Weer een kat en muis spel

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Tuesday 03 June 19:13

Goedenmiddag, mijn naam is Boris, mijn baasje zegt dat ik een zwarte, russische terrier ben. Ik heb zelf geen idee wat dat is maar  hij kan het weten. Eén ding is zeker: zwart ben ik absoluut, pikzwart zelfs……dat is mijn grote trots, ik ben al tien jaar en geen grijs haartje te bekennen!

Ik zit hier op mijn vaste plekje in de tuin te wachten……. Ik kijk de hele ochtend al strak naar het huis van de buren, ik heb namelijk ontzettend veel zin om dat lekkertje, dat bij hen woont, te zien. Want er komen al een paar dagen de heerlijkste geuren deze kant op! Mijn vrouwtje zei vanmorgen al: ‘die herder van hiernaast is vast loops, Boris zit weer de hele dag op wacht’ en gelijk heeft ze. Alhoewel ik geen idee heb wat ‘loops’ is, vermoed ik dat mijn vrouwtje bedoelt dat Lara ( zo heet dat schatje) steeds maar langs ons hek loopt en  loopt en loopt! Heen en weer en weer terug, steeds langs het hek en maar kijken of ze me ziet! Als ik dat door heb ( ik zit wel eens binnen natuurlijk) loop ik  aan mijn kant met haar mee, soms kunnen we door het hek heen met de neuzen aan elkaar snuffelen. Ik wordt daar ontzettend snuffelig en blij van, niet te geloven. Ik heb toch normaal gesproken een goeie conditie maar dán heb ik geen enkel uithoudingsvermogen: ik hijg als een oude knar! Ik wou maar dat ik over dat hek heen mocht want ik wil zo ontzettend graag naar haar toe…….maar dat mag niet van de baas, jammer hoor, dierenmishandeling is dat…..! De baas zegt ‘dat daar puppies van komen’ , belachelijk want ik heb geen idee hoe dat zou moeten gebeuren, en bovendien:als ze zo lekker ruikt móet ik er gewoon naar toe.

 Vorig jaar nog, liep Lara ook steeds maar voor me te paraderen en ik stikte bijna van de zin  haar van dichtbij te zien en geloof het of niet, voor ik het zelf in de gaten had zeilde ik ineens over het hek. En dat op mijn oude dag…. Goh, wat was ik blij dat ik haar nou eens zag zonder  ijzer er tussen. Van enthousiasme sprong ik op haar kop, ze trok zich met een grauw terug. Ik was er beduusd van. Toen sprong ik op haar zijkant en daar schrok ze zo van dat ze naar me hapte….. tsjonge dat was een tegenvaller, ik dacht dat ze blij zou zijn me te zien. Ze was tenslotte al zeker tien keer langs onze tuin gelopen. Toen heb ik een poosje zitten denken wat dán de bedoeling was……. En al die tijd liep ze maar langs me en maar kijken…… Ineens wist ik dat ik iets anders moest doen, weet je wat ik deed? Ik sprong op haar achterkantje…… haha, precies in de roos: ze bleef stokstijf staan. Dat was het meest geweldige moment van m’n hele leven en net toen het  gezellig werd hoor ik roepen: ‘Borisssss, hierrrrr’ , m’n baas natuurlijk. De spelbreker…… Ik moest terug naar onze tuin en mag nooit meer over het hek! Maar wat kan mij dat nou schelen, Lara vraagt er toch steeds om! Anders zou ze toch niet steeds zo langs lopen en naar me kijken? Zo is het toch of niet soms?

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, geweldig :)!