Nachtmerrie en wensdroom rondom Passend Onderwijs

Door Thuisinonderwijs gepubliceerd op Tuesday 08 July 23:10

De afgelopen weken is er weer vanalles gepasseerd op het vlak van passend onderwijs. Ronde tafel gesprekken in de Tweede Kamer, diverse items op televisie, opiniestukken in de krant, vele tweets over schrijnende dossiers. Maar Staatssecretaris Dekker negeert de seinen en dendert door. Gevolg... ons onderwijssysteem ontspoort en vliegt uit de bocht.

Klapstuk vandaag de analyse van Ivo Mijland in de Volkskrant met de pakkende titel 'Passend Onderwijs vraagt de school de verschillen tussen kinderen weg te poetsen'. Met de perfecte metafoor van het Duyvis nootje dat oké of niet oké wordt bevonden, zet hij uiteen wat er mis gaat binnen het onderwijs en waarom Passend Onderwijs dus niet gaat om kinderen passend aanbod te bieden, maar om het selecteren van kinderen die het binnen het systeem goed doen. Nootjes waarbij het systeem kraakt, piept of vastloopt worden buiten de deur gehouden of eruit gevist en via de achterdeur eruit gewipt.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3685817/2014/07/08/Passend-Onderwijs-vraagt-school-om-verschillen-tussen-kinderen-weg-te-poetsen.dhtml

Ik ben blij dat Mijland leerkrachten oproept om niet in dit systeem mee te gaan. Maar dat is wel vechten tegen beter weten in. De inspectie rekent scholen keihard af op de output en nauwelijks op hun zorgbeleid. Al helemaal niet als ergens de conclusie dient te zijn, dat onderwijs op de schoolse manier niet werkt voor een specifiek kind. Dat dit ene kind gebaat is bij een aanpak die bekend staat als 'unschooling', die uitgaat van intrinsieke motivatie en geen boodschap heeft aan het standaard curriculum, waardoor CITO toetsen weinig zinnigs over zo'n leerling zullen zeggen. Deels loopt het voor, deels loopt het achter op leeftijdgenoten binnen het systeem. Maar dat wil uiteraard niet zeggen dat die ontwikkelingen niet goed zouden zijn, sec omdat ze afwijken van de standaard.

Afwijkende leerroutes laten zich slecht meten

De route die het ministerie dreigt te nemen bezorgt mij als moeder van zo'n kind nachtmerries. Ik zal straks niet middels CITO toetsen kunnen (noch willen) aantonen dat thuisonderwijs werkt. Echter ik zie mijn zoon zich heel hard ontwikkelen en veel beter in zijn vel zitten dan toen hij nog naar school ging. Maar dat is uiteraard niet objectief te meten, juist omdat zijn ontwikkeling afwijkt.

Waar blijft het geld bedoeld voor scholing van deze kinderen?

Ik ken inmiddels aardig wat andere ouders die hetzelfde zouden willen bieden als wij, maar vastlopen op de financiële consequenties. Die liegen er dan ook niet om. Ik heb mijn baan opgezegd om de zorg voor mijn kinderen op me te nemen. En de materialen die we inzetten betalen we allemaal zelf. Ook alle uitstapjes zijn voor eigen rekening. De onderwijsgelden die feitelijk gereserveerd staan voor ons kind bij schoolgang, worden simpelweg als 'voordeeltje' weggeboekt op het ministerie. Ik heb daar vrede mee, omdat ik nu vrij ben in de weg die ik kies en bewandel met mijn zoon. Al leer ik hem niets, dat maakt voor de leerplichtambtenaar, het samenwerkingsverband, de school waar hij ingeschreven stond (maar nu niet meer), allemaal niets uit. Zij zijn niet langer verantwoordelijk, dat ben ik, de ouder.

