Shop till you dropkick - Een fabel over causaal verband

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Monday 14 July 14:34

Stel, je gaat gewoon shoppen, zoals elke week. Maar het loopt gierend uit de klauwen. Geloofwaardig? Misschien niet. Tenzij je Doortje heet...

 

En van het een kwam het ander, edelachtbare!

 

(de schuingedrukte tekst is van Yrsa, uit dit artikel. De rest komt uit mijn dikke duim)

Ze wist niet wat erger was. De nieuwe indeling of het voorstel van Dennis om een
keertje met haar mee te gaan.
‘Hoef je niet zo te tillen,’ was zijn argument geweest.
Een volstrekt belachelijk argument, want wat viel er nog te tillen? Met de auto in de onderliggende garage, waar je met de kar heel goed bij kon komen, viel er nagenoeg niets meer te tillen. Bovendien – ze tilde al jaren.
 ‘Je kunt ook alleen gaan,’ stelde Doortje nog voor, in de hoop onder haar wekelijkse, zelf toegeëigende plicht uit te komen, maar Dennis schudde zijn hoofd.
 ‘Nee, joh, met twee is veel gezelliger.’
‘En waar was je vorige week dan?’ wilde
 Doortje weten, terwijl ze moeite moest doen om een moment voor de geest te halen waarop ze samen ‘gezellig’ boodschappen gedaan hadden.  
 ‘Vorige week had ik voetbal,’ zei Dennis, terwijl hij de sleutels van de tafel greep.
Ook zoiets. Nu hij meeging moest alles wijken. Het gehele rtime lag in gruzelementen. Doortje kon een zucht niet onderdrukken en nam zich voor om het allemaal maar over zich heen te laten komen. Wat moest ze anders?

827303ed879b1802dac5a2e7035b342e_1405345

Dat supermarkten zo nu en dan van indeling veranderden was niets meer dan een doordachte, commerciële zet.
Op die manier hielp je mensen immers zoeken en wellicht vonden zij spullen die ze ook wel eens wilden proberen.
Dennis sowieso. Als een kind in de snoepwinkel bleef hij voor de versnaperingen staan.
 ‘Nooit geweten dat ze dat ook verkopen,’ mompelde hij.
‘Al jaren,’ mompelde Doortje.
 ‘Waarom heb je dat dan nooit meegenomen. Je weet hoe lekker ik dat vind!’
‘Omdat het slecht is, dus leg nu maar terug.  Kleur, Dennis, Kleur in eten is wat de varriatie in vitamines kenmerkt. Deze grauwe troep zit vol met rotzooi en bovenal E-nummers.’

Ach, jij met je kleur,’ zei Dennis, terwijl hij alsnog het pak koekjes in de kar gooide en zijn ogen op het vele andere lekkers liet vallen.

Voor haar, of het uitgezochte pak koekjes had hij geen oog meer en met een levensgrote glimlach haalde Doortje de koekjes uit de kar en legde ze ongezien weer terug in het schap, terwijl ze met iets meer enthousiasme naast Dennis ging staan. Dennis zelf leek geen notie te hebben van wat er was gebeurd.

Even boodschappen doen was er met Dennis niet bij.  Er was zoveel lekkers dat hem riep en opgepakt wilde worden, dat Doortje de kleine wijzer van de denkbeeldige klok, sneller zag verschuiven dan de grote wijzer.
Ze hield zichzelf voor dat de keren dat Dennis mee wilde op één hand te tellen waren en dat ze volgende week weer in alle rust, en snelheid haar eigen plan kon trekken en dat dit voorbij zou gaan. Het was gewoon een kwestie van niet nadenken en doen. Ze zouden vanzelf wel bij de kassa uitkomen.

76d008fa288f7b5b902aef1a872a8ba5_1405345

Bij de kassa was het net zo druk als in de winkel zelf. De nieuwe indeling, maar zeker ook het weekend waren er debet aan.
Het was grappig om te zien hoe sommige mensen met die tegenslag omgingen. Er waren er een aantal die zich hardop afvroegen of alles gratis was, terwijl anderen in de wereld van hun mobiel doken.
Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Dennis zich geergerd omdraaide en zijn ogen op een klein meisje liet vallen. Een aandoenlijk, schattig meisje dat quasi onschuldig haar kleine karretje, waarin ook zij wat booschapjes had liggen tegen de enkels van Dennis aan reed.

