Levenslang

Door Rose_love gepubliceerd op Tuesday 17 June 19:15

Ik voel haar koude handen op mijn rug. Het was een gevoel dat me tegelijkertijd opwond en afstootte. Haar bewegingen waren zinnelijk, maar de koelheid van haar handen bracht al iets van de verlatenheid van haar geest met zich mee.
‘Ik houd van je,’ fluisterde haar ijzige stem en ik liet me meevoeren. De zware lucht van lavendel zweefde naar me toe, alsof de bloemen, die zich stilzwijgend als een wacht onder het kamerraam hadden gezet, een waarschuwing uitzonden.
In een slag draaide ik me om en kuste haar op haar hongerige mond. De liefde die ik daar ooit bij gevoeld had, was verstikt. Ze nam mijn hand in de hare en ik voelde hoe onze ringen elkaar raakten. Het maakte een tikkend geluid dat ons allebei voor een moment stilzette. Hoelang was het geleden dat ze mij zonder een woord van twijfel tot haar man genomen had? Hoelang was het geleden dat mijn ‘ja’ nog sterk en krachtig klonk? Het leek een eeuwigheid. De warmte van de zomer dreef de kamer binnen, maar het bereikte onze harten niet. Hoe kon het dat iets kostbaars zoals warme zonnestralen ons niet meer raakte?

9b285c3c4a0450eaec96f6a60ab2a543_1403028

En plotseling kwam haar vraag. De vraag die ze me al talloze keren gesteld had.
‘Wat is je grootste angst?’
Ik schokschouderde. Heeft niet ieder mens ten diepste angst om te sterven?
‘Ik zit er niet op te wachten om dood te gaan,’ zei ik ruw, terwijl ik over de stoppels op mijn kin streek om mezelf een houding te kunnen geven.  
‘Daar ben ik niet bang voor,’ was ook nu weer haar antwoord. Ik wist wat er komen zou.
‘Zul je me nooit alleen laten?’ Haar ogen waren groot en vragend. In een reflex sloeg ik mijn ogen neer om te ontsnappen aan die gepijnigde blik. Ze kneep in mijn hand en bewoog met haar andere hand over mijn buik, zodat ik haar wel weer moest aankijken.
‘Leer de vrijheid toch eens te waarderen,’ zei ik, harder dan ik wilde. Ze kromp ineen. Haar vingers klemden zich om mijn schouder, krampachtig, zoals een drenkeling zich aan een boei vastgrijpt. Ik ging met mijn duim over haar wang om de eerder uitgesproken woorden te verzachten.

e0155ca0a2a4e98c0619097f4e6f725a_1403028

‘Ik meen het,’ zei ze, haar stem paniekerig en verwond. Ze duwde me van haar weg. Haar ogen flitsten, een mengeling van onzekerheid en woede.
‘Je laat me in de steek, hè?’
Geen woord kon ik uitbrengen in deze discussie die we al zo vaak gevoerd hadden. Haar drukkende liefde was als een net dat zich langzaam om me sloot. Ik maakte me van haar los. Was ik egoïstisch?
Ze klonk bijna hysterisch toen ze riep: ‘Je hebt dit vanaf het begin geweten, ellendeling!’ Haar kleine vuisten timmerden op mijn borst. Zacht nam ik haar handen weer in de mijne. Bedroefd keek ze me aan en ik voelde dat haar stemming alweer omsloeg. Het brak me.

‘Ik wist dat je niet zou gaan,’ zei ze, terwijl ze zich hijgend tegen me aanvleide. De bloem op tafel verloor ritselend een blad.
Het was een wonder dat ik er nog was, dacht ik, maar ik sprak mijn woorden niet uit. Een intens gevoel van medelijden en afschuw wisselden elkaar stilaan af.
Haar hoop beklemde me en door de woorden die volgden wist ik dat iedere kans op ontsnappen verkeken was. Was vrijheid dan een voorrecht dat niet voor mij weggelegd was? Kon ik mij niet van haar losmaken? Langzaam duwde ik haar weer terug, vastbesloten om nu eens voor mezelf te kiezen. Haar trieste stem kwam als van ver tot me. Ik probeerde me af te sluiten voor haar laatste woorden, maar ik kon niet voorkomen dat ze zich in mijn geheugen griften. In een donkere cadans herhaalden ze zich in mijn hoofd, telkens weer, terwijl ik haar de rug toekeerde en van haar wegliep. Het was zij of ik. Mijn ogen hield ik op de weg voor mij gericht, terwijl haar stem de vervloekte zin steeds harder uitsprak.

'Zonder jou ben ik onzichtbaar.'

9b285c3c4a0450eaec96f6a60ab2a543_1403028

Reacties (65) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wauw!! Wat heb jij een fantastische schrijfstijl! Twee keer je tekst gelezen, twee keer meegenomen naar je verhaal. Super! Ik ga meer van je lezen!
Bedankt voor je lovende woorden, Chantal! :)
Wauw...jij bent écht een stuk beter gaan schrijven in de afgelopen jaren.
Jouw "struikelblok" waar jij en Neepenner het over hebben, is volgens mij een van de allermoeilijkste. Vertrouwen dat de sfeertekeningen, acties en dialogen genoeg zeggen.
Jij bent onderhand wel klaar voor het "grote" werk. ;-)
Ik ben onder de indruk en dat zeg ik niet zomaar.
Helemaal vergeten om op je complimenten te reageren... of was ik er gewoon een beetje stil van? ;) Dankjewel, ik hecht veel waarde aan je mening en ik ben blij dat je zo positief bent!
Optie 2 klinkt het leukst, maar 18 dagen "er stil van zijn"? Jij? Incroyable... ;-)

Dank je! Ook na 19 dagen blijft het een heel mooi verhaal. :-)
wat een mooi geschreven verhaal.
Ik voelde de twijfel, onzekerheid en beklemming zo aan.
Jij had me volledig in de ban!
Mooi compliment, Chris! Dankjewel!
in een woord geweldig! Ik voel de beklemming
Dankjewel, Nicolette!
Het beste wat ik tot dusverre van je gelezen heb, al zegt dat ook weinig
Dat betekent vast dat je nog lang niet alles van me gelezen hebt. ;) Dankjewel, Wasbeer.
ik geloof dat alles al is gezegd, dus om nu weer met beklemmend en goed geschreven aan te komen... neh... toch is het wel zo :)
Geneer je niet hoor Yrsa en val rustig in de herhaling. ;) Dankjewel!
Ik zou niet durven. Ik heb originaliteit hoog in het vaandel staan. Het wordt me alleen niet makkelijk gemaakt om mijn originele en lovende woordjes in neon te zetten als iedereen op het zelfde idee komt. Zo jammer :)
Mooi geschreven
Dankjewel, Dame Blanche!