De stem in de kersenboom

Door Yneke gepubliceerd op Thursday 29 May 15:32

 

10c9e0478cf46bb6b9da3072a612e91c_1401372

Vrolijke tonen klinken door het bos. Met mijn handen voel ik het mos, zacht en vochtig voelt het aan. Mooi om daar bij stil te staan. Ik sluit mijn ogen en haal diep adem, heerlijk die boslucht.

Vandaag wandel ik en beloof mijzelf te zien wat ik zie en mijn gedachten daarbij te houden, geen gepieker en geen afleidingen door algemene verwachtingen. De specht laat een echo klinken en de kikkers laten zich ook duidelijk horen. Van onder een bruggetje komen twee eenden aangewaggeld met kleintjes achter hun, zo schattig. Even verder bij een prachtige kersenboom staat een bankje, ik besluit om daar te gaan zitten en even wat te drinken uit mijn waterflesje.

Het ruisen van de wind door de bladeren trekt mijn aandacht, ik geniet en luister. De rust is zeer aangenaam en ondertussen zie ik wat kersen hangen in de boom, ik pluk ze en eet ze smakelijk op. ‘Lekker he’ hoor ik een stem zeggen. Ik kijk verrast om mijn heen, wie zegt dat, ik had niemand aan horen komen. Zacht gegrinnik hoor ik ‘je vraagt je af wie je hoort’ zei de stem. ‘ja inderdaad’ antwoord ik. ‘Kijk maar  omhoog’ zei de stem. Natuurlijk luister ik direct en kijk ik omhoog de kersenboom in. Twee vrolijke blauwe ogen kijken mij aan, ‘je zag me niet he’ werd er vrolijk geroepen, ‘nee en ik had je ook niet gehoord’ zei ik. ‘Wat doe jij daar in de boom?’ vroeg ik. ‘nou opzoek naar kersen natuurlijk’ werd er geantwoord. ‘Wacht, ‘zei ik, ‘ik kom bij je’ en klim de boom in.
Wat lastig nog om een boom in te klimmen,ik blijf haken en de stem lacht. ‘Doe voorzichtig’ zei deze zorgzaam. Gelukkig kan ik mijzelf makkelijk losmaken en klim verder en ben zo enthousiast bezig, dat ik hoger kom dan de stem. Ik kijk naar beneden en zie de twee blauwe ogen waarschuwend kijken, ‘ja, ja ik kom al terug’ zeg ik lachend. Ik zetmijn voet op de tak schuin onder mij en klim langzaam richting de stem. ‘Het is nog maar één tak en dan ben ik bij je, dus schuif op dan kan ik naast je zitten’ zei ik. Er kwam geen antwoord. ‘Vreemd’ dacht ik en keek richting  de stem. Géén blauwe ogen die ik zag en ook geen stem meer die ik hoor, vreemde situatie, hoe was deze stem zo snel vertrokken zonder dat ik het had gehoord, vroeg ik mij af.

Nou dan ga ik maar gelijk terug naar de grond, wat moet ik alleen zo in de boom? Voetje voor voetje van tak naar tak klim ik lager. Het lijkt harder te gaan waaien en ik ril. Ik zal wat sneller naar beneden klimmen en dan gauw richting huis lopen besluit ik.

Het schiet niet op, de boom lijkt wel te groeien tijdens mijn dalen. Zelfs de takken staan verder uit elkaar, ik kan er met mijn voet niet meer bij. Het zal niet zo ver meer zijn tot de grond denk ik, dus kan gewoon de boom uitspringen. Ik begin het steeds kouder te krijgen en vreemd genoeg ook spaans- benauwd, mijn blik is wazig. Ik sluit mijn ogen opnieuw en haal diep adem, maar hoe kan dit nou, ik krijg geen lucht...

 

-Yneke-
 

 

dit fictieve verhaal wordt vervolgd en ik heb besloten bij elk deel een zelfgemaakte tekening  te plaatsen.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven.

Had deze nog niet gelezen. ;-))
heel mooi en ik kijk uit naar het volgend deel
prachtige tekening ook!
Dank je wel, Chris!
Benieuwd naar het vervolg
zal vannacht misschien niet slapen omdat ik .....morgen schrijf ik het vervolg ;-)
dat wordt spannend op naar het volgende deel
Dank je Carin
mooie tekening, dat als eerste
verder benieuwd naar vervolg!!
Yneke tegen Yrsa
1
Dank je wel, morgen ga ik die schrijven ;-)
Ook ik ben benieuwd naar het vervolg en mooie tekening hoor.
;-) dank je , ja moet mijn verhaal wel zo vervolgen dat ik er mij ook aan houden kan om zelf een tekening erbij te kunnen maken besef ik nu ;-)))
Je hebt me nieuwsgierig gemaakt......
Dank je Ingrid