De geroepene, 20 de laatste rite

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 05 June 07:15

images?q=tbn:ANd9GcQfqXMTzO_jOcuXxKUL11R

Wij waren niet de enigen die naar het huis van de oude Bonnefemme waren gekomen. Voor het huis stonden stoeltjes en mensen wachten rustig, gelaten op wat er stond te gebeuren. Bastiene knikte even en wees naar binnen, 'ze ligt binnen en wacht op de parfait zei hij zachtjes ,' op een sofa', het wachten is  nu op het einde , op haar begin'. We moesten even wachten voor we door de gang naar binnen konden. Een paar mannen brachten de Jesaja groet uit die ik beantwoordde onder het doorlopen, zonder er bij na te denken. 

Ik reikte onder mijn mantel naar het zakje met kruiden dat ik bijeen gezocht had. Ze zou onprettige ruiken, onze Marie, na een paar dagen verstoken te zijn geweest van voedsel.   Maar  het lichaam is maar de kerker van de ziel, bedacht ik me  en daar heb je het dan maar mee te doen in dit leven. Ik hield het zakje even tegen mijn neus en snoof diep, de lavendel geur vermengd met rozemarijn vulde  mijn wezen, haast bedwelmend zoet.  Eva hield haar hand uit en nam het zakje over  en opende het  en knikte daar goedkeurend bij . 'Rozemarijn', zei ze, 'het kruid van de bonnehommes en femmes.' Ik knikte, maar wat ze zei en waarom het 'ons ' kruid zou zijn, ontging mij. Het was duidelijk, mijn dochter was verder op het pad der inwijding dan ik was. Was ik ziende blind ? Het viel mij in enen op dat de vrouwen allemaal een takje rozemarijn in het haar droegen.

'Een mooi afscheids cadeau,' zei Eva en ze hield het zakje voor zich uit, terwijl wij ons een weg baanden door de mensen in de gang.  Ik zou morgen weer de velden opgaan en nieuwe  kruiden vergaren. Er was de laatste tijd veel vraag naar kruiden die je als thee kon zetten en die een veelvoud van kwalen konden bestrijden. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, het was een leuk bestaan, kruiden zoeken en selecteren op hun eigenschappen en ze daarna in kleine hoeveelheden op de markt verkopen.

images?q=tbn:ANd9GcQfqXMTzO_jOcuXxKUL11R

Nu dat hij meer geaccepteerd was geraakt in het dorp kwam menig  oud mannetje ´savonds aan de deur en vertelde dan omslachtig dat er een probleem was. Meestal was het een probleem dat te maken had met het urineren. Of ze moesten de hele dag  en ook tijdens de nachtrust of ze konden juist absoluut niet plassen en gingen druppelend door het leven. 'Kom morgen maar op hetzelfde uur terug', zei ik dan. Ik  ging dan de volgende dag  de velden in, opzoek naar wilde asperges, die ik fijn stampte tot een brei. Ik snipperde er dan wat kleine olijven door die met hun bittere smaak, de maag deden samentrekken en de anders overheersende asperges uitvlakten. Als je gewoon wist wat er in zat als patient, dan werd je als kruidenman overbodig.

De wilde asperges loste altijd het plas probleem op en een kruidenwijn deed de blaas met allerlei bittere conconties samentrekken. Het had even geduurd maar de klanten stroom groeide gestaag en ik kon naar hartelust kruiden brouwen en  zaden en zalfjes op de markt verkopen.  Je zou er nooit rijk van worden maar je was altijd van voedsel verzekerd. Gratis eieren als betaling of na verloop van tijd een konijn of een gans, afhankelijk van het behandel traject. Soms hielp niets en dan was de kruidenwijn ongeveer het enige dat nog wat verlichting bracht.

Ik was weer ver weg geweest op de velden en kwam met een schok terug in de werkelijkheid, daar lag Maria Louise met fonkelende ogen en uitgedroogde lippen. Zij keek ons even aan en bewoog haar hoofd in een soort begroeting.  Zou daar echt een engelenziel in gevangen zitten, ging er door mij heen?  Natuurlijk, vermande ik mij, wat ik zag was slechts de buitenkant. Eva plaatste wat rozemarijn takjes in het haar van de bonnefemme en streek haar even langs het gezicht. 'Nog even buurvrouw,' glimlachte zij, 'en dan ben je vrij'. De rest van de rozemarijn en lavendel plaatste zij tussen haar vingers op haar schoot.  Een buurman  depte even het voorhoofd van Maria af met een vochtige doek en keek haar liefdevol aan. 'Ja nog even,' zei hij. Maria sloot haar ogen nadat zij nog even lijdelijk rond gekeken had. 'Kom,' zei  Eva,' we staan een beetje in de weg', en zij deed een paar passen terug.  

