Mijn jeugd met narcistische ouders

Door Licinda gepubliceerd op Thursday 03 July 17:15

                       36befc25e330448ceb8a49bd4e9f0827_1404413

Het is al heel lang geleden, maar ik worstel nog steeds met de gevolgen van mijn jeugd. Als jong meisje was ik altijd op mijn hoede en dat moest ook wel. Ik speelde veel buiten en was vaak bij vaste vriendinnetjes thuis. Ze kwamen weinig bij ons thuis, ik denk achteraf dat ik dat gevoelsmatig al niet wilde. De sfeer bij ons thuis was zelden fijn te noemen. Mijn moeder was getrouwd met haar tweede man. Dit wist ik toen nog niet en als ik zelf niet op onderzoek was gegaan, had ze het mij waarschijnlijk pas heel laat verteld. Mijn stiefvader moest mij niet en dat voelde ik haarfijn aan. Het was nooit goed wat ik deed en mijn moeder had het veel te druk met haarzelf en ik hoefde ook geen steun van haar te verwachten. Ik heb nog een broer en twee zusjes, ik ben de oudste.

 

Het begon pas erger te worden toen ik bijna de puberteit in ging, zo rond mijn dertiende jaar denk ik. Wanneer ik 's morgens beneden kwam zat 'hij' op de bank. Ik zie het nog steeds voor me en hij volgde mij met zijn vernietigende blik in zijn ogen. De narcist, al wist ik dat toen nog niet. Ik had nog niets gezegd en gedaan en het was al niet goed. Zo is het mijn hele jeugd gegaan. Mijn moeder is nooit een moeder voor mij geweest. Had vooral losse handen en we moesten vooral niet lastig zijn. Omdat ik het meest op haar ex-man lijk (volgens haar), liet ze mij al gauw merken dat ik de 'minder'leuke dochter was. Nu ik terug kijk, was ik niet een vervelend kind. Dit werd me wel altijd gezegd, maar elk kind heeft zijn streken en naar mijn idee is dat normaal. Maar als je een kind bent van egoïstische ouders, tja...dan ben je al snel een vervelend kind.

                                                           

Wanneer mijn stiefvader mij een pak op mijn donder gaf en dat ging er heel hard aan toe kan ik je vertellen, dan zei mijn moeder ijskoud: ik kan je niet helpen, ik moet met mijn man door het leven. Niet met jou...slik, ja dit is verschrikkelijk om steeds weer opnieuw te horen en dat ik er dus helemaal alleen voor stond. Overleven heet dat dus, hoe heb ik dat allemaal doorstaan denk ik nu weleens. Ik stelde niks voor en nog niet.  Je bent  niks, je bent een nul! En het zal ook nooit wat worden met jou. Of: wie wil er nou bevriend zijn met jou? Je bent een vervelend rotkind, ondankbaar! Elke dag kreeg ik te horen dat ik niet deugde, wekelijks slaag en onder mijn kleding blauwe plekken. Het ging soms zo ver dat ik flitsen zag en het geluid om mij heen werd steeds zachter. Nu weet ik dat hij me bijna bewusteloos sloeg en schopte. Mijn moeder liet hem gewoon zijn gang gaan en er werd niet over gesproken, nee het was voor mij doodnormaal dat dit gebeurde.

 

Maar als ik in mijn bed lag wist ik precies wie van de twee naar boven kwam. Hij met zijn zware, langzame voetstappen. Ik lag te trillen in mijn bed, zo bang was ik voor deze man. Regelmatig stond hij dreigend bij de achterdeur, ziedend van woede. Zij d'r uit of ik riep hij naar mijn moeder. Ik weet nog dat ik toen veertien jaar was. Zij moest van hem kiezen tussen hem en mij. Doodsbang was ik en nu weet ik dat het pure manipulatie naar mijn moeder toe was. Hij wilde helemaal niet weg, maar mijn moeder moest luisteren naar hem! Ze heeft wel pogingen gedaan om hem te veranderen, dan lag ik op bed en ging hij volledig door het lint. Schreeuwen, razen en ik hoorde mijn moeder roepen dat ze het niet meer zou doen.

                                                          

Maar ze was zelf geen haar beter dan hem, dit ging haar alleen maar om haarzelf. Zij maakte me duidelijk dat ze al een keer gescheiden was en dit huwelijk moest wel slagen. Ze wilde niet nog een keer een scheiding mee maken. Dus voortaan moest ik mijn excuses aanbieden, want anders zweeg hij dagen en soms zelfs weken lang. Ook wanneer ik niets had gedaan moest ik mijn excuses aanbieden. Maar ik heb helemaal niks gedaan zei ik tegen mijn moeder. Doe het nou maar want anders praat hij niet meer tegen ons. Dus was alles altijd 'mijn schuld'. Hij sprak dan met niemand van ons. Zo moesten wij leren te gehoorzamen, ook mijn moeder. Die kreeg de 'stilte behandeling'. Maar die kreeg ik ook van hem en dat is één van de ergste straffen die je een kind kunt geven. 

 

Een agressieve man die geen tegenspraak dulde, want dan werd ik zwaar gestraft. Wilde ik graag ergens naar toe dan zei hij: als je vandaag heel lief tegen me doet dan mag het misschien. Mijn moeder is ijskoud. Al doet ze tegenover de buitenwereld of ze een geweldige moeder is, ze geeft zoveel om haar kinderen! NOT dus, zolang ze doen zoals zij het wil gaat het goed. Inmiddels ben ik de 40 gepasseerd en leef nog steeds met de gevolgen van mijn jeugd. Ik ben altijd angstig geweest en sinds kort ben ik de confrontatie aangegaan om daar vanaf te komen. Natuurlijk met de hulp van een therapeut.

               15c0a2d1fb2e81d7aecb9a51daf8f877_1404413

Inmiddels heb ik snel door wanneer ik met een narcist te maken heb. Ik haat ze! Maar ik weet ook dat deze mensen niet vanzelf zo zijn geworden. En toch kan het me niks schelen, ik wil ze niet in mijn leven hebben! Afschuwelijk vind ik ze! Ik laat me niet meer kwetsen, ik wil mezelf omringen met leuke mensen die aardig zijn want zo ben ik zelf ook.  Niet dat ik geen minpunten heb, o die heb ik ook echt wel. Maar ik heb een goed hart en daar ben ik trots op. Het had met mij heel anders af kunnen lopen, gelukkig heb ik een liefdevol gezin. Ik geniet ondanks alles wel van het leven en hoop over een tijd alles achter me te kunnen laten. Ik ben er nog lang niet, maar dat komt wel goed. Ik heb er wel vertrouwen in. 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.