Geesjes zoektocht-5

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 30 May 13:59

Veel begrijpt ze niet van het sissend gefluisterde relaas te dicht bij haar oor. Iets over onfatsoenlijk en dat die klootzak  heeft weggejaagd. Ze wil niet dat hij zo over zijn vader praat, maar er schijnt in de winkel, meteen toen ze binnen kwam, iets te zijn voorgevallen. De kennismaking is weken geleden en ze vermoedde dat het vluchtige bezoekje er meteen voor had gezorgd dat Nora niets meer met Bert te maken wilde hebben. Dat zou niet zo vreemd zijn, al kan een zoon er niets aan doen dat zijn vader niet helemaal spoort.

Geesje is in de keuken als Bert woedend over zijn vader komt klagen. Het moet niet gekker worden, denkt ze en rent naar voren om poolshoogte te nemen, vindt het ranke meisje op de stoep bij de fiets, redelijk aangedaan. Boos en verdrietig tegelijk, in een minirokje met leuk fleurig truitje. Niet te bloot. Haar dikke bos glanzend haar draagt ze deze keer los en hangt tot ver over de slanke taille, ziet Geesje in de gauwigheid. Zenuwachtig hipt ze op de goed gevormde lange benen, die de vorige keer onder de lange jurk onzichtbaar waren en Geesje slaat als vanzelf haar arm om Nora heen. Ze neemt haar mee door de winkel, zet haar voorlopig in de keuken aan het stomme kleine formica tafeltje om thee te kunnen zetten. Daarna zitten ze met zijn drietjes op het achterplaatsje in de zon en ze hoort meteen hoe Nora het heeft opgelost. Bert hoeft voor háár zijn vaders auto nooit meer te lenen, want ze laat zich niet manipuleren, zegt ze eenvoudig en Geesje heeft meteen respect voor haar.

Was zij zelf vroeger maar iets doortastender geweest, denkt ze meteen. Het valt haar op dat deze jonge vrouw open en eerlijk blijft, ondanks haar duidelijke boosheid op Erneo. Ze ziet er ook helemaal niet tegenop om over Nico te praten en natuurlijk weet Nora niet hoe ze daarmee Geesjes hart in één klap wint.
Nooit, nimmer, mag ze het nog over haar jongste zoon hebben. Het is eenvoudig glashard verboden, maar Nora vindt dat, net als Gees, niet gezond. Het is alsof dit meisje van achttien begrijpt wat ze haar mannen nooit aan het verstand gepeuterd krijgt. Gees heeft met Erneo gepraat als brugman, openlijk gejankt, terwijl hij daar niet tegen kan. Ze heeft hem zelfs een keer geslagen, uit pure machteloosheid, toen hij verbood ooit nog Nico's naam te noemen. Oh, wat had ze zich toen alleen gevoeld en hier zit Nora, die veel jonger is als zij destijds, er zomaar naar te vragen. Een jong meisje nog dat al Erneo's rare regels aan haar laars lapt. Nieuwe bezems vegen schoon, schiet het door Geesje heen
Bert zit erbij alsof het hem niets interesseert. Zo zal hij dat meisje echt niet aan zich binden, denk ze nog en besluit dat later toch eens met hem te bespreken. Na twee kopjes thee verdwijnen de jongelui naar de stad en zij blijft achter, naast de eeuwig aanwezige stapels kratten met lege flessen. In de zon, dat wel en gelukkig laat Erneo het uit zijn hoofd zijn gram nij haar te komen halen.

Nee, Geesje snapt haar man nog steeds niet en haar oudste zoon is in de loop der jaren ook als los zand door haar vingers geglipt. In wezen leven we alle drie onder één dak als volkomen vreemden naast elkaar. Iedereen houdt zich vast aan zijn eigen ingeblikte ego, weet ze zich machteloos en zucht.
Ze heeft in de jaren na Nico’s dood veel gelezen. Erneo maakte haar er belachelijk om, maar ze liet zich niet meer door zijn rare oordelen tegenhouden. In de bibliotheek vond ze er voldoende studieboeken over. Rouwverwerking, relaties en de diverse soorten liefde die bestaan.
Daar stond veel in waardoor ze begreep helemaal niet gek te zijn, zoals Erneo al jaren beweerde. Haar verdriet, de wanhoop en alle verloren dromen had ze in die boeken terug gevonden. Het was volgens deskundigen heel plausibel, dat woord had ze opgezocht in de Winkler Prins, dat mensen de moed verliezen als ze zichzelf ontkennen, gevoelens niet serieus namen. Ook dat haar beide mannen met hun doofpotmethode hun broer en zoon miskenden, dat verdringen van pijn en verdriet niets helpt. Dat mannen emoties anders verwerken dan vrouwen.
Trauma.
Dat woord was helemaal nieuw voor haar. Het had ook wel moeite gekost die ingewikkelde kennis thuis te brengen. Net doen alsof iets of iemand, een gebeurtenis nooit heeft bestaan is niet stoer of verstandig, In tegendeel. dat is juist het bewijs dat men iets heeft beleefd wat men geestelijk niet verhapstukken kan, had ze gelezen. In andere, moeilijkere woorden uiteraard, maar zo had zij het met haar boerenverstand begrepen en als ze er Erneo over vertelde luisterde hij zogenaamd, maar het hielp niets. 
Het doet haar dagelijks zeer. Dat zwijgen. Die doofpoten. Dat net doen alsof hij wel in haar is geïnteresseerd. Vermoeiend en funest voor de gezondheid, las ze en dat klopt. Ze heeft de laatste tijd ‘onrustige benen’ zoals dat in de boeken heet. Jeuk om gek van te worden en onaanwijsbare pijn, vooral als ze rustig zit of in bed ligt.

