Missy als medicijn

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 10 June 10:02

Inhoudsloosheid 

Leegte, door gemis ontstaan, lijkt soms een handicap, verminking of amputatie bijna. Geluk was er, is er niet meer en hoewel het niet te omschrijven is, kan het uitzichtloze gemis je hoop, maar ook je welzijn, flink aanvreten. 

7a05bd93e3aa61820546b39b154b5cee_1402390

Zo'n leegte kan je danig in de weg zitten, zelfs als je persoonlijk heel goed in je vel zit en geen hang hebt naar eenzaamheid. De lege gemoedstoestand staat los van het gevoel van eigenwaarde en geluk is zo’n ondefinieerbaar begrip, houdt voor iedereen iets anders in.

Geluk

Er zijn diverse noodzakelijkheden die je bestaan volledig maken waardoor je gelukkig kunt zijn. Je kunt nog steeds een zekere mate van tevredenheid ervaren als er een aantal factoren weg vallen. Vooral mensen die hun zegeningen tellen, wiens glas half vol is, hebben dat vermogen. Negatief ingestelde personen zullen zich makkelijker verstrikken in wat er niet is en dat zwaar laten wegen, er depressief van raken. Op zo’n moment helpt het niet dat men aanraadt om het verlies een plekje te geven. Ik ervaar dat persoonlijk als nietszeggende gespreksvulling die ook nog iets in zich heeft van een dooddoener. Zo’n advies helpt niet of nauwelijks en wat moet je met raad van lieden die het gemis niet (her)kennen? Het maakt je vaak nog eenzamer dan je al was… Hoezo plekje? Welke plaats? Achter het behang? Moet je er een stuk van je hersens voor dood slaan om daarin een ruimte te creëren waarin het gemis kan worden opgeborgen? 

1a6f1dae37f94d39caf0fb063f0f13f0_14023902915307dacf19c8ce6ba989ce0350804_1402389Speelgoed, schrijfgerei, een boek, bakstenen of je maaltijd kun je ergens neerzetten, desnoods mooi uit serveren, maar verdriet, al weet je precies de oorzaak ervan, is niet materieel. Ongrijpbaar, niet tastbaar, vreet het dagelijks aan je. Heimwee, liefdesverdriet, de dood van een dierbare, scheiding, werk dat je geen voldoening meer geeft of dat je zonder gelijkwaardig overleg of logische reden is afgenomen. Leegte is een donders ingewikkeld begrip. In meer dan één opzicht. Daar helpt een Donders juichpak echt niet afdoende tegen.

Het lege van een kristallen glas waardoor eerst een mooie wijn fonkelde is anders dan de leegte die je lichamelijk voelen kunt. Na Ethiopië werd mijn grote huis zonder ziel steeds minder een warm thuis. Het paste voordien ook al niet als een tweede huid terwijl het veel kleinere appartement waarin ik nu woon precies voor me geschapen lijkt. Op de begane grond. Ik loop zo de deur uit. Mijn componistenlaan loopt naar een heerlijk bos en het contact met de nieuwe buurtjes is bijzonder hartelijk te noemen.

Wat te doen als er een gemis is dat je beslist niet kunt repareren? Ik heb nooit gedacht dat het zo eenvoudig kon zijn. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat in mijn geval er toch ook al wat factoren (huisvesting en het wegwerken van schulden) ten goede waren gekeerd. Nu kan ik ook nog met recht zeggen, uit eigen ervaring: Als je ongeluk niet te verhelpen lijkt kan een hondje zonder kansrijke toekomst de kansen keren. 

Niet alleen omdat je met zo’n dier iets nieuws beleeft, het naar buiten moet ook als het stortregent of omdat je er wel de liefde van krijgt die anderen je ontzeggen…​

e757ac7e6c56fb08e74548626107754e_1402390

Wat ik nooit had ingecalculeerd is het feit dat je er de overschietende liefde aan kwijt kunt die anderen van je afwijzen en tegelijkertijd is het beestje jou er dankbaar voor dat het een veilig thuis heeft. Twee vliegen in één klap?

Een huisdier is uiteraard niet hetzelfde als een leuke band met je volwassen kind. De pijn van dat gemis valt niet weg te strijken, maar ik ondervind nog veel meer voordeel van mijn huisgenootje. Missy vindt mij wel de moeite waard. Ze is niet zo iets als een surrogaat kind, maar ze leidt me wel af van die ondraaglijke zwaarte dat mijn bestaan voorheen vaak bijna onleefbaar kon maken.  

 Benieuwd naar haar hondeleventje? 

Deel 1

Deel 2

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
helemaal waar Dora!
En de liefde van Missy is 'echt' . Missy blijft je trouw, wat er ook gebeurt!
Onvoorwaardelijke trouw.

Mooi stuk Dora!
Ik kan het me helemaal voorstellen. Wij zijn nog samen thuis, maar toch mis ik nog steeds mijn hond. Die trouwe liefde, nooit chagrijnig......Veel plezier met Missy, het is een leuk beestje!
mooi dat Missy het gemis kan opvullen

Ik mis mijn vent, gek genoeg nu de vakantie nadert begin ik daar steeds meer last van te krijgen. En nee hij en de poezen zijn geen surrogaat voor de kinderen niet ik niet wil, Maar ze zijn wel een wezenlijk deel van mijn leven. Wij nemen om alle goede redenen geen hond meer, of dat definitief ik weet ik natuurlijk niet, maar zoals het er nu voorstaat is het wel zo. Aan de ene kant is het gemakkelijker en geeft het rust ( bijvoorbeeld niet de dag voor vertrek naar de dierenarts omdat hij zijn uitreispapieren moet hebben, meer ruimte in de toch al volle auto en zo) maar aan de andere kant...
Ik ben in ieder geval blij dat je met Missy zo gelukkig bent en zij met jouw natuurlijk. Jullie twee boffen met elkaar.
Nee, jullie zijn nu nog in touw met de rouw, kan ik me goed voorstellen...
Ach het komp wel goed, om het Daniel Lohues te spreken.
Goh Dora wat heb je dat goed verwoord, en zoals ikzelf altijd zeg de liefde van een huisdier is onvoorwaardelijk.
Dank je wel, onvoorwaardelijk...
Prachtig verhaal!
Heel mooi geschreven!
Fijn om te horen van een expert