Strijd

Door Kookaburra gepubliceerd op Tuesday 24 June 22:49

Diep weggedoken onder de dekens, streed zij haar strijd. Helemaal alleen in haar donkere slaapkamer. Niemand merkte hoe ze worstelde met het feit dat ze zwanger was geworden. Ze had in de afgelopen maanden dagelijks tot God gebeden met de vraag of ze maar niet zwanger zou zijn of dat ze alsnog een miskraam mocht krijgen. Ze had er toch niet om gevraagd om zwanger te worden. Ze  vroeg God waarom zij zwanger moest worden, ze was er  helemaal nog niet aan toe om een kind te krijgen. Ze wilde nog van haar jeugd genieten en ontdekken wat dat allemaal inhield, vriendjes krijgen, uitgaan met vriendinnen. Nee ze kreeg geen antwoord op haar vragen. Ze was bang voor de gevolgen, bang dat haar vriendinnen haar in de steek zouden  laten, bang voor de boosheid  en het negeren door haar ouders. Bang voor het geklets van de mensen van de kerk, en de priemende blikken die zouden komen. Bang ook om zwanger te zijn en over een paar maanden te moeten bevallen. Ze had geen idee wat haar te wachten stond en hoe ze dat allemaal moest en kon ondergaan. Met wie kon ze er over praten. Er was niemand. De mensen die met haar praatten veroordeelden haar alleen maar. Wat voelde ze zich eenzaam. Ze huilde zonder tranen.

Daar kwam ook nog bij dat ze helemaal nog niet wist of ze wel met haar vriend wilde trouwen. Maar ja het zou wel moeten, want ongetrouwd een kindje krijgen is nog veel en veel erger. Haar vriend wilde wel maar ja hij was al 22 en de oudste thuis. Zijn moeder vond het niet erg dat hij uit huis zou gaan, er waren in dat gezin nog zoveel andere kinderen dan kwam er iets meer ruimte in hun huis.

Haar jeugd werd haar nu ontnomen. Hoewel ze zich dat op dat moment niet realiseerde. Oh ja dat ze kon trouwen  dat was wel een fijn vooruitzicht, weg bij haar ouders. Ze kon immers toch nooit iets goed doen in hun ogen. Och, nou ja,  ze had pas nog ruzie had gehad met haar vriend. Ze hadden wel vaker een meningsverschil, maar daar dacht ze dan maar niet meer aan, daar moest ze maar aan wennen dat hoorde volgens haar ook bij het huwelijk. Haar ouders hadden immers zo vaak ruzie, maar daar werd verder nooit over gesproken. Nee bij haar schoonouders merkte ze nooit iets van ruzie, maar ja daar was ze ook niet elke dag. 

Er waren ook nog zoveel praktische dingen waar ze tegen op zag. Het huis uit?? Nee dat kon helemaal niet, ten eerste hadden ze niet genoeg inkomen om een huis te huren, laat staan om het in te richten. Haar vader had verteld dat ze bij hen in het grote huis een kamer konden krijgen. Twee kamers waar één kamer van gemaakt zou worden, daar moesten ze dan maar beginnen. Jammer genoeg was ze dan nog het huis niet uit.

Haar ouders hadden nog een tweepersoonsbed, ze had zelf een mooi rotan setje, van een tante kregen ze nog een leuke rotanstoel erbij en een andere tante had nog een eettafel staan die ze wel mochten hebben. Ze hoefden alleen maar eetstoelen en een gasstel te kopen. Zo werden ze van verschillende kanten geholpen met de praktische dingen.

Haar moeder was nog steeds bij haar broer waar ze herstelde van de schrik.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.