Verbintenis

Door Kelly Rensen gepubliceerd op Sunday 29 June 17:58

ec02d2327e5ab64de6ed181a1ba5a0c5_1404060

"Ben je zover Mareille?" Mijn vader kijkt met diepbruine ogen in de mijne. 
Piepend weet ik er nog net een 'ja' uit te persen. Mijn vader knikt en kijkt weer strak vooruit. Hij snapt dat ik niet geheel kalm ben op dit moment.
Gelukkig is hij net als ik: rustig, stil en ook hij houdt er niet van om diep op emoties in te gaan. Vooral dat laatste komt me nu goed uit.

Mijn ademhaling gaat sneller en mijn hart bonst bijna uit mijn borstkas. Adrenaline giert door mijn lijf. Kleine zweetdruppeltjes plakken op mijn rug. De gedachten en beelden die ik zo graag wil tegenhouden komen toch naar boven. Verschillende rampscenario's zie ik als een film voor mijn ogen langskomen: Ik die door de enkels gaat door het geweldige onvermogen om op hoge hakken te lopen; ik die met een rode kop naar het altaar loopt omdat alle mensen me aanstaren; ik die geen woord uit kan spreken als het eenmaal moet; ik die wellicht weg probeert te rennen als ik me ga binden aan deze man. 

Mijn vader knijpt zachtjes in mijn arm ten teken dat het wel goed komt. 
Ja, hij weet het zeker. Ik niet.
Misschien ben ik ook wel verdoemd om een vrijgezellige oude dame te worden met duizend katten in een flat. Misschien ben ik niet gemaakt om me voor altijd te binden. Misschien hoor ik toch niet bij hem en heeft mijn moeder gelijk dat ik nog moet genieten van mijn jeugd.
Ik veeg mijn handen af aan mijn witte trouwjurk: bah, klamme handjes.

Aan de omgeving ligt het niet. Bomen omringen ons met prachtige roze bloesem. De blaadjes dwarrelen langzaam naar beneden. De temperatuur is zo'n 23 graden en de zon schijnt liefelijk door de takken waardoor er een magische sfeer ontstaat. Ik weet dat op het open veld voor ons, als we tussen de bomen vandaan komen, alles perfect zal zijn. Honderd tot tweehonderd mensen zullen zitten op de wit beklede stoelen, allemaal wachtende op de bruid. De loper zal nog verder gaan, helemaal tot het altaar waar hij op me wacht... als hij wacht. 

Plots hoor ik de muziek draaien. Een misselijkmakend gevoel overheerst me. In mijn hoofd klinkt het ironische 'da-dam...da-dam, da-dam..da-dam' deuntje van 'daar komt de bruid'. 
"Daar gaan we Mareille". Mijn vader maakt een kommetje met zijn arm waar ik de mijne inhang. 
"Pap..."
"Ja Mar?"
"Je laat me niet vallen hè?" Met grote ogen kijk ik wanhopig naar hem op. 
"Geen zorgen, ik laat je nooit vallen. Nooit gedaan en nu zal dat ook zeker niet gebeuren." Hij glimlacht trots en voegt meteen daad bij het woord door me nog steviger vast te klemmen.
Daar gaan we dan. Ene voet voor de andere.
Ik hoor de mensen 'ooh' en 'aah' slaken. Door al die reacties voel ik mijn wangen al rood kleuren. Dat irritante blozen ook altijd. 
Ik staar als eerst strak naar de witte loper met rode rozenblaadjes om zeker te zijn dat mijn evenwichtsvermogen me niet in de steek laat. Verwonderd moet ik bekennen dat het beter gaat dan verwacht. Langzaam richt ik mijn hoofd op om te kijken of hij echt om me wacht of om te realiseren dat hij zich toch heeft bedacht.

Ik kijk naar het einde van de loper. Keurige zwarte schoenen zie ik op de witte loper staan. Langzaam gaat mijn blik omhoog en dan ontmoetten mijn groene ogen de zijne. 
Alle twijfels zijn meteen weg. Dit is hetgeen waarvoor ik het doe. Niet om het middelpunt te zijn, niet om een smak geld weg te gooien, niet om een prinsessenjurk aan te hebben of de perfecte bruiloft te hebben. Nee, niets van dat alles.
Een gevoel van vertrouwen overheerst me en een lach van oor tot oor verschijnt op mijn gezicht. Hij kijkt me aan met twinkelende ogen terwijl ik telkens dichter nader. Mijn hart wort rustiger en mijn houding zekerder. Trots kijk ik zijn kant uit.
Heel dit gebeuren is om hem. Hij die mijn zwaartekracht is, het middelpunt van mijn leven en de spil van mijn bestaan. Tegen hem ga ik 'ja' zeggen en vervolgens zullen we ons leven vervolgen. Niet meer alleen, maar samen.
Samen als twee zielen die zijn versmolten tot een.

8efa5a97787cf1c8c071fb4c75a8b05d_1404060

© 2014 Kelly Rensen

Bron afbeeldingen: 123rf

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt allemaal!
romantisch...<3
Mooi verhaal...
Wat een mooi verhaal, goed geschreven
mooi romantisch
Wat fijn die sterke arm om je heen
Prachtig verhaal