Nachtmerrie, uithuisplaatsing, AMK melding

Maar dit gezegd hebbende resulteert deze wetgeving ook in mijn ergste nachtmerrie. Qua onderwijs staan de toezichthoudende instanties namelijk volledig buiten spel. Een vrijstelling verstrekken aan een overduidelijk leerbaar kind voelt vreemd. En school kan toch zo erg niet zijn dat je schoolgang koste wat het kost vermijden wilt? Voelen ze zich hierdoor dus toch verantwoordelijk, maar missen ze grip, lossen ze dit probleem in sommige gevallen op door te dreigen met uithuisplaatsing of een melding bij het algemeen meldpunt kindermishandeling. Ik ken inmiddels meerdere van dit soort schrijnende verhalen en de gevolgen voor ouders en kind. Zonder enige twijfel mijn ergste nachtmerrie. En hoe onterecht is dit in deze gevallen, waar dit vaak puur en alleen ingegeven wordt door het gemis aan controle en kennis over het kind en zijn leerbehoeftes en een totaal gebrek aan respect voor ouders en hun visie op hun kind.

Maar ik wil helemaal niet dat de school het onderwijs voor mijn zoon bepaalt

Er wordt druk uitgeoefend op de politiek om een oplossing te vinden voor de vele (de aantallen variëren tussen de 8.000 en 16.000) thuiszitters die wel leerbaar zijn, zoals onze zoon. Dat er geld beschikbaar komt voor deze gezinnen, dat scholen verantwoordelijk zouden moeten zijn voor het onderwijs aan deze kinderen. Maar ik wil helemaal niet dat de school het onderwijs voor mijn zoon bepaalt. Dat onderwijs past hem namelijk niet is gebleken en scholen bleken handelingsonbekwaam danwel handelingsverlegen richting onze zoon. Ik heb geen vertrouwen in de mensen die handelen en denken vanuit het schoolse systeem, omdat dit systeem het probleem is en niet de leerbaarheid van mijn zoon. Ik wil onderwijs dat aansluit bij zijn interesses en zijn ontwikkeling. Ik wil dat hij leren niet ziet als een verplichte vervelende bijkomstigheid, maar als een vanzelfsprekendheid, gewoon omdat het fijn is als je merkt dat je jezelf ontwikkelt. En dat bereik je bij hem niet met verplichte lesstof en toetsen. Maar wie betaalt, bepaalt, luidt het gezegde...

belastingtoeslag en open learning centra

Wil ik dan geen oplossing voor die andere kinderen die ook stuk lopen, maar van wie de ouders niet in staat zijn om thuisonderwijs zelf op te pakken en te bekostigen? Natuurlijk wel! Maar ik ben benauwd voor de oplossingen waarmee ze gaan komen. Geld, begeleiding en toezicht vanuit de school of het samenwerkingsverband. Dat wil ik helemaal niet. Compensatie voor de gemaakte kosten middels een belastingtoeslag zou wel fijn zijn. Maar wat ik vooral prettig zou vinden is gelegenheid voor deze kinderen om andere kinderen te ontmoeten die ook niet binnen het systeem passen om daarmee samen te gymmen of workshops techniek en koken te volgen, waar ik hem voor kan inschrijven. Of dat ik gebruik kan maken van de expertise van een leerkracht scheikunde of natuurkunde en mijn zoon eens een keer een praktijkles kan bieden met ervaren en deskundige begeleiding. Een open learning centrum dus. Maar dan wel zo dat de eraan verbonden leerkrachten en docenten dit er niet even bij moeten doen, maar daar gewoon uren voor mogen schrijven, zodat het ook mogelijk is om je voor deze kinderen in te zetten.

Mijn droom

Ik heb dus niet alleen nachtmerries, maar ook een droom. De droom dat er ooit plekken zullen zijn waar je kunt leren waar je behoefte aan hebt, op het moment dat het belangrijk voor je is, dat het eigen leerproces van het kind leidend wordt en niet langer de methodes en het curriculum. Voor onze zoon heb ik dit inmiddels aardig verwezenlijkt, maar oh wat gun ik het andere kinderen ook dat ze in die droom kunnen stappen.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
studeren voor later voor en better toekomst