Iedere speciale dag is Nico er bij, zonder dat hij erbij mag zijn. Kerst, Pasen, verjaardagen en uiteraard de veertiende juli. Na vijf jaar is en blijft dat de aller zwartste dag. 
Nico zou nu zeventien zijn geworden en ze weet bijna zeker dat de jongen zou popelen om de wijde wereld in te trekken. Iets waar Bert absoluut geen zin in lijkt te hebben. Nico zou zijn vader op zijn nummer zetten, als mannen onder elkaar. Hem met redelijke, vooral steekhoudende, argumenten om de oren slaan waar Erneo geen weerwoord op zou weten. Oh, als Nico nog had geleefd zou zij hier niet eens meer zitten. Ze was er destijds vklaar voor geweest om de scheiding aan te vragen, na er jaren over te hebben gedacht, alles af gewogen en bedacht. Overspel was tenslotte een wettelijk erkende reden en een rechter zou haar gelijk geven want ze had er bewijzen van. Al was scheiden een schande, zij zou met opgeheven hoofd terug naar huis zijn gegaan met haar beide zoons. Heerlijk op de boerderij, waar ze haar ouders bij kon staan, die ook een dagje ouder werden. Het zou geen vetpot zijn, maar hier werd ze net zo goed afgeknepen. Altijd moest ze voor ieder wissewasje haar hand ophouden. Nog steeds en hoe vaak had ze daarover al redelijk en verstandig gedebatteerd?
“Het is niet eerlijk Erneo. In de winkel breng ik het meeste geld binnen. Ik heb een driedubbele baan, beneden, als moeder en boven in het huishouden, maar ik verdien er niets mee. Ik ben degene die altijd de boodschappen rond brengt en een schoonmaakster heb ik ook nooit gekregen, zoals je me hebt beloofd voordat we trouwden.” Oh. hoe kwaad had hij gekeken. Altijd was de uitkomst hetzelfde. Botweg nee en zonder enige verklaring. Ze kreeg géén eigen geld en daarme basta. Op dat soort momenten loopt hij altijd woest weg als hem iets niet aanstaat en blijft dagen daarna chagrijnig onaanspreekbaar. 

Erneo was al snel na het huwelijk de typische, bijna karikaturale, kruidenier gebleken. Gierige krentenkakker. Hij had enkel oog voor de boekhouding en zijn postzegelverzameling, die met het jaar meer geld opslokte. Hij had al dertigduizend gulden aan die papiertjes in albums weggestoken en als zij iets wilde moest ze er als een dreinend kind om soebatten. Hij had nooit in de gaten gekregen hoe ze stiekem geld achterover had gedrukt, toen de jongens net geboren waren. 
Wat zouden haar zoontjes ervan hebben genoten, buiten wonen in het weidse landschap, waar zij altijd lucht kreeg. Ze gingen alle twee altijd graag mee naar opa en oma, maar ja…toen was Nico er ineens niet meer... Zij hadden hun zoon niet eens meer mogen zien, zo gehavend was hij geweest en bij haar was er niets meer over gebleven van alle moedige plannen. Geamputeerd. Het voelde alsof haar laatste hoop en ieder greintje moed was afgebrand en niemand snapte dat ze af en toe, na al die jaren, nog wel eens dacht dat ze Nico door de kermende keukendeur binnen hoorde komen. Ze lachten haar smalend uit. Of ze zag hem op straat. Dan stond haar hart even stil en bleek het alleen maar een jongen met Nico’s haarkleur, of zijn manier van bewegen. Nico werd ook nooit ouder dan hoe ze hem de laatste ochtend uit had gezwaaid...

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De Winkler Prins .. die werd geraadpleegd
nu googelen we als we een woord niet kennen :-)
Natuurlijk stond die encyclopie bij hen in de kamer, om welbelezen te lijken, maar Geesje was de enige die er gebruik van maakte...
tja, ik denk niet dat Erneo een encyclopedie raadpleegde !!
spannend komt er nog een vervolg
Ja,
Er zijn ook al hele hoofdstukken die er aan vooraf zijn gegaan. Daarin worden zaken van de andere kant belicht
oh dank je dan moet ik maar eens op zoek en lezen.
We hebben nu Geesje beter leren kennen, de dingen vanuit haar perspectief gezien en zeker , er komt een vervolg, maar dan van Bert en Nora.... de jongelui die in 1972 hun leven nog moeten gaan vormgeven...
We hebben nu Geesje beter leren kennen, de dingen vanuit haar perspectief gezien en zeker , er komt een vervolg, maar dan van Bert en Nora.... de jongelui die in 1972 hun leven nog moeten gaan vormgeven...
Postzegelverzameling meenemen en eindelijk voor zichzelf kiezen. Dat lijkt me de beste oplossing. Het is ook haar geld dus.
Het is en blijft een mooi verhaal.
Ik denk dat het gemis van een kind je dood slaat, dat je jaren daarna nog niet bent bijgekomen van de klap, en zeker als je naasten je verdriet zo mateloos bagatelliseren. Hoe alleen moet ze zijn geweest.
Geloof ik onmiddellijk, als je alleen staat, bouw je wel een muur om je heen.
Die Nora heeft wat teweeg gebracht door alleen maar zichzelf te zijn. Ik hoop dat Geesje zichzelf ook weer vind.
Ik hoop het ook zo, maar ach, wie weet hoe diep het verlies van een kind een mens en moeder ondermijnt?