig ontroerd. Mijn sentimentele houdt wel van een happy end. ;-)
Dankjewel!
Wat een goed verhaal met een verrassende wending
Ja, daar stond ik ook van te kijken. Ik wist helemaal niet dat haar dochter ook kon schilderen. :-)
En die kerel maar wachten tot ze terugbelt... ;-)
Prachtig! Hele leuke wendingen. Mooi gedaan!
Dank je! Ja, die Yneke toch, ze maakt wat mee. Ik vond dat ze die kerel heel slim aanpakte. ;-)
ahh wat een liefdevol gebaar.
Ja, inderdaad. Het ontroerde mij ook. ;-)
Prachtig en er springen bijna serieus tranen in mijn ogen, ik heb genoten van je aanvulling
Joh! Je schrijft met zoveel liefde over je kinderen, ik vond dat je dochter wel een mooie rol verdiend had. ;-)
dat heb je prachtig gedaan, dank je ;-))
My pleasure! :-)
Ontzettend van genoten!
Heel onverwacht, toch geschilderd door een kind van 8 :-))
Wat zal Maaike daarvan zeggen? haha
En niet zomaar een kind natuurlijk. :-)
Dankjewel, ik vond het een leuke opdracht.