Voor iedereen die worstelt met zijn verleden en heden

Door Yneke gepubliceerd op Saturday 21 June 15:30

Geboren worden is geen zekerheid tot een perfect leven. Velen maken in hun vroegste jaren al nare dingen mee die de rest van hun leven als frustratie hun ontwikkeling en zelfbeeld beïnvloeden.
Dit kan gaan over een misbruik zowel seksueel als geestelijk, mishandelingen fysiek  en/of geestelijk binnen het gezin waar je opgroeit, indoctrinatie en overlijden van dierbaren, scheidingen van ouders en zo veel erge dingen nog.

Als kind absorbeer je de emotie en leert je al vrij jong aan te passen aan de situatie. Zelfs je vaker verantwoordelijker te voelen dan de volwassenen zelf ooit hebben gedaan.

Dan groei je en wordt  ouder, ieder heeft zijn eigen overlevings tactiek gevonden en hoopt ooit op een eigen beter leven voor zichzelf en de dierbaren die je eventueel nog om je heen hebt en ook wilt helpen. Uit huis gaan een baan hebben geld verdienen en verliefd worden, kinderen krijgen en moeder of vader zijn, ooit stopt je gevoel van er niet toe doen of altijd allert en je ongelukkig voelen wel, hoop je waarschijnlijk. Dan komt de klap, je geliefde heeft verwachtingen van je en als je kinderen hebt verwachten hun ook wat van jou, je vaste overlevings tactiek die je jaren je eigen hebt gemaakt blijkt niet meer te werken, de liefde dringt niet door en aan verwachtingen moeten voldoen breekt je en de verwarring sluipt in je wezen en gooit alle emoties vanaf je kind zijn open, hoe kan dit?

Eindelijk je eigen baas en volwassen en nu lijkt alles pas keihard aan te komen. Je veilige houding van hoe je jezelf geleerd had binnen die erge situaties blijken er buiten niet te werken en ineens wordt het duidelijk dat jij zelf verantwoordelijk gehouden wordt voor jouw reacties en gedragingen. Daar had je nog geen enkele ruimte voor gekregen binnen die ernstige situaties in je verleden en is ook totaal niet ontwikkeld dus. Het gevoel van dat te hebben gemist en nu wel verantwoordelijk te zijn voor jou gedrag dat men er blijkbaar van uit gaat dat je het wel geleerd zou hebben hoe je 'normaal' volwassen moet zijn, dat is een harde klap op je ziel en de eenzaamheid en verloren gevoel stijgt de pan uit in je dagelijkse beslommeringen. Uitleggen kun je het niemand en de wereld draait als een gek om je heen terwijl het verleden nu pas als puzzel stukjes voor je geest verschijnen en nog absoluut geen totaal plaatje vormen, je beeld is niet volledig, al helemaal niet je zelfbeeld. Je had geen tijd in die overlevings periode te beseffen wie je was en hoe je wilde zijn, je was dat hoe je het beste kon zijn in die vreselijkste situaties.

En nu? Nu is het dagelijks hopen dat je vertrouwen hebt in de liefde die je krijgt van mensen buiten je verleden en dat die verantwoording die je zou moeten tonen niet nog aan de orde is, je moet helen, revalideren van een aangedaan 'geweld' door een naar verleden. Niemand die het ziet en het gevoel je moeten bewijzen of dat je niet geloofd wordt stijgt. Schreeuwen roepen en iedereen van toen even duidelijk maken aan wat je van ze denkt en de rest van de wereld laten merken wat er echt met je gebeurt is komt vaak als wanhoop in je hoofd op.
Vermoeiend en onmogelijk dat wat toen gebeurt is recht te trekken. Accepteren is iets wat je gevoel gelijk donker maakt van binnen en in de situaties terug lijkt te zijn, alsof je het daardoor goedkeurd. Het gevoel zit er niet en misschien heeft het er nooit gezeten dat het leven hier op aarde wel voor jouw bedoelt is.

Waarom krijg je geen grip op je emoties en ondanks dat je sterk lijkt en je gewone dagelijkse dingen uit blijft voeren is daar het intense gemis aan waarde.
Loskoppelen dat wat anderen als volwassenen jouw als kind aangedaan hebben is niet te doen, het is je levenspatroon aan gedragingen geworden en sterker nog nu je zelf volwassen bent is jouw gedragingen aangemeten door een periode van willen en moeten overleven ineens een 'onaanvaardbaar’ gedrag voor de wereld erom heen.

Waarom zou je geloven in de moeite van dit leven hier?
Hoop denk ik, hoop op de kracht die je echt nog wel voelt van binnen en te durven en kunnen laten groeien.

Kinderen als je die hebt een beter leven te bieden.

Gewoon blijven leven, je kunt jezelf toch ook niet zomaar dood maken, komt wel dagelijks voorbij waarschijnlijk dat je twijfelt om het wel of niet te doen en de neiging naar de rust van de dood te willen kiezen kan een verlangen worden, maar ergens is er die hoop op een fijner leven.

Vermoeidheid is dodelijk in dit geheel, rust en ontspanning is nauwelijks te krijgen want overal draag je het verleden mee, het is vergroeid met je, als kind geabsorbeerd .

Leren hoe jezelf bent daar moet je de mogelijkheid toe krijgen en in wereld vol verplichting en verwachtingen is dat haast niet te doen.

