L'amour sur la terrasse

Door DeedeGee gepubliceerd op Saturday 28 June 09:33

Nog een paar weken en dan stappen we in de auto voor een vakantie in Zuid Frankrijk aan de Middelandse Zee. Druk doende met de voorbereidingen, dwalen mijn gedachten af naar een aantal jaren geleden. Als net vrijgezelle vrouw besloot ik toen, na enkele ingrijpende gebeurtenissen, alleen op vakantie te gaan. Op schrijfvakantie. En vrijwel in dezelfde streek als nu gepland staat.

De schrijfvakantie bleek zwaarder dan verwacht. Autobiografisch schrijven over recente rake gebeurtenissen bleken gepaard te gaan met zoveel heftig emoties, dat ik -daar op het terras- besloot om over andere, ietwat luchtiger, onderwerpen te schrijven. Onder het genot van een ‘cafe noir’ overdacht ik het thema ik mijn verhaal. Het nog onbeschreven blad lag naast het kopje op het  tafeltje voor me. De beslissing over niet meer autobiografisch bracht rust, welke echter abrupt werd verstoord. 405fd4469b077b6270938265570d9f35_1403943

Op het moment dat ik het kopje aan mijn mond zette om een slok koffie te nemen, viel mijn oog namelijk op hem. De man die in alle rust tussen alle haastige kopers zijn koopwaar op de kraam uitstalde. Alsof de klanten voor twaalven nog hun maaltijd bij elkaar moesten sprokkelen. Mijn hart sloeg over en ik morste koffie op mijn shirt. Een zeg maar halve slok bleef in mijn keel steken, waardoor een akelige hoestbui ontstond. Daarvan bijgekomen en enigszins hersteld zocht ik hem opnieuw. Zijn roestbruine shirt met V—hals stak prachtig af bij zijn getinte huid. In het smalle gezicht met daaraan te grote oren en hoekige neus straalden een paar knalblauwe ogen. Vol overgave stalde hij zijn verse en gekleurde groenten en fruit uit op de marktkraam om ze aan de man te brengen. ‘Gun me een blik en ik weet zeker dat je me herkent. Dat ik me verstop achter de kratjes gevuld met sappige blauwe druiven.

4dae4c3b90749e39e3822dfee18926e9_1403943

Me verstop omdat ik bang ben. Voor jou. Mannen, mensen, relaties, de liefde. Ik weet dat je voelt dat ik er ben’. De kenmerkende marktgeluiden verstomden, contouren vervaagden en voordat ik het zelf in de gaten had vloog ik weg uit de realiteit. Met nog een vaag besef dat ik voorover boog om voorzichtig de kratjes met druiven opzij te schuiven om beter zicht op ‘mijn man’ te krijgen. Zijn slanke vingers omvatten potjes jam. Frambozen, aardbeien, zelfgemaakt? Ik wilde meer van hem zien. Zijn lach beleven.

Plotseling dook hij onder zijn kraam. Nonchalant uitstekende notitievellen dreigden uit zijn jeans te vallen. Onbewust schoof ik mijn stoel opnieuw en nog verder naar voren om zo dicht mogelijk bij hem te zijn. Hem aan te kunnen raken. Zijn laatste klant deed hem uiteindelijk lachen. Hard lachen. De grap moest geweldig zijn, want hij lachte zijn tanden bloot. Figuurlijk dan. Ik kreeg een schok. Viel met stoel en al van het verhoogde terras af midden in de opgestapelde kratjes met blauwe druiven. Ruwe onderbreking van mijn dagdroom. Medecursisten hielpen me na mijn ongelukkige val overeind en veegden resten druiven van me af.

Verbouwereerd probeerde ik nog enigszins mijn droom te herstellen. En zie daar, de ontmoeting met mijn woedende tandeloze held bleef niet uit.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal met een anticlimax als einde.
Prachtig artikel, het staat in de top 10 van deze week!
Klinkt goed! Maar help me even op weg als je wilt P1eter... jouw top tien? Of van Plazilla? Waar kan ik dit vinden? Ben hier (nog) niet zo bekend...
Het gaat om mijn persoonlijke top 10 als onderdeel van de Plazilla krant: http://plazilla.com/page/4295140872/de-plazilla-top-10-van-de-week-22-t-m-28-juni-2014
Je leert vanzelf de weg kennen....
Wat mooi geschreven
Hoe een laatste zin een artikel kan 'maken'. Heerlijk geschreven