Doortje Double-O-Seven

Door Schweiz gepubliceerd op Tuesday 15 July 20:41

Ze wist niet wat erger was. De nieuwe indeling of het voorstel van Dennis om een
keertje met haar mee te gaan.
‘Hoef je niet zo te tillen,’ was zijn argument geweest.
Een volstrekt belachelijk argument, want wat viel er nog te tillen? Met de auto in de onderliggende garage, waar je met de kar heel goed bij kon komen, viel er nagenoeg niets meer te tillen. Bovendien – ze tilde al jaren.
 ‘Je kunt ook alleen gaan,’ stelde Doortje nog voor, in de hoop onder haar wekelijkse, zelf toegeeigende plicht uit te komen, maar Dennis schudde zijn hoofd.
 ‘Nee, joh, met twee is veel gezelliger.’
‘En waar was je vorige week dan?’ wilde Doortje weten, terwijl ze moeite moest doen om een moment voor de geest te halen waarop ze samen ‘gezellig’ boodschappen gedaan hadden.  
 ‘Vorige week had ik voetbal,’ zei Dennis, terwijl hij de sleutels van de tafel greep.
Ook zoiets. Nu hij meeging moest alles wijken. Het gehele rtime lag in gruzelementen. Doortje kon een zucht niet onderdrukken en nam zich voor om het allemaal maar over zich heen te laten komen. Wat moest ze anders?

Dat supermarkten zo nu en dan van indeling veranderde was niets meer dan een doordachte, commerciële zet.
Op die manier hielp je mensen immers zoeken en wellicht vonden zij spullen die ze ook wel eens wilden proberen.
Dennis sowieso. Als een kind in de snoepwinkel bleef hij voor de versnaperingen staan.
 ‘Nooit geweten dat ze dat ook verkopen,’ mompelde hij.
‘Al jaren,’ mompelde Doortje.
 ‘Waarom heb je dat dan nooit meegenomen. Je weet hoe lekker ik dat vind!’
‘Omdat het slecht is, dus leg nu maar terug.  Kleur, Dennis, Kleur in eten is wat de varriatie in vitamines kenmerkt. Deze grauwe troep zit vol met rotzooi en bovenal E-nummers.’

 ‘Ach, jij met je kleur,’ zei Dennis, terwijl hij alsnog het pak koekjes in de kar gooide en zijn ogen op het vele andere lekkers liet vallen.

Voor haar, of het uitgezochte pak koekjes had hij geen oog meer en met een levensgrote glimlach haalde Doortje de koekjes uit de kar en legde ze ongeziend weer terug in het schap, terwijl ze met iets meer enthousiasme naast Dennis ging staan. Dennis zelf leek geen notie te hebben van wat er was gebeurd.

Even boodschappen doen was er met Dennis niet bij.  Er was zoveel lekkers dat hem riep en opgepakt wilde worden, dat Doortje de kleine wijzer van de denkbeeldige klok, sneller zag verschuiven dan de grote wijzer.
Ze hield zichzelf voor dat de keren dat Dennis mee wilde op één hand te tellen waren en dat ze volgende week weer in alle rust, en snelheid haar eigen plan kon trekken en dat dit voorbij zou gaan. Het was gewoon een kwestie van niet nadenken en doen. Ze zouden vanzelf wel bij de kassa uitkomen.

Bij de kassa was het net zo druk als in de winkel zelf. De nieuwe indeling, maar zeker ook het weekend waren er debet aan.
Het was grappig om te zien hoe sommige mensen met die tegenslag omgingen. Er waren er een aantal die zich hardop afvroegen of alles gratis was, terwijl anderen in de wereld van hun mobiel doken.
Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Dennis zich geërgerd omdraaide en zijn ogen op een klein meisje liet vallen. Een aandoenlijk, schattig meisje dat quasi onschuldig haar kleine karretje, waarin ook zij wat booschapjes had liggen tegen de enkels van Dennis aan reed.

