Vliegtuigramp mh17 malaysia airlines

Door Braadbil gepubliceerd op Friday 18 July 15:11

Daar lag je dan, in de Oekraine. Tussen het puin van de verongelukte Boeing 777.  Plotseling. Onverwachts. Het was kil en je was koud. Je wilde bewegen, maar het kon niet. Je wilde ademen, maar het kon niet. Je wilde het uitschreeuwen, maar het ging niet. Je was zomaar uit het leven gerukt. Je wilde nog zoveel, er waren nog zoveel plannen, zoveel dingen om te zien en te ervaren. Je wilde vliegen naar Kuala Lumpur om daar een leuke tijd te hebben, interessante dingen te doen of familie te ontmoeten. Of je was gewoon je werk aan het doen in het vliegtuig. Die bestemming heb je helaas nooit bereikt. Je 'final destination' was in dat veld in Oost-Oekraine.

Voor jou is het geen schok meer, voor je familie des te meer. Maar ook buren, klasgenoten, collega's, vrienden, kennissen zijn vreselijk geschrokken. Het ongeloof is groot en het verdriet immens.

Het is zo bizar, tragisch en absurd. Je bent in 1 keer weggevaagd, samen met nog 282 vliegtuigpassagiers en 15 bemanningsleden. Zullen er nog resten van je gevonden worden? Is je lichaam nog intact? Is repatriëring van je resten überhaupt mogelijk of identificatie? Zal de ware toedracht ooit helder worden?

Had je je laatste wensen kenbaar gemaakt? Misschien wel, misschien niet. Misschien ben je een kind en heb je daar nog nooit bij stil gestaan. Het maakt het er niet gemakkelijker op voor je nabestaanden. Ze hadden je zo niet willen verliezen,
ze hadden je leven zo niet willen zien eindigen.

Het is wereldnieuws. Iedereen spreekt er schande van. Je vlucht vloog over gevaarlijk gebied en dat is je fataal geworden.
Iedere fout is een les. Dit was een hele dure, die kostbare levens heeft beëindigd.

Je familie is enorm geschokt, vreselijk verslagen, ontredderd, kapot en verschrikkelijk boos.

Misschien ben je al naar het vredige licht toe, opgehaald door reeds overleden familieleden, maar het kan ook zijn dat je geest nog ontredderd op de plek des onheils ronddwaalt of bij familieleden, gezinsleden en vrienden, toekijkt hoe ze rouwen. Je kunt ze niet troosten, ze kunnen je niet horen. Het maakt je onrustig. Je had niet dood willen zijn. Het was je tijd nog niet op die inktzwarte dag,
donderdag 17 juli 2014.

Wat moeten ze nu een hoop regelen. Vele beslissingen maken.  Ze krijgen vragen voorgeschoteld die ze nooit hadden willen horen.
Veel te vroegtijdig. Je had liever een natuurlijke dood gehad en je familie ook. Je was liever gegaan wanneer het je tijd was. Niet wanneer een ander zomaar besloot dat het je tijd was.
Nu is je toekomst je afgenomen op een uiterst zinloze onnodige manier.

Het omhulsel waar je geest en ziel inwoonden is definitief verdwenen, verpulvert, verbrand uit elkaar gerukt of ontbonden.
Voor altijd en eeuwig heb je je leven achter je moeten laten.

Hopelijk was het snel en heb je niks gemerkt.  Je nabestaanden blijven achter met een enorm gat in hun leven en hart. Ze houden je herinnering levend, maar de hartverscheurende pijn slijt nooit. Je familie krijgt je nooit meer terug echter
de hemel heeft er 283 sterretjes bij.

Lees ook: http://plazilla.com/page/4295064406/dodelijk-slachtoffer-van-zinloos-geweld

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi geschreven
Goed geschreven en inderdaad: sterkte aan de families/vrienden van deze mensen. Laat de mensen die omgekomen zijn in vrede rusten.