Anna, de man van de wedstrijd

Door Annazomer gepubliceerd op Wednesday 18 June 22:55

Het was mij nog niet eerder opgevallen. Tot vandaag, het moment dat ik samen met vriendinnetjes op de bank zat te juichen voor Daley Blind (en de rest van de Dutch Boys). 
Het mobieltje van Lieke ging af. haar vriendje belde. Of zij de gelijkmaker ook had gezien. Of zij het ook zo ontzettend kut vond. 
"Ja liefje," zwijmelde ze. 
Hoe kon je nou zwijmelen tijdens een wedstrijd als deze? Hoe kon je dan aan andere dingen denken? Het stond verdomme gelijkspel.
Nou, gewoon. Heel simpel, want ook mijn andere beste vriendin Carolien is hotel de botel op een jongen die zij ooit tijdens uitgaan aan de haak heeft geslagen. 
Omdat hij van die leuke streepjes droeg. 
Draagt. 
Ik heb hem nog nooit in iets anders gezien, dat geheel terzijde.
Natuurlijk pakte ook Caro haar telefoon om even te kijken wat haar lover aan het doen was.
"De wedstrijd kijken," snauwde ik. 
Ik, het meisje van de jurkjes en de altijd perfect gestipte lippen, zat nu in een soort mannenhouding op de bank (buik uit, benen wijd) met een flesje Heineken in mijn hand. Te bleren naar de televisie. Te schelden op de scheids die onterecht een penalty gaf. 
"Nee, dat is Anna," hoorde ik Lieke, nogal beschamend, aan de telefoon zeggen. "Hoe bedoel je, weet ik het zeker?" ging ze verder.
Ik spitste mijn oren, want het ging ten slotte over mij. 
"Gekkie!" giechelde ze. Na nog wat gekir en kus geluidjes aan de telefoon hingen ze eindelijk op. 
"Hij dacht dat je een gozer was," zei ze tussen neus en lippen door terwijl ze een hand vol chips naar binnen werkte.
"Dat verbaasd me niets," was ook Caro het met hem eens. "Je zit er zelfs bij als een gozer."
Ze maakte er zelfs een snapchat van en stuurde deze naar haar hele vriendenlijst. 
Haar hele vriendenlijst betekende onder andere naar Martin bedacht ik mij ineens. Mijn buik hield ik opeens onopgemerkt een beetje in en misschien moest ik niet zo schreeuwen als een vent. Daley en Jasper konden mij ten slotte niet horen. 
Wat mij namelijk opviel was niet zo zeer het feit dat mijn vriendinnetjes allemaal onder de plak zitten bij hun vriendjes en dat ik de enige single lady ben, maar dat ik in die negentig minuten spanning (plus extra tijd) aan Martin moest denken. De beste vriend van mijn broer. Nota bene, de jongen waar ik een hekel aan heb. Wat zou hij van mij vinden als hij mij in deze houding zag zitten? Zou hij mijn gedrag onaantrekkelijk vinden? Zou hij ook met mij willen bellen tijdens het voetbal? Wat ik overigens nog steeds niet helemaal begrijp aan de vriend van Lieke, maar die twee zijn sowieso een verhaal apart. 
Zo snel als die gedachten bij mij opkwamen, zo snel waren ze ook weer weg. 
En toch... Martin.
Martin van der Helst. 
Zou ik dan toch verliefd zijn?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.