Geesjes zoektocht-3

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 29 May 13:38

“Later zul jij 'de rest' ook mogen doen,” beloofde de baas, die zelf de artikelen prijsde en het afrekenen voor zijn rekening nam. Zij was voornamelijk ‘achter’ te vinden en dat viel een beetje tegen. Het was makkelijk werk in het schemerige magazijn waar voorheen Erneo’s bed had gestaan. In het begin had het ook een echte uitdaging geleken, maar twee weken later was ze al ingewerkt en bleef ze ondanks de belofte van de baas, toch meestal voor de klanten onzichtbaar.

De weegschaal, nietmachine en het sealapparaat stonden in de verste hoek van het magazijn. Op een grote wankele keukentafel die al gehavend moest zijn geweest vóór de eerste wereldoorlog en er door de laatste bezetting ook niet beter op was geworden. Bruine bonen, spliterwten, koffie of rozijnen woog ze af en likte aan etiketjes op rolletjes van de groothandel, waardoor haar tong soms heel droog werd. Ponden of kilo’s meel moest ze strak in grauwe papieren pakken dicht nieten waarna mijnheer de Koning ze keurig in het gelid op de schappen in de winkel zette. Luxe waren heetten delicatessen en hoorden in knisperend cellofaan. Een prachtig woord, vond ze, dat ze soms neuriënd mee liet zoemen terwijl ze zo’n geurig zakje dicht sealde: ce-he-he-lo-ho-ho- faan. Dat elektrische apparaat had een voetpedaal, zodat het doorzichtige zakjetussen twee hete draden dichtklapte, sjablak,  waardoor het zakje met dee-heli-hi-ca-ha-tessen in zeven seconden dicht smolt. Ze maakte er een sport van het naadje prachtig strak en recht af te leveren. Onsjes gesuikerde pinda’s, bonbons, diverse soorten thee, etc. Thee aan blaadjes en geur herkennen vond ze interessant, had ze snel onder de knie. Dat ze de overblijfsels, kruimels chocolade of kapotte boterkoekjes, onzichtbaar tussen het goede goed moest verpakken vond ze eigenlijk oneerlijk, maar de kruidenier zei dat ze niet moest denken, zich aan zijn regels had te houden. “Afval is ook eten. De winst zit hem nou juist daar in. Anders levert het geen geld op.” Toen ze vroeg wanneer ze achter de kassa mocht werd hij toch wat ongeduldig.

“Zo ver is het nog niet. In het magazijn leer je spelenderwijs het assortiment kennen. Al was het een mooi deskundig woord, toch vond ze zijn motivatie raar. As-sort-i-ment hield beloften in, klonk exotisch naar verre landen en ze kende alle waren inmiddels toch al op haar duimpje? De realiteit was al snel veel minder opwindend dan ze had verwacht. Dat een breed inzetbaar winkelmeisje zoiets was als dienstmeid-voor-grof-werk bijvoorbeeld. Ze kookte in pannen die van de vuilnisbelt leken te komen, goochelde ingewikkeld om drie gerechten op één plaatje warm te houden. In de keuken die eigenlijk geen keuken was zonder fornuis of fatsoenlijk werkblad… Pollepels of ander keukengerei zoals ze thuis gebruikten moest de Koning kennelijk nog aanschaffen. Dat leende ze soms bij de buren. Niet alleen de winkel moest spik en span schoon. De baas verwachtte dat ze het hele huis aan kant hield en ze deed de was, die Jenneke de Vledder voordien had gedaan. Met de hand. Overhemden, stofjassen en zijn onderbroeken uitkoken. Een strijkplank kreeg ze niet, zei hij, " want mijn zus doet dat ook gewoon op tafel." Ze verstelde het versleten ondergoed zo goed als dat ging terwijl hij de krant las en ze in de woonkamer naar de radio luisterden. Voor de ramen boven moest ze de ladder van de buren lenen en Geesje was niet zo ad rem als die stadsen, merkte ze. Vanuit het magazijn hoorde ze soms hoe makkelijk de Koning met klanten omging, grapjes maakte die haar soms het schaamrood naar de wangen joegen, omdat ze die niet allemaal even netjes vond. Sommige snapte zij ze niet eens, maar de dames gierden het uit. Ze zou nooit zo gevat kunnen reageren, wist ze. Hij hoorde de dames ook met het grootste gemak uit. Dat mijnheer de Koning, Erneo zeggen bleef lastig, haar met meer terughoudendheid bejegende vond ze prettig. Respectvol ook. Ach ja, wat had zij zich vergist. Het had niets met respect te maken gehad. Het was eenvoudig zijn manier geweest om zich haar meerder te kunnen blijven voelen. Maar ja, die kennis had ze vijftien jaar later pas uit een bibliotheekboek gehaald. Nadat ze zich dat privilege simpelweg zonder zijn medeweten had toegeëigend en hij had haar leeslust dwangmatig genoemd.