Haar zoete glimlach liet haar daad verbleken. Voor ettelijke secondes dan, want daar begon haar spel opnieuw. Dennis, van nature geen kindervriend, haalde diep adem en Doortje voelde hoe haar irritatiegrens onderhand bereikt was. Wat zeg ik? Bereikt? Zeg maar rustig ruimschoots overschreden. Aan de ene kant ergerde ze zich aan Dennis, die als rasechte vent nooit gehoord had van efficient shoppen (tenzij ze op schoenenjacht was, dan kon het hem niet snel genoeg voorbij zijn) en zich nu ook nog eens deze potentieel terroristische aanslag van een jong wicht van nog geen acht jaar oud liet welgevallen, zonder voor zichzelf op te komen. Aan de andere kant vertoonde dat kind het zoveelste voorbeeld van zedenverwilderend gedrag, waar Doortje zich al jaren aan ergerde. 
"Kappen daarmee, drommels, wat een rotkind ben jij!" Dennis schrok even van deze felle uitbarsting (toch jammer dat je niet kan horen welke intonaties Doortje in haar woorden legt). 

9ded8b2a64d9026c292aa5ea952f5f96_1405345

Een vrouw van begin middelbare leeftijd nam het kind beschermend achter zich en keek Doortje nuffig en koeltjes aan. "Mijn dochter geniet een vrije opvoeding en mag doen en laten wat ze wil!" Vervolgens aaide ze haar jonge kroost geruststellend over de blonde lokjes. Het kroost vatte dit op als teken om nog harder met haar karretje te gaan rammen. Dennis' gezicht vertoonde een pijnlijke grimas. Een beetje voetballer zou nu gillend over de grond rollen en om een gele kaart smeken, maar Dennis was nou eenmaal een tennisser. Doortje nam haar opponent goed in zich op. Dacht ik het niet, zo'n alternatieve trut, rijk aan zemelen en rooibosthee, gehuld in zelfgemaakte, Monsanto-vrije natuurlijke vodden en lompen. Zelf maakte ze ook eigen kleding, maar dan wel van eersteklas Alpacawol. Verschil moet er wezen, tenslotte. Het was die zelfgenoegzame blik in haar waterige ogen. zo volkomen overtuigd van haar eigen morele gelijk, dat bij Doortje een rood waas voor de kijkers toverde. Met een licht duivels glimlachje greep ze in haar kar naar een pak blanke vla. Resoluut opende ze het, nam eerst een ferme slok en goot de inhoud van het pak over de blonde krulletjes van eerdergenoemd kroost. Die zette het na twee seconden op een kelen waar de gemiddelde misthoorn nog wat van kan leren. Het bekje van mama alternativa viel open van verbazing. Vervolgens spuugden haar ogen vuur, zonder chemische toevoegingen en beet ze Doortje toe: "Teef, sekreet! Wat doe je nou?"
Doortje zette haar charmantste glimlach op en met vileine doch zoetgevooisde stem lispelde ze: "Mijn mama heeft mij een vrije opvoeding gegeven en ik mag dus doen en laten wat ik wil." Dennis zuchtte diep en sloot de ogen. Een klein schietgebedje was nu op zijn plaats; hij wist dat er heel binnenkort een storm van jewelste zou losbarsten.

c0f9180066c9cb02dfb8f2bb81810926_1405345

De alternatieve moeder vergat op dat moment al haar boeddhistisch geïnspireerde vredelievendheid, was totaal niet meer "zen" en ook geen enkele deëscalerende Paolo Coelho-quote bereikte haar bewustzijn. Met een ijselijke kreet stortte ze zich op Doortje, met gekromde klauwen. De zwarte rouwranden onder haar nagels kwamen akelig dichterbij...

Doortje had dit wel verwacht, deed sierlijk een stap opzij, greep een van de klauwen en draaide om haar as. Haar opponent koos onvrijwillig het luchtruim en werd met een vreselijke knal neergekwakt op de loopband van de kassa, die uiteraard niet stil was gezet. Haar lange haren raakten verstrikt in het draaimechanisme, wat haar voor de helft scalpeerde. Ze probeerde overeind te krabbelen, maar Doortjes ferme en doelgerichte dropkick deed haar nog harder neersmakken. De barcodescanner ging aan gruzelementen, wat de kassière liet vloeken, omdat ze nu alles met de hand in moest typen.