Ik wilde dat ik af kon sluiten met DE oplossing, maar uit ervaring weet ik dat die ene oplossing niet bestaat.

Het hangt af van zoveel dingen en emoties.

Goed slapen
Goede voeding
Tijd
Waardevolle mensen om je heen
Durf
Geduld héél veel geduld en die hoop nooit loslaten.

Verdriet leeft nijpend mee in je lijf en die plek zal het altijd in blijven nemen, maar laat die nijpende pijn niet als een parasiet  je leven over nemen, daar wens ik iedereen die hier mee worstelt enorm veel kracht toe.

-Yneke-

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel herkenbaar Yneke
Hoe veel een mens zijn best doet, het verleden blijft achtervolgen.
Een oplossing kan niemand geven, maar geduld, proberen het een plaats te geven en het beter te doen, is een middel om het verleden stillekesaan los te laten.

Heel mooi en beklijvend geschreven Yneke
Dank voor je mooie woorden
Mooi artikel, al is er inderdaad behalve veel geduld hebben niet zomaar een oplossing
dank voor je reactie
Heel herkenbaar! En ook nu merk ik nog wel eens dat ik vanuit trauma's op situaties reageer en dan kan ik niet meer logisch nadenken. Met als gevolg dat ik zeer rare lichamelijke klachten krijg. Hierdoor vertrouw ik mijn lichaam niet meer. En ja, zo zit je weer in zo'n vicieuze cirkel... ik heb het nu opgeschreven wanneer ik die klachten kreeg, (gisteravond zat ik heel slecht in mijn vel dus veel onmacht/woede) wellicht dat dat het uitlokt. Ik noteer ook wat ik eet en drink. Hopelijk is ergens wat uit terug te leiden. De huisarts weet het ook nog niet goed. Bloedonderzoek van de nieren bleek prima, dat sluit een aantal dingen uit. Wellicht toch stress. En uit angst om weer die rare dingen te voelen, gebeurt het haast automatisch. Ik heb geleerd om soms anders met situaties om te gaan maar als ik ergens bang voor word, reageer ik dus zoals ik vanuit het trauma zou reageren. Lastig af te leren... Zeer interessant artikel!
dank je wel voor je reactie en veel beterschap, hoop dat je gauw opknapt
Dank je wel. Het is bij vlagen: klachten in de grote teen (hevige steken maar wel kort); maar zo heftig is het wel dat ik bang word dat het weer gebeurt. 2 dagen wat rustiger geweest, ook praktisch geen last gehad. Ik ga deze week eens kijken voor nieuwe inlegzolen in de schoenen (deze heb ik al 5 jaar) en ik krijg een verwijzing voor een podoloog. Maar wellicht doordat ik weinig vertrouwen in mijn lichaam heb krijg ik ook soms rare steken in mijn pols of ergens anders. (of het zit nu tussen de oren, geen idee maar je wordt er wel heel nerveus van als dat gebeurt). En ook hierin heb ik de neiging om vanuit de trauma's van vroeger te reageren en meteen het ergste te denken of er steeds mee bezig te zijn hoewel ik nu bewust probeer om mijn aandacht ergens anders op te richten. Maar als je lichaam niet naar behorenl functioneert... dan heb ik snel de neiging om in paniek te raken. En stress is daarin heel lastig want dan kunnen lichamelijke klachten 'uitvergroot' worden.
Met heel veel respect en interesse gelezen. X
dank je Marissey voor je reactie
Het een plek geven begint met acceptatie, acceptatie van wat gebeurt is. Het aanvaarden dat je dingen aangeleerd hebt, om het te overleven. Daar is niets mis mee, maar op een gegeven moment niet meer nodig. Het los laten van oude patronen is zwaar.

De pijnen soms ondragelijk, en het begrip van een ander soms nihil. In zo'n situatie leer je, je vrienden kennen. Mensen die je steunen en mensen die totaal niet weten hoe ze ermee om moeten gaan.

Want het is immers jou pijn, jou beelden, en geef ze is ongelijk ze kunnen niet voelen wat jij hebt gevoeld. want het hoort bij jou. De strijd die je moet leveren,( althans zo voel ik het) is iets wat jezelf moet doen.

Je kunt een luisteren oor krijgen een schouder om op te huilen, warme woorden krijgen. Maar jij bent de gene die het een plek moet geven en los moet laten!

Het is zwaar maar niet onmogelijk. Want immers waar een wil is, is een weg!

Een heel mooi geschreven artikel schat. Heel goed gedaan.
dank voor je reactie
Dank voor dit artikel.
't kan ook andersom. Een ideale jeugd hebben genoten. Warmte, begrip hebben ervaren. Succesvol de maatschappij ingegaan en veel glans en glitter geïncasseerd...tot ineens het verval losbarstte.

Jouw titel is; voor iedereen die worstelt met het verleden.
Mag ook zijn; met het heden.

(wat mij betreft, maar ach, wie ben ik?. Ja iemand met een prachtig mooi en fijn verleden!)
heb er en het heden bij achter gezet, bedankt voor je reactie, ook dat wat jij schrijft is waar, kan ook later in je leven nog behoorlijk tot en verval komen, en ook dan telt het om hoop te blijven houden, maar dat weet jij al!
Helemaal! Dankjewel!
Goed artikel en hoe herkenbaar.
Dank voor je reactie