De liefde en social media

Door VirginiaBravenboer gepubliceerd op Wednesday 04 June 12:23

Na voor de tiende keer gedumpt te zijn door een jongen op wie ik absoluut hoteldebotel verliefd was, ben ik er helemaal klaar mee. Ik word nooit meer verliefd. Niet op een jongen, niet op een meisje en ook niet op een traverstiet.

Elke dag reis ik vanuit Rotterdam naar Den Haag met de bus, de metro, de trein en soms zelfs met de tram. Per dag kom ik duizenden mensen tegen, maar met hoeveel mensen heb ik nou daadwerkelijk contact? Laatst zag ik een meisje lopen, turend naar het schermpje van haar supercoole Huawei P6 in haar linkerhand en in haar rechterhand drukkend op het knopje van de Ipod Touch. Deze Ipod verklaarde het feit dat je om haar heen snerpende gitaren en beukende drums hoorde. Ze liep naar de metro en een vriendelijke man plaatste nog snel zijn voet tussen de deur op het moment dat deze dicht wilden klappen, hierdoor kon het meisje toch nog mee met de metro. Het enige wat zij deed was, weliswaar, opkijken van haar scherm voor minstens één enkele seconde, ze liep door en ze ging zitten om naar alle waarschijnlijkheid opnieuw haar Facebookstatus te updaten of een instagram selfie te maken.

Ik stond perplex. Zijn we met zijn allen nou zo diep gezonken? Er kon geen glimlach af, geen ‘dank u wel, meneer’. Ik denk dat ze niet eens door had dat deze man de deur voor haar open hield. Het is bijzonder, hoe wij alleen nog kunnen praten via onze mobiele telefoons, laptops, tablets en ga zo maar door. “Face-to-face, wat is dat?” Dat zullen onze kinderen ons vragen door middel van een compleet computer bestuurbaar programma waarmee wij met hen zullen communiceren. Of ga ik nu wel heel ver?

Tegenwoordig is het onmogelijk om een gesprek te beginnen met een wildvreemd persoon. Er moet werkelijk een heel plan aan vooraf gaan wanneer je iemand wilt aanspreken. Wanneer je de weg kwijt bent (Dit is een voorbeeld! Want ik begrijp dat natuurlijk iedereen internet op zijn of haar telefoon heeft en de route gewoon even op kan zoeken) en je wilt iemand om hulp vragen dan zal je eerst: A. iemand moeten zoeken die niet alleen maar naar beneden kijkt op zijn of haar telefoon. Kun je niemand vinden, dan zal je ondersteboven, naar achter leunend, met jouw haren richting de mobiele telefoon, langzaamaan met jouw hoofd voor het beeldscherm moeten bewegen. Het slachtoffer in kwestie zal jou verschrikt en boos aankijken, maar zo heb je wel de aandacht. Zorg wel dat je meteen de vraag stelt, anders is de smartphone alweer interessanter.

Is dit geen optie dan heb ik altijd nog de B-keuze voor je. Je zal iemand moeten zoeken die geen muziekoortjes in heeft. Moeilijk, maar deze mensen bestaan nog (ook al komt dit alleen omdat hij of zij, in de vroege morgen, deze dopjes in alle waarschijnlijkheid thuis is vergeten)! Is er dan écht niemand zonder oortjes, dan zit er maar één ding op: je moet als eerste heel veel rare sprongen maken en ondertussen schreeuwend om hulp vragen. Als je dit goed doet ontstaat er nu een soort Rimboes regendans idee.  Dit is het perfecte plan voor mensen die ook een beetje aan lichaamsbeweging willen doen of gewoon lekker hun frustraties eruit willen gooien.

Zie je optie A en optie B toch niet helemaal zitten, dan moet ik tot mijn spijt mededelen dat er tegenwoordig geen mogelijkheden meer zijn om een gesprek te beginnen. Ook ik heb moeite met de plannen. Met plan A omdat ik niet zoveel haar heb en het idee dat diegene net zou niezen als ik over zijn of haar scherm sta te zwaaien, staat me toch niet echt aan. Plan B is ook niet echt mijn ding, ik ben namelijk best tevreden met de omvang die ik heb en ik ben niet graag bezweet. 

Dus dan zijn we nu eindelijk op het punt waar ik naar toe wil. Zoals ik aan het begin vertelde: ik word nooit meer verliefd, nooit. Nooit, nooit, nooit. Maar stel, stel dat ik toch, ooit over een hele lange tijd, het nodig vind om een man te laten genieten van mijn uitmuntende vrouwelijke charmes; hoe is het mogelijk om de perfecte man te vinden als het onmogelijk is om een gesprek aan te knopen?

Waar vind je een man die niet met de massa meeloopt? In een café, kroeg of een discotheek? Ik denk het niet. Op dit moment wordt er nog gedanst, maar veel mensen zijn op deze plekken al te druk bezig met social media. Laat staan over tien jaar, dan dansen we allemaal in stilte-disco’s, met koptelefoons op en onze eigen muziek. Een individualistische samenleving op extreem hoog niveau.

Dates worden privégesprekken op Whatsapp. Een relatie laat je blijken via Facebook. Ruzies worden uitgevochten via Twitter. Trouwen en scheiden wordt geregeld op Skype en kinderen, daar doen we niet meer aan. Seks gebeurt namelijk via de webcam. Als het zo zal gaan, dan hoeven wij in ieder geval geen debatten meer te voeren over abortus en ‘seks voor het huwelijk’, wat er voor zorgt dat de SGP verdwijnt, omdat zij geen standpunten meer hebben om voor te vechten. Dat zou jammer zijn, want de enige politicus die het aandurft om met PowNews in gesprek te gaan is toch onze Meneer Dijkgraaf. Langzamerhand sterven we met z’n allen uit, de mensheid gaat ten onder aan de technologische samenleving en de robots nemen het over.

Oké, misschien is dit een beetje dramatisch en iets te overdreven. Fantasie heb ik nog steeds en mijn gedachtespinsels deel ik dan ook graag met jullie, maar wel via het internet, hoe ironisch. Wat nou als iedereen eens om zich heen begon te kijken in plaats van naar een beeldscherm? Misschien vind ik dan toch nog die ene man die verandering wilt brengen in mijn keuze voor het vrijgezellenleven. Een man die mij een lekker kopje koffie aanbiedt in plaats van mijn profielfoto te liken, want geloof me, ook al heb ik een mega sexy foto op Tinder, in het echt ben ik nog veel leuker. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.