61b1120d900f8f20ff40508838c16147_1405345

Dennis was als aan de grond genageld en volledig verstijfd. Met afgrijzen zag hij hoe zijn geliefde, zachtaardige Doortje zich opmaakte voor de genadeslag. Haar tegenstandster werd overgoten met saladedressing "fijne kruiden" en de inhoud van een pakje Knorr wereldgerechten. Het moet de combinatie van gemodificeerd aardappelmeel, een overdaad aan E-nummers en andere "chemische" toevoegingen geweest zijn. Het in-en-in gezonde en natuurlijke gestel van de dame had hier geen weerwoord tegen. Haar gekreun, toen haar vlees van haar botten smolt, had een meelijwekkkende en klagende ondertoon.

"Drommels!", riep Doortje. "Misschien ben ik nu toch een beetje te ver gegaan!" Dennis kwam weer bij zijn positieven en greep zijn geliefde bij haar hand. Ondertussen klonk overal in de winkel een dreigend en aanzwellend "Moordenaar, moordenaar!" Hand in hand vluchtten ze beiden richting uitgang, op de voet gevolgd door een meute op bloed beluste huisvrouwen en forensen. Snel linksom, de parkeergarage in en als een speer de trappen af rennen. Hijgend kwamen ze bij de auto. Doortje dook achter het stuur en met luid piepende banden racete ze richting uitgang. Toen ze bijna bij de slagbomen was, hoorde ze hoe haar achtervolgers in hun auto's haar voorsprong aardig begonnen te reduceren.

"Je moet nog betalen!", riep Dennis vertwijfeld.
"Stel je niet aan man! Ik probeer ons leven te redden. Van jou hoef ik immers niks te verwachten", snauwde ze hem toe, terwijl ze op topsnelheid de slagbomen naar de Eeuwige Jachtvelden verwees.
Een felle en bloedstollende achtervolging, zoals ze die alleen in Hollywood kunnen verfilmen, volgde. Zowel Doortje als haar achtervolgers negeerden alle verkeerslichten. Een bus boorde zich in een halal-slagerij, een vrachtwagen vol verschrikte kippen kantelde en de bevrijde levende have zorgde voor een onbeschrijfelijke verkeerschaos, veel losvliegende veren en eierstruif. 

8e724373db24319b532f1a4dacaa1a94_1405345

Op de snelweg ging het al niet beter. Na zes kettingbotsingen, waardoor ze een groot deel van haar achtervolgers was kwijtgeraakt zag Doortje aan haar linkerzijde een grote watermassa opdoemen. Twee volhardende achtervolgers drukte ze van de weg. Een van de achtervolgers belandde met een luide plons in de gierput van een aangrenzende veehouderij, de ander boorde zich met een luide smak in een kerkgebouw, waar op dat moment gelukkig geen dienst werd gehouden.

Dennis zette de radio aan. "Filemeldingen", mompelde hij overstuur. Doortje moest schaterlachen toen ze op de radio hoorde dat het leger, de marechaussee en bijna alle politiekorpsen waren ingezet om een levensgevaarlijke automobiliste te stoppen. 
"We moeten onderduiken!", riep Dennis angstig.
"Waar denk je dat ik mee bezig ben?", beet Doortje hem toe. Ik ben op weg naar Yrsa. Zij zal me wel helpen, toch?" 
"Maar waarom rijden we dan door Friesland?", wilde Dennis weten.
"Drommels! Ik heb niks met dat verrekte Fryslân. Maar die Afsluitdijk, dat is de enige plek die ik instinctief weet te vinden. We komen er vast wel. Ooit." 

4cfda0c99851cb1c08d24fad8fb88447_1405345

Langzaam naderde Doortje in haar "vrij" de Afsluitdijk. Ze nam even een flinke slok KOFFIE! uit haar onafscheidelijke thermoskan. Het uitzicht was verbijsterend. Tien oude Leopard-tanks versperden de weg bij de oude bunker van Kornwederzand. Vijf pelotons Mariniers lagen daar, de geweren in de aanslag.
"Jouw schuld", zei Doortje meewarig. "Waarom moest je dan ook zonodig mee? Was toch thuis gebleven! Had dan wat gezegd van dat rotkind. Maar nee, ik moest weer alles voor je opknappen!" 
" Ja maar liefje..." stamelde Dennis die niks beters wist te verzinnen. 

