Fatale liefde

Door Natuursmurf gepubliceerd op Tuesday 17 June 18:33

'Je hebt een mooi accent, perzik,' zei hij, terwijl hij dromerig naar haar staarde.
‘Ik kom oorspronkelijk uit Brabant,’ fluisterde ze in zijn oor.
‘Geweldig,’ lachte hij zacht.
‘Kom.’ Ze pakte zijn hand en hij liet zich gewillig meevoeren. Die dag veranderde zijn leven van een rustig vaarwater naar een woelige wildstromende rivier. Ze liet hem plekken zien, waarvan hij niet eens wist dat ze bestonden. Ze kroop in zijn leven, haakte haar nagels onder zijn huid en verslond hem levend. En hij liet het maar al te graag toe. Hij was als was in haar ervaren handen. Die drie weken waren de beste, maar ook de slechtste van zijn leven.
Toen ze eindelijk klaar met hem was, gooide ze hem weg als een paar vuile sokken. Veel meer was hij ook niet. Zijn geld was verdwenen net als zijn zin in het leven. Wat overbleef was een wrak. Van de ene op de andere dag stond hij op straat met niet meer bezit dan de kleren aan zijn lijf.

33038b53e8f5c2e68ac9c55eadf46d92_1403025

Als een zombie liep hij door de stad. Zijn geest was een troebele nevel, opgetrokken uit nietsziende haat en verraad. Zijn bloeddoorlopen ogen waren die van een krankzinnige.
Het was onmogelijk te zeggen hoelang hij in die roes zat. Het kon een paar weken zijn, misschien een paar maanden. Veel kon hij zich niet herinneren, behalve de bedwelmende geuren. Hij had altijd al een gevoelige neus en de geur van een vrouw was voor hem een oase die hem meevoerde als een droom zonder einde.
En die zomer droomde hij veel.
Weinig kreeg hij mee van de toegenomen alertheid op straat. Haastige hakken, blikken die constant onrustige signalen afgaven. Het geroezemoes van de massa die een panische angst uitstraalde.


De dag dat hij wakker werd

Hij wist niet waar hij was. De kamer kwam hem geheel onbekend voor.
Hij lag op de vloer. Naakt. Zijn hoofd tolde. Moeizaam kwam hij overeind en keek verdwaasd in het rond. Uiteindelijk vielen zijn ogen op het grote bed midden in de kamer. Hoelang hij daar stond wist hij niet. Het begrip tijd leek uit zijn geheugen gewist. Ineens vond hij zichzelf halfliggend op de witte lakens. Zijn hand streelde een bedekte vorm, onzichtbaar maar voelbaar aanwezig. Hij voelde zijn hart bonken toen hij stukje bij beetje het laken terugtrok.
Als eerste zag hij haar donkere krullen. Daarna onthulde hij haar voorhoofd, gevolgd door een alleraardigst neusje en tenslotte een paar bloedrode lippen die er om smeekten gekust te worden.
Ze was ook naakt en zijn opwinding steeg bij het zien van haar onbedekte schoonheid. Langzaam boog hij voorover en kuste haar lippen. Lager ging hij; van het kuiltje op haar kin naar haar hals en zijn vingers schreven daarbij sierlijke bogen als een intieme fluistering van lichaamstaal.
Haar schouders waren goddelijk. Verder dwaalde hij, tussen heuvels van verlangen. Zo ging hij door tot aan haar kleine voeten die als stiekeme wegwijzers naar de wolken wezen.
Zachtjes trok hij het laken weer terug tot over haar hoofd zodat alleen de vage herkenning van haar vorm overbleef. Hij ging op zijn rug liggen en keek door het dakraam naar buiten, naar een wereld die geleidelijk van licht veranderde naar donker. Een glimlach vormde zich op zijn lippen terwijl hij eindelijk zijn levensdoel helder voor zich zag.

Hij draaide zich om naar haar. Nam stilletjes afscheid. Voor de laatste keer snoof hij de bekende geur van jasmijn op, terwijl het wit eindeloos uitgestrekt lag voor zijn ogen. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik vind het een spannend verhaal
Spannend, suggestief. Goed verhaal Natuursmurf!
En nu ik weet dat kritiek bij jou mag, geef ik je deze mee: er zit een vergelijking in waar ik over struikel.
"de geur van een vrouw was voor hem een oase die hem meevoerde als een droom zonder einde." een oase die iemand meevoert kan voor mij niet als beeld. ( De rest wel!! )
Mooie reactie. Bedankt, ik ga er nog even kritisch naar kijken. Ik twijfelde zelf ook over dat beeld.
Ik heb het, in tegenstelling tot gisteren, helemaal voor de geest.
Best luguber.., ondanks dat je het laatste bijna lieflijk hebt neergezet.
Sla ik nu weer door? hihi. Knap geschreven!
Wie weet wat er in het hoofd van een krankzinnige omgaat?
Bedankt voor je reactie.
Precies…je hebt nu wel een klein inkijkje in mijn krankzinnige kronkels mogen waarnemen…hihi (ik weet het, het komt nooit meer goed waarschijnlijk ;)))
Blijf alsjeblieft gewoon je unieke zelf. Na-apers zijn er al genoeg in de wereld.
Wat voel ik me dom…het show don' t tell is mij hier teveel. Ik begrijp de overgang niet en weet niet wat ik moet denken. Uit de reacties hieronder kan ik dat wel opmaken, maar niet uit je verhaal…ja…zulke lezers zijn er dus ook. Het leest gemakkelijk en het is spannend, daar ontbreekt het niet aan..het ontbreekt waarschijnlijk aan een paar hersencellen bij mij, hahaha..zo laat op de avond. Laten we het daar op houden.
Het is vast de aanstekelijke bedwelming die je parten speelt. Slaap er nog een nachtje over en kom morgen met een vers hoofd verder lezen.
Lijkt me een goed plan..zal ik mijn reactie maar weghalen, om het voor schut gehalte te verlagen? ;)
Voor mij hoef je het niet weg te halen. Niet iedereen leest hetzelfde en je reactie vind ik nog steeds de moeite waard.
Goed, het is zoals het is. Morgen kom ik terug om een vervolg te geven met een heldere geest.
Trustie smurfie
gewoon een erg goed geschreven artikel
De geboorte van een seriemoordenaar. Goed gebruik gemaakt van "show don't tell".
Ik heb genoten, dit is helemaal "mijn ding".
Mooi. Bedankt voor je reactie.
Griezelig goed, zo'n vent kun je als vrouw maar beter niet tegenkomen.
Bedankt Anerea.