Time of life...

Door Knokker gepubliceerd op Saturday 07 June 02:55

                                               Het verleden haalt mij niet in...

 

                                          QLwEZp4vwXNvGPu4CpkMrf5PQuTtd8vU.jpg

 

 

Ik heb een lange reis achter de rug, en het pad van mijn toekomst is nog ver....Toen ik dertig jaar werd, wauw wat voelde ik mij oud... Nu ben ik eenenveertig...En ik denk dat dit prime time is van mijn leven.. De kinderen worden groter en wijzer. 

Het ene kind is nog kind ..op weg naar groep acht. Het laatste jaar dat ze nog "klein" is... en de oudste gaat na de vakantie naar de derde van voorgezet onderwijs.. Zij is geen kind meer, maar ook geen vrouw.. Een jonge dame die een plek verovert in deze wereld. Met de nodige hindernissen. Ik heb het als moeder zijnde nog nooit zo druk mee gehad. Moet alert zijn, liefde geven, streng zijn... werken, en al snel is er weinig tijd voor mijzelf.. Maar jullie horen mij niet klagen, want het is nu mijn beurt om mijn gezin en alle dingen er om heen zo goed mogelijk te regelen...uiteraard samen met pa, mijn lieve man.

Ik heb veel gedonder gehad de afgelopen tijd.. Maar ik ben rustig... De golven van puberteit sloegen hard op de rotsen. Waar ik de moed vandaan haal om de situaties te kunnen handelen vind ik verrassend, omdat ik niet echt een voorbeeld heb gekregen. Ik wil anders zijn dan zoals ik zelf ben opgevoed. 

Ik ben klaar met vroeger...maar in het opvoeden van mijn kinderen komen er toch vele dingen weer terug.. Ik wil ze opvoeden met liefde, eerlijkheid, en er zijn voor mijn kinderen. Nou is het net alsof ik een slechte jeugd heb gehad.. Tja. Slecht is een groot woord, maar fijn kan ik het ook niet noemen. Ik heb vaak nagedacht over vroeger en kom slechts tot de conclusie dat ik de underdog was/ben in mijn gezin. Toen ik klein was, en nu nog steeds.. Al geef ik er nu helemaal niets meer om...ik heb veel geincasseerd, deze periode heb ik,verwerkt een tijdje geleden.. Maar vele dingen uit mijn jeugd zijn een zwarte vlek aan het worden.. Ik weet het niet meer hoe ik was als kind? Ook niet als een puber, werd wel vaak gezegd dat ik erg moeilijk was als puber.. Ik kan het niemand vragen..want mijn vader is er niet meer, en mijn moeder moet mij al heel lang niet meer. 

Ik voed mijn kinderen op met de zachte maar ook strenge hand. Vele vinden mij te soft.. en daar zal ik gerust mijn neus stoten als dit waar is.. Maar liever te soft dan later mijn kinderen kwijt zijn..

Ik heb er moeite mee hoe het is vergaan tussen mij en mijn moeder.. Ze heeft mij een ding mee gegeven, nooit schreeuwen, nooit dreigen tegen mijn dochter. Zij staat ook in een heftige tijd, ik kan haar sturen en bijstaan. Maar dreigen en schreeuwen...nee, niet onder mijn dak...

 

Het verleden is ingehaald, nu heb ik het druk. Maar later kijk ik vrolijk terug..naar de tijd wat ik nu beleef. Het is een eer om een moeder te zijn... dat vergeet ik nooit. Een kind neem je niet, die krijg je als je geluk hebt...

Liefs Knokker...

 

                                         

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Klinkt positief meis. XXX
Mooi geschreven moni.
Ik blijf je volgen hoor meis.
mooi geschreven, heel herkenbaar. Je gaat eengelukkige toekomst tegemoet