" Ben jij een beetje avontuurlijk? Ben jij een beetje een vent?", zei Doortje ineens grinnikend.
" Ik ben bij jou, dus ja, wat denk je?" wist hij uit de brengen.
" Mooi!", zei Doortje. "Of dit wordt een Bonnie and Clyde-einde, of een Butch Cassidy and the Sundance Kid-afloop. Of ik ga eens kijken of ik over tien tanks kan springen. Wat jij, lieffie?"
" Als het dan echt niet anders kan..." 
Met een ijselijke lach trapte Doortje het gaspedaal volledig in en stoof in duizelingwekkende vaart op de tanks af....

cca50218a8832c9e00db352ef82d585b_1405345

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (41) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wil jij mij nooit meer maf noemen, dit verhaal heeft zo juist het leven gekost van mijn normaal serieus leesgedrag. -)
Kan ik toch niks aan doen? Ligt gewoon aan Doortje. Ik heb gewoon een heel eerlijk verslag geschreven.
Je weet toch hoe ze is? Iets met een deegroller... ;-)
Mijn welgemeende excuses, dat is inderdaad waar. Dat maffe mens spoort nog minder dan jou -)
Op dat terrein verslaat ze me inderdaad. Maar net...bijna een fotofinish! :-)
Klopt ... fotofinish. Ben maar amateurtje vergeleken bij jullie -)
Haha, is dit Doortje of is dit Doortje? Leuk verhaal!
En het einde is dus uiteindelijk een open einde geworden. ;)
Ik heb me nog zo ingehouden. Echt, je had die ravage moeten zien in die winkel. Met geen pen te beschrijven, dus ook niet met de mijne.
Misschien komt ze nog terug in een andere opdracht. Nu zweeft ze ergens boven die tanks. Ik laat haar daar nog even hangen.

Wanneer ben jij aan de beurt? ;-)
*proest*

Hee, ssssssst! ;)
Jij gaat de dans echt niet ontspringen! Ik zal je met respect behandelen, dat weet je toch?
Ik ben de eerste die heeft ingesteld dat de hoofdpersoon een beetje heel gelaten moet worden, maar als je dan kijkt naar de verhalen die kwamen... tja... ;)
Hier heb ik echt van genoten en gelachen :-)
En dat was dus ook de bedoeling. Thanks!
Wauw mooi afgemaakt! :)
Dankjewel! Doe gerust mee, even op een leuke manier je tong naar je medeschrijvers uitsteken. :-)
Ja graag, zou iemand me willen toevoegen?
Wat heb je dit geweldig ingevuld. ik zie het niet alleen zo voor me - het is ook zooooo doortje :)) lol
en die afsluitdijk... tja, ik denk dat wij met z'n allen nog niet kunnen beschrijven hoe vaak zij die dijk in het eggie gezien heeft :)
Als het echt zoooo doortje is, is het me vast door een of andere lichtgids ingestraald. :P
Jij bent toch wel degene die haar Afsluitdijkmanie het beste kan beschrijven?
Daar is Doortje debet aan, natuurlijk. Je wilt niet weten hoe vaak ik haar, via de telefoon moet navigeren om van die dijk af te geraken :)
Meen je dat nou? Je kan daar toch niet anders dan vooruit karren of achteruit rijden? Lukt dat al niet op eigen houtje? Drommels! ;-)
Dat probeer ik in elk gsprek te zeggen tegen haar, maar ze blijft toch vragen of ze niet om mag keren, omdat die andere 'verre' provincie niet is waar ze zijn moet. Echt... je kunt lullen als brugman, maar volgens haar moeten er mogelijkheden zijn om rechtsomkeer op de afsluitdijk te maken. Weet je nog die file? .... precies... dat is 1 van de keren... :) lol
ik heb een gewone opvoeding genoten, maar zou vast net zo alternatief gereageerd hebben, " over de top " een mooie inschieter voor een nieuw komisch tv programma.
Een komisch tv-programma? Over Doortje? Drommels, wat een geweldig idee! ;-)
Dit lijkt me toch de echte Doortje, als ik er eens over nadenk
Ik vrees dat je gelijk hebt, ze geeft het ook een beetje toe, hieronder.
Tja, eigenlijk kan ze ook niet anders meer, nu iedereen het door heeft