Het is tijd

Door Natuursmurf gepubliceerd op Sunday 15 June 15:31

Klokslag acht uur stapt hij uit bed. Hij strekt zijn armen, doet tien perfecte kniebuigingen om vervolgens de badkamer in te duiken. Hij doucht precies vier minuten. Twee wekkers in elke ruimte zorgen voor stiptheid. Altijd één reserve.
Het is tien stappen naar de keuken. Twee boterhammen en één kop thee later is het 8.30.
Hij heeft een half uur voor de krant. Als de krant te laat in de bus ligt, loopt zijn hele dag scheef. Een ramp van nationale proporties. Hij probeert de gruwel van die ene keer nog steeds te vergeten.

Het is vandaag een bijzondere dag. Een afspraak die hem uit zijn dagelijkse ritme trekt, maar daar heeft hij dit keer zelf voor gekozen. Een zelfopoffering voor het goede doel. Een onderhuids verlangen heeft hem tot die stap gedwongen. Het eerste contact kwam zelfs van zijn kant!

Geërgerd kijkt hij op zijn horloge wanneer ze eindelijk aanschuift. Zes minuten te laat! Ze hadden toch om 14.00 uur afgesproken? Hij balt zijn vuisten onder de tafel, telt in zichzelf tot tien en pas wanneer hij zijn opgejaagde hart weer enigszins onder controle heeft, kijkt hij haar aan.
Ze groet hem vrolijk. Ze ziet er nog mooier uit in het echt.
Hij bant zijn onrust en perst er een glimlach uit. Zijn eerste date in vijf jaar. Dit mag niet (weer) mislukken!

Hij opent het gesprek luchtig. Al direct vanaf het begin hangt ze aan zijn lippen. Zijn opwinding stijgt. Zou zijn gevoel het vandaag eindelijk van zijn verstand winnen?
Verstoord kijkt hij op als de serveerster ineens aan hun tafeltje verschijnt. Met stemverheffing vraagt hij haar het hazenpad te kiezen.
Hij negeert de knoop in zijn maag en probeert het gesprek weer op gang te brengen, maar in plaats daarvan begint hij te stotteren. Zijn hoofd bonkt. Hij ziet haar staren.
Verward excuseert hij zichzelf en loopt met haastige stappen richting de toiletten. Halverwege blijft hij stokstijf staan. Hij is vergeten te tellen. Met een ruk draait hij zich om, loopt terug naar zijn stoel om vanaf daar opnieuw de gang naar het toilet te maken. Hardop telt hij zijn passen. Hij mag geen fouten meer maken. Hij haalt net niet de twintig. Zou hij opnieuw beginnen? Hij kijkt achterom, ziet haar naar hem kijken. Niet verstandig dus. Hij zwaait even en opent snel de deur.
Drie keer wast hij zijn handen en zijn gezicht. Hij bekijkt zichzelf in de spiegel, praat zichzelf moed in. Dit kan nog goed komen. Hij slaat met zijn vuist op de wasbak. Vertrouwen! Herhaalt het drie keer. Daarna knikt hij naar zijn spiegelbeeld en loopt vastberaden vanaf negentien terug tellend naar zijn stoel.

Ze bestellen een drankje. Vanachter zijn menukaart gluurt hij naar haar. Ze schuift onrustig heen en weer op haar stoel. Dit gaat niet goed, denkt hij. Wat kan ik doen? Wat kan ik doen? Wat kan ik doen? Als een mantra blijft hij die vraag in zijn hoofd herhalen. Steeds weer opnieuw. Hij kan er niet meer mee ophouden. Na wat een eeuwigheid lijkt, durft hij haar weer in de ogen te kijken.

Ze kijkt niet naar hem, maar op haar horloge.
Hij weet al hoe laat het is.

 

ccf4169b323b13a15f6a20b0fe9c37bf_1402842

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je voelt het ongemak en de drang!
Leest als realiteit, beklemmend. Sterke afsluiter.
erg pijnlijk
Pijnlijk treffend weergegeven, heel knap!
Dat heb je goed opgeschreven Natuursmurf! Petje af.
mooi, wat beklemmend verhaal
Mooi geschreven, maar met een onplezierige inhoud als het realiteit is
Gelukkig niet voor mezelf, al kan ik mij soms moeilijk van de tijd losrukken.