Haar zoete glimlach liet haar daad verbleken. Voor ettelijke secondes dan, want daar begon haar spel opnieuw.
Dennis, van nature geen kindervriend, haalde diep adem en Doortje
 hield zienbaar zenuwachtig haar adem in. Zo meteen zou ze het teken moeten geven, maar eerst moest Dennis nog helemaal door het lint gaan, wat snel zou gebeuren, zag Doortje. Die gedachte was amper verwerkt of Dennis draaide zich woedend om, richting het kleine meisje. 
'Zou je daar asjeblief mee willen ophouden?' vroeg hij verre van vriendelijk. 
'Rustig, Dennis, zo meteen drinken we lekker gezellig een kopje koffie,' kalmeerde Doortje hem. Het woord 'koffie' had ze met opzet met nadruk uitgesproken, vergezeld met een dikke knipoog richting het kleine meisje, waarop datzelfde meisje laconiek de spuitbus slagroom uit haar karretje haalde, het dopje verwijderde en Dennis met een sardonische grijns de volle laag gaf.
Dennis zag er maar witjes uit, deels door de slagroom, maar ook omdat hij dit niet had zien aankomen. Hij draaide zich om, van Doortje kreeg hij een tweede volle laag:
'Dennis, wat heb je nu weer gedaan! En wie mag de vlekken eruit wassen? Ikke, Doortje! Hup, ga maar snel naar de toiletten de slagroom van je shirt spoelen.'
Dennis gehoorzaamde gedwee en liep vol schaamte naar de toiletten, die helemaal aan de overkant van de winkel waren. 

Eenmaal hij uit het zicht verdwenen was, spoedde Doortje zich naar het kleine meisje en haalde een briefje van vijf euro uit haar portefeuille. 
'Goed gedaan, 006', fluisterde Doortje, het biljet omzichtig aan het meisje gevend. 
'Tien', antwoordde die droogjes. Doortje Double-O-Seven draaide met haar ogen en slaakte een diepe zucht. De jeugdafdeling van MI6 leverde uitstekend werk, maar ze waren ook goed bij de pinken. Ze gaf het meisje nog een biljet van vijf euro. Nu kon het echte werk beginnen, waar ze voor gekomen was, waar ze misschien al klaar mee was geweest, moest Dennis niet onverwacht zijn meegekomen. 

Doortje 007 baande zich een weg tussen de wildgroei aan bomma's en jobstudenten die wortel stonden te schieten in het midden van het gangpad. Het magazijn, haar bestemming, was helemaal achteraan. Ze kende de winkel op haar duimpje en bereikte al snel de dubbele deur, die ze met een subtiele ruk aan het touwtje dat naast de deur bengelde, opende. De badge met opschrift 'Visitor' speldde ze snel op haar toet-toet-jurk. 

Het magazijn was rommelig en overvol, waarschijnlijk waren ook de medewerkers achter de schermen de kluts kwijt door de nieuwe indeling van de winkel. Gelukkig was er geen ziel te bekennen, want Doortje 007 hield niet van gezelschap. Of liever, ze zou haar gezelschap dan moeten vermoorden en M was erg duidelijk geweest: vandaag geen doden.
Het geluid van naderende voetstappen verstoorden haar gedachten. Doortje 007 greep instinctief naar de Glock die ze op een intieme plek verborgen had, maar bedacht zich: ze moest zich verstoppen. Ze keek angstig om haar heen, waar enkel dozen en palletten stonden, tot haar blik viel op de vriescel. Dat moest dan maar. 