Als hij naar de groothandel was om daar het nieuwe ‘assortiment’ te bekijken was ze in haar element, hoefde ze al die huishoudelijk klussen niet te doen. Op dat moment runde Geesje prinsheerlijk de zaak alleen. Dat ging haar al snel heel natuurlijk af en het was echt leuk werk. Ze maakte nooit fouten en soms draaide zij meer omzet dan haar baas, waar ze blij om was, maar wat ze tevens verwonderlijk vond. Dat ze na zo'n dag alle andere klussen in diende te halen kon haar soms wel kwaad maken en met smart wachtte ze op de eerste zondag dat ze naar haar ouders mocht. De baas had het al twee keer uitgesteld in verband met een urgente klus die ze beslist eerst af moest maken. “Maar je krijgt straks iets extra's uit de winkel voor hen mee,” beloofde hij voor de derde keer en toen kwam dat, die, nou ja, ...Oh nee, daar moet, mag, wil ik niet meer aan denken

Geesje keert even terug in de realiteit. De kale tuinstoel waar ze bijna doorzakt. Hoe vaak heeft ze al om een nieuw tuinsetje gevraagd? Telkens is er iets anders dat voorrang heeft en Erneo houdt nog steeds, na twintig jaar, de hand zeer strak op de knip. Het enige dat over blijft is in het zalige maandagmiddag zonnetje onder de bijna versleten parasol zitten zonder gedachten, niet meer denken aan hoe mooi haar dromen  vroeger waren... voordat….

Hoe heb ik twintig jaar zo blind kunnen zijn? Ze heeft het zich misschien al honderd keer afgevraagd, zichzelf er figuurlijk voor tegen het hoofd geslagen. Hoeveel scenario’s heeft ze al bedacht, maar inmiddels weet ze het zeker: Ze is er ingeluisd, heeft destijds haar ogen in de zak gehad. Meestal realiseerde zij zich terdege dat haar niets meer dan een kippenleertje van hem scheidde, maar hij was correct, probeerde niets en beheerste zich. De Koning was gelukkig een echte heer. Althans, zo heeft zij dat destijds ingevuld, maar daarover heeft ze al lang geen illusies meer. In gedachten maakt ze zich er een voorstelling van hoe hij daar onder haar geslapen heeft, regelmatig de hand aan zichzelf heeft geslagen voordat hij ervan overtuigd was geraakt dat Geesje de meest begeerlijke vrouw van heel de stad was. Een ware obsessie moest het voor hem zijn geweest haar vrouwenvlees met rust te laten en zijn mannelijkheid niet op haar bot te vieren. Natuurlijk had ze destijds niet gemerkt dat Erneo fantaseerde over haar begeerlijke vlees dat zo dicht in zijn buurt sliep, voor het grijpen lag . Natuurlijk had hij beneden haar opgegeild, verhit en opgewonden door het verzakte tweepersoonsbed gedraaid. Had hij dwars doorheen het dunne plafond haar lichaamswarmte kunnen voelen? Was ze toen ook al niet meer dan een gat waarin hij klaar kon komen?

Vervolg

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat heb je dat weer knap geschreven. Ik ben helemaal weg als ik lees.
Dat is nu een voordeel om als Nederlander te vertellen, denk ik. Die woordenschat hebben Belgen niet.

En Geesje komt toch meer en meer tot het besef dat ze erin geluisd werd.
Maar Chriske toch, ik vind juist dat de Belgen een veel bredere woordenschat gebruiken, met smeuïg smakelijke taal en zo...
mmm, denk het niet hoor
Een droevig leven voor Geesje, terwijl als Erneo haar meer mee had laten denken en werken dan had de winkel misschien wel beter gedraaid. Zij had er best wel zicht op.
Had dit inzicht maar gehad voor ze met hem trouwde.
wat leest dit prettig en van frons naar glimlach volgt! de manier waarop je schrijft over ergens ingetrapt te zijn en er jaren in te zitten en uiteindelijk te beseffen waarom? heel mooi geschreven!
Dank je, mooi compliment want over zo iets schrijnends schrijven zonder te overdrijven is best moeilijk...
Precies, daarom ben ik er ook erg van onder de indruk, als ik tijdens schrijven in zoiets terecht kom blokkeer ik, dit is werkelijk een knap stukje schrijverswerk van jou!