Recht zo die gaat

Door Soekys gepubliceerd op Saturday 31 May 23:31

Recht zo die gaat. Slecht plan. Daar is de afgrond. Normaal een goed levensmotto, maar nu even niet. Oh wat zal dit stuk een spelfouten hebben. Mijn hoofd zit vol. Er is al zoveel strijd gestreden. Zelfs bij de meest simpele woorden kies ik een andere zinsvorm, omdat ik niet meer weet hoe ik ze schrijf. Vroeger dronk ik genoeg. Toen was dat nog logisch.

Nu niet. Nu ben ik die mama muts. Maar heb ik erg last van nostalgie. Vroeger was de wereld ook heel hard. Heel hard in ons geval. Te vroeg moest ik de helft van mijn familie begraven. Auto ongeluk. Warm, geliefd, was ik nu ook niet bepaald, als vreemde in een dorp. Een dorp ver van mijn roots. En toch voelde ik me veiliger.

Opgroeiend verzamelde ik al handtekeningen voor Amnestie international. Voor een wereld ver weg. Daar waar vrijheid van menings uiting nog niet bestond. Wij waren vrij in Nederland. Daar heb ik gebruik van gemaakt! Ik kon alles aan doen en alles maken en breken dat ik wilde. Ik kon met de jongens meespelen. Ik was stoer genoeg. Met een beetje grote mond was je al redelijk veilig. 

Ik kon met glans van scholen worden afgetrapt. Omdat mijn motivatie ver te wensen over liet. Omdat ik er een puinhoop van maakte. Nieuwe kansen hingen aan bomen als mango's in een tropisch land. Mijn ouders noemde me speedy gonzales. Miep miep sjoef. Ik danste zeker 3 uur per dag. Energie, energie, energie. Was agressief. Lik op stuk beleid, noemde ik dat. Ik liet me niet pesten. Rolde geregeld over het schoolplein. Nou en. Ik ging toch van school naar school. Naar stad naar stad. 

Daar had ik het moeilijk mee. Voor de verschuiving in perspectief. 

Hier sta ik dan. Met een man van 10 en een puinhoop..... ja jeetje. Waar is nu die onbeperkte boom met kansen? Voor mij zo makkelijk gepakt vroeger. Cluster 4 is hij. Cluster 4... had ik dat in mijn tijd? Ik ben nog altijd even expressief. Is het nu niet meer in leren kleding. Dan is het wel online. Ik schrijf, post en tweet er vrolijk op los. Zelfs daar ben ik druk. En ongenuanceerd. Maar ineens.... beklemd het. Ineens wordt er behoorlijk getornt aan dat grote goed. Vrijheid van meningsuiting. En nog nooit in mijn leven, heb ik me zo onveilig gevoeld. 

Dat maakte het enorme verschil. Onze media was scherp. Propaganda kwam voor in de oorlog. En wij mochten voor alles de straat op. Wij konden onze stemmen laten horen. Wij waren hier vrij!! 

Die vrijheid voelt op het moment als een politiek wespennest. Jeugdzorg heeft zijn kluis voor hulpverlening op slot gedaan. Spiegelt zorg vragen terug met finesse. Je hebt toch zorg? Je hebt speciaal onderwijs. Speciaal onderwijs gaat er hard in. Wij moeten passend worden. Wij leveren geen zorg. Wij gaan lesgeven, waarvoor we budget krijgen. Fusies worden bekend gemaakt. Enorme hervormingen doorgeduwd als een stoomtrein die zijn remmen vergeten is. En strijdbaar maakt steeds meer plaats voor.. op hoop van zege. 

De zorg die ons land zo kenmerkte. Of je er nu een rotzooi van maake of niet. Je had een waardig bestaan. En zoveel kansen. Nu sta ik mijn mannetje uit te leggen dat hij de kansen moet pakken die hij krijgt. En MOET... echt .... alsof het die laatste mango in de boom is. Als ik ze iets zou willen geven. Is het wel het gevoel uit mijn jeugd. Van veiligheid. 

Ik hoor die troela nog zeggen. Jongens moeten teveel stil zitten. Vroeger gingen ze de straat op. Brandje stichten, kattekwaad. Ze heeft gelijk. Er is geen ruimte meer voor puinhoop. Dat maakt niet dat onze kinderen geen diagnose verdienen. Maar wel dat ze knel komen te zitten. En dat er angst heerst. Angst om gezinnen uit elkaar te zien vallen. Angst voor instellingen. Angst voor buitensluiten. En bijna.... bijna... angst om je mening vrij uit de spreken, schrijven en te verspreiden via beschikbare media... bijna. 

Maar krijg toch allemaal de kolere. Ik ben aardig op mijn pootjes geland. En een nette mama. Maar dat dwarse konijn. Dat je bij de deur van school een ram kon verkopen, als je me gepest had. Die leer bitch met een grote mond. Die vanaf heel jong meisje al de straat op ging tegen politiek onrecht. Tegen scheve macht. Zij is nog aan de basis. Maar ik begin mij bewust te worden van de schijn van veiligheid. En mis het knusse gevoel heel erg. En zo mijmeren mijn gedachten over alle nieuwe zorgwetten. Conflicten over angst op school. Posities die ingenomen worden door directies en omstanders. Zien dat mensen worden ondergesneeuwd tussen wat kan en wat moet... en wat budgetair mogelijk is. Zo ervaar ik de intrede van de nieuwe jeugdwet. Passend onderwijs.

Ik hoop dat we het tij kunnen keren. Dat we steeds een helder geluid kunnen laten horen tussen alle voorgeprogrammeerde media in. Dat we niet teveel verliezen, door het recht van menings uiting. Dat we door de inspanning en onvermoeibare inzet van ouders en professionals, iets aan zorg kunnen waarborgen. Door een kwaliteits slag te maken. Door ze de weg te wijzen naar hoe het ook kan.... van de geplaveide route af. Maar een pad wat ook goed is.

Ik ga volgende week onze kansen koesteren. Onze risico's nemen. Onze gevechten kiezen. Ik ga op zoek naar mogelijkheden. Openingen. En weg van de doodlopende straat. Uit de fuik. Ik zie een kans. En ik ga hem grijpen. Om vooralsnog weer even... veilig en geborgen te kunnen zijn... tot de volgende bezuiniging.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.