Ze opende snel de deur, raakte een beetje verstrikt in de plastic slierten die de koude binnen moesten houden, verloste zich, raakte opnieuw vast, verloste zich opnieuw, was erg blij dat niemand dit zag en haastte zich naar binnen, waar ze zich tussen de friet en de pizza's nestelde. Hoewel 007 al op koudere plaatsen was geweest, vond ze de -20°C verre van aangenaam. Zeker in haar toet-toet-jurk. Het geluid van voetstappen was intussen weer verdwenen, ze kon haar schuilplaats weer verlaten. Al zou een betere verwoording geweest zijn: ze wou haar schuilplaats weer verlaten, want de deur was inmiddels dichtgevallen en niet meer open te krijgen, zelfs niet met de spieren die ze wel degelijk bezat. Doortje 007 kon het niet laten een goede vloek aan haar mond te laten ontsnappen, die net iets te luid was, zo bleek. 
'Is daar iemand?' vroeg een onbekende stem. Help! dacht Doortje 007, ze had zich weer flink in de penarie gewerkt, maar ze zou de titel 007 niet waardig zijn, moest ze niet al snel met een plan op de proppen gekomen zijn. 
'Help! Ik zit in de vriescel en die deur valt in de verste verte niet meer open te krijgen!' schreeuwde Doortje 007. Het duurde niet lang of er verscheen een spleet tussen de deur en de wand van de vriezer. Zonder na te denken greep Doortje 007 de deur en duwde met alle macht die God haar had toegekend het ding recht in het gezicht van de jobstudent die zo goed was geweest haar te bevrijden. Zelfvoldaan bekeek Doortje 007 de bewusteloze tiener, met een grijns op haar gezicht. M had haar het moorden afgeraden, maar over andere geweldplegingen had ze geen woord gerept. 

0ea3afd27d426c1b3107da18a486e33f_1405452

Ze keek op haar horloge, sinds ze aan de kassa verdwenen was waren er al drie minuten verstreken. Ze moest snel zijn, en terug haar plek in de wachtrij innemen voor Dennis terug was. Gelukkig was het pakketje dat ze moest oppikken vlakbij, verborgen onder een hoop rommel, in een doos. Doortje 007 griste het kleine doosje mee en haastte zich terug naar de winkel. Drommels, ze zou er te laat aankomen, althans volgens de stem die non-stop in haar oortje toeterde. Maar de missie zou en moest slagen. Met een serieuze blik in haar ogen trok Doortje 007 een gele transpallet onder het pallet vol wijnen uit. Ze liep ermee het magazijn uit, en eenmaal in de winkel zette ze haar linkervoet op de transpallet en met haar andere voet duwde ze zich af tegen de vloer. Tegen veertig kilometer per uur scheurde ze door de rechte gangpaden, een tiental meter voor de kassa's sprong ze eraf. De transpallet boorde zich in een stapel conservenblikken. Nog enkele meters rennen, en dan was ze terug op de plaats waar ze moest zijn, dan was de missie geslaagd. Hijgend bereikte ze haar plek in de ellenlange wachtrij, rechts van haar kwam Dennis net aangeslenterd, met op zijn shirt een grote watervlek. 
'Die rij gaat hier ook helemaal niet vooruit', zuchtte hij. 

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk verhaal! Het vast zitten in de vriescel vond ik heel spannend. Ik vroeg me al direct af hoe ze zich eruit ging krijgen.
Doortje blijft Doortje, die vindt wel een uitweg :)
Leuk geschreven :-)
Dank je :)
Inderdaad heel origineel!!
Dank je
Deze vind ik wel erg origineel. Erg leuk verzonnen.
Heeft 007 tegenwoordig een Glock? Tijden veranderen... ;-)
Doortje 007 zweert bij een Glock, maar de heer Bond, James Bond, kiest meestal voor een Walther geloof ik ;)
Een Walther PPK zelfs...(alsof ik er verstand van heb)
Ik had toch een wat meer damesachtig en sierlijk schietijzertje in gedachten. Zo goed ken ik doortje blijkbaar niet. ;-)
Dan ken je Doortje 007 nog niet! Ze lijkt erg vrouwelijk in haar toet-toet-jurk, maar daaronder ... ;)
Trouwens, ik ken ook helemaal geen jota van 'firearms', ik heb bovenstaande info van Wikipedia (maar niet doorvertellen hoor).
Zo, Zwitsertje, dus M is al begonnen om moorden af te raden? Ooit wordt de wereld nog goed en vredig ;) Leuk verhaal!
Moorden in de Jumbo is ethisch onverantwoord ;)
Alleen in de Jumbo? ;)
Inderdaad, M was een groot fan van het juichpak van Roy Donders. Moorden in alle andere winkels is wel toegestaan ;)
Dag oude supermarkt... hallo Jumbo! ;)
heel erg leuk.
Dank je
met plezier gelezen erg leuk geschreven
Dank je