Daar stonden we dan te wachten op,  ja waar stonden we eigenlijk op te wachten? Op het einde van Maria Louise, besloot ik.  Één voor één kwamen de bonnefemmes en hommes nu langs en raakte de buurvrouw vluchtig aan en het kamertjes werd echt tjokvol en benauwd . Een flauwe glimlach speelde even om de lippen van  de buurvrouw.

images?q=tbn:ANd9GcRcrgajcsLBnDEBPODIdG_

Door het zachte geroezemoes kwam een man aanlopen en met hem de filles majeurs.  'Maria Louise,' sprak hij al van een afstand en er viel een stilte want de parfait sprak. 'Ben je gereed mijn kind'. je kon een speld horen vallen. 'ben je gereed om afscheid te nemen van dit tranendal, waar je zolang gevangen werd gehouden?' De buurvrouw sloeg alleen haar ogen op en knikte. ' Goed dan zullen we je op weg sturen  omringd met onze liefde', klonk de stem van de sombere man plechtig.  'Ik moet je de rite van het consolamentum geven,' en hij liep naar voren door de mensen die nu in de kamer dromden.

'Ik mag het alleen verstrekken aan hen die het begrijpen, knik bevestigend op mijn vragen als je begrijpt wat ik zeg.'  'Het Consolamentum, werd voor het eerst gegeven door onze broeder Jezus die nu in ons midden vertoeft. Het was de vergeving van alle je schuld en zonden. Hij legde een hand op aan zijn leerlingen en deed zo de Heilige Geest over hen uitstorten. De Geest die eeuwig is en al bestond van voor de schepping.' Maria Louise, begrijp je wat ik zeg?'  Het schriele vrouwtje keek met grote ogen naar de parfait en knikte, nauwelijks waarneembaar.

De Parfait keerde zich tot de aanwezigen en gebood stilte, absolute stilte. Hij keek vorsend rond en vervolgde,' alleen zij die vergeven zijn en schoon van schuld kunnen door hun sterven zich bevrijden. Maria, ik spreek nu namens de bonnehomme Jezus, en zijn hand is nu mijn hand. Hij keek de buurvrouw aan en zij knikte weer voor zich uit.' Wij dragen het heilig kruid, vandaag', vervolgde de parfait,' het heilige kruid, voor jou,  dat het teken is van liefde en trouw, De liefde die we voelen voor jou en de trouw aan de broeders en zusters, de rozemarijn. Kom nu allemaal in cirkels om mij heen staan' gebood de parfait,' en leg bij elkaar de hand op'

images?q=tbn:ANd9GcRcrgajcsLBnDEBPODIdG_

Ik voelde de ernst van het moment toen  ik de zweterige hand van een buurman op mijn hoofd voelde. Op mijn beurt legde ik mijn hand op het voorhoofd van de Bonnehomme naast mij, die weer zijn hand op de volgende legde. Een sliert die van achteren  naar voren verbonden was met een enkele handoplegging. toen de oudste van de filles majeures zijn hand op de parfait legde meende ik een siddering te voelen, die mij beroerde tot diep in mijn wezen, een soort huiveren.

'Maria Louise, engelenziel,' sprak de parfait, 'gaat heen, je zonden zijn je vergeven en je hebt nergens meer schuld aan, wij dragen dat nu  bij ons tot wij vergeven worden. Laat ons achter, ga, nu het je tijd is en je schoon bent. Betreedt weer het rijk dat je verlaten hebt en vindt rust en vrede in de heerlijkheid' en hij bracht zijn hand neer op het voorhoofd van de buurvrouw. Ik verbeeldde me het niet, ik huiverde van binnen.

Er klonk een zucht, een diepe zucht en het het hoofd van Maria zakte zijwaarts weg, haar droge lippen fluisterden,' hier ben ik Heer' en haar blik brak. Het bleef doodstil en toen, vanuit haar schoot waar haar krachteloze handen het bosje Rozemarijn loslieten, stegen twee vlinders op, die even boven onze hoofden dansden en toen door het open raam ons achter lieten. De parfait omhelste de dichtsbijzijnde van de filles majeures en de omhelsing ging de cirkel af tot ik Eva een zoen gaf en haar ontroerd en gelukkig aan keek. 'Het is echt fluisterde ik, aangedaan,'het is werkelijk waar,'

En ik zag vele jaren geleden ver voor mijn geboorte, mannen in een flits onder een stoa in Islambol en zij spraken met gekruiste benen over de zin van het leven en  Marius hield een schaaltje met dadels uit naar Gillianos de Griek die sinds kort aan onze gesprekken deelnam. Gillianos nam een dadel en maakte zijn zin af alvorens zijn hand naar zijn mond te brengen. ' De ziel is gelijk een vlinder,' sprak hij, zij dartelt rond vrij van schuld die haar omringt' en ik weende van binnen toen ik wist dat wat ik had gezien waarheid was.

San Daniel 2014 

lees ook, de geroepene. deel 21, Islambol

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat prachtig
Zeer mooi
Wat mooi de vergelijking van de ziel met een vlinder. Maar waarom stegen er dan twee vlinders op?