Wanneer liefhebben pijn doet - deel 5

Door Rasiki gepubliceerd op Sunday 13 July 21:05

Wanneer Robin opstaat en mij zijn hand reikt, doe ik een stap achteruit. Ik durf zijn liefde niet te omarmen. Het lijkt zo onvoorwaardelijk, wat er alleen maar voor zorgt dat ik banger ben om zijn liefde te verliezen. Ik kan deze liefde niet verdiend hebben. Maar Robin geeft niet toe en neemt me in zijn armen. Lange tijd staan we zo. Ik probeer me te verzetten, maar uiteindelijk geef ik het op en laat mijn tranen de vrije loop. Robin houdt me stevig vast, terwijl ik blijf huilen. Tranen van verdriet, schaamte, maar ook van blijdschap om deze lieve man in mijn leven. Wanneer ik gekalmeerd ben, neemt Robin me mee naar de bank. Hij legt de deken over me heen, schenkt een kop thee in en zet mijn film op. Zelf gaat hij bij mijn voeten zitten en houdt op deze manier contact met me. Al die tijd zeggen we geen beiden iets. Ik weet niet hoe ik hierover moet praten met Robin. Ik wil hem geen pijn doen en praten over zowel Renzo als over God doet hem wel pijn. Althans, dat denk ik.

 

De volgende dag is voor ons beiden een gewone werkdag. Om zeven uur gaat de wekker. Robin is als eerste het bed uit en onder de douche. Wanneer hij de slaapkamer in komt lig ik nog in bed. Ik lijk niet van plan onder de warme dekens vandaan te komen. Zuchtend en steunend kom ik uiteindelijk het bed uit. Ik spring onder de warme douche en kleed me snel aan. Beneden heeft Robin al koffie en het ontbijt gemaakt. Ik ga aan tafel zitten. Terwijl ik mijn ontbijt opeet, maak ik mijn lunchpakket voor vanmiddag. Nog steeds zeggen we niet veel tegen elkaar. Iedere keer wanneer ik hem aan kijk zie ik zijn blik waaruit alleen maar liefde straalt. Het maakt me onzeker en bang, waardoor ik mijn blik weer afwend. Zoveel liefde als Robin uitstraalt kan ik niet aan. Nog altijd begrijp ik niet waar zijn ommekeer vandaan komt, maar vragen durf ik het niet omdat ik niet wil horen hoe geweldig zijn God is en wat Hij allemaal voor hem gedaan heeft. Alleen al door er aan te denken krijg ik het gevoel te moeten overgeven. Ik respecteer Robin genoeg om niet te vloeken waar hij bij is, maar dat is wel wat ik nu het liefste zou willen doen. Het lucht me altijd enorm op krachttermen te gebruiken wanneer ik me uit. Nu loop ik op mijn tenen om Robin niet te kwetsen. Dat verdient hij niet en toch is hij degene die ik het liefste zou willen kwetsen. Kijken waar zijn grens ligt, hoever ik kan gaan in mijn verdriet en boosheid. Robin is de eerste die het huis verlaat om naar zijn werk te gaan. Als manager van een callcenter maakt hij vaak lange dagen. Ik werk op een kinderdagverblijf en vandaag ben ik blij wanneer ik de deur achter me dicht kan trekken en de vrijheid van de buitenlucht kan inademen. Wanneer ik op het werk kom zal het vast beter gaan, aangezien ik me dan kan richten op de kinderen en alles even kan vergeten. Deze afleiding werkt meestal erg goed bij me, waardoor ik me weer kan opladen voor wat me te wachten staat.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.