Als ik zou emigreren, dan zou ik het liefst in Drenthe willen wonen!

Door Ashley5 gepubliceerd op Thursday 29 May 12:29

Ken jij dat ook? Zo'n droom die je al hebt sinds je heel erg klein was? Een droom die je maar niet los kan laten naarmate je ouder wordt? Al van jongs af aan heb ik zo'n grote droom. De droom om in het prachtige stukje Drenthe te kunnen wonen op een prachtige boerderij! Heerlijk tussen al het groen. Waar de rust en ruimte is. Ver weg van de Randstad vandaan! Maar vind maar eens het goede moment om met een gezin te verhuizen...

Ik was zeven jaar oud toen ik begon met paardrijden. Een hobby die nu al vijftien jaar lang een groot deel van mijn leven bepaald. Eerst ben ik gezellig op een manege begonnen en na een aantal jaren kreeg ik een verzorgpony dat vervolgens mijn eigen pony werd. En vele ruiters zullen het wel herkennen dat er niks fijner lijkt dan jouw eigen paard of pony aan huis te hebben! Dit stukje vulde alleen maar de behoefte van het stukje groen aan de andere kant van Nederland op!

oude-steen-ernstige-dolmen-drenthe-neder

Tot vijf jaar geleden. Het was zo ver! Na jaren kwijlen op de verkoopsite Funda hadden we een lijstje samengesteld met boerderijen in Drenthe! Met het hele gezin en opa en oma gingen we een dagje naar Drenthe om daar meerdere boerderijen te bekijken. Opa en oma moesten mee door de sterke band die we samen hadden opgebouwd. En ook zij worden helaas een dagje ouder.
Het was een heerlijk zonnige dag en we hebben genoeg gezien. Gebroken, maar tevreden, gingen we aan het einde van de dag weer naar huis toe. Uiteraard werd er in de auto behoorlijk gediscussieerd over welke boerderij nou het mooiste was. Helaas eindigde deze discussie uit op een dood punt. Opa en oma dachten namelijk dat we een grapje maakten. Ze waren er maar in mee gegaan, maar we dachten toch niet echt dat zij zo ver weg zouden gaan verhuizen? We konden toch niet allemaal achter laten wat we daar hadden opgebouwd?
Zo viel de droom weer op de achtergrond...

grote-droom-25085772.jpgEen droom kan naar de achtergrond verdwijnen, maar zal nooit vergeten kunnen worden. De jaren daarna bleven we maar kwijlen op Funda. Stiekem eens een boerderij naar elkaar toe sturen. Maar eigenlijk hadden we nooit gedacht dat wij het nog zouden door zetten. Want hoe pak je zoiets nou aan? Sommige hadden een baan, andere zaten midden in een opleiding. Het is zonde om zoiets op te geven. Misschien is het toeval geweest, maar opeens was daar het moment! In één maand zouden de opleidingen klaar zijn, diploma's gehaald en contracten liepen in die maand ook af. Hier moesten wij wat mee doen! Dit kon niet anders! Ons huis ging de verkoop in!

Het minst leuke deel van verhuizen, is om van jouw eigen huis af te komen. Zeker in deze tijd. In het dorp stonden al vele huizen te koop, waarvan sommige voor een redelijk lange tijd. Maar we gingen ervoor! Hoe eerder de-regeling-van-de-handdruk-het-kopen-hehet huis in de verkoop was, hoe eerder wij iets konden gaan zoeken. Tenminste, dat hoopten wij!
Wie weet heeft dit ook zo moeten zijn, want het huis stond nog niet in de verkoop of wij hadden de eerste kijker al viavia gevonden! Wij probeerden niet al te veel te hopen, maar toch! Wie weet! En inderdaad, ons huis heeft maar elf dagen officieel in de verkoop gestaan of de eerste kijker had besloten dat ze ons huis wilde kopen!

Ondertussen hadden wij natuurlijk weer naar genoeg verschillende boerderijen gekeken. Onze eisen waren nu wel iets omhoog geschroefd, omdat ik toch wel graag mijn eigen plek wilde hebben en opa en oma hadden besloten dat ze nu toch echt mee gingen! Vol goede moed gingen we weer verschillende boerderijen langs, maar niks gaf ons echt het gevoel dat dit de plek was waar wij voor jaren nog zouden gaan wonen.
Uiteindelijk gingen mijn moeder en ik nog maar eens met z'n tweeën op stap om twee boerderijen te gaan bekijken. De reden dat wij met z'n tweeën gingen, was om teleurstelling bij de rest te voorkomen. Maar verrek, bij één van de twee boerderijen was dat gevoel er eindelijk! Dus toen namen we toch maar de rest van de familie mee om te kijken wat zij ervan vonden. Maar al snel werd het duidelijk. Dit was onze plek!
Daarmee werd de volgende fase in gang gezet. We deden er alles aan dat de boerderij niet aan onze neus voorbij ging! Hoewel de periode erg lang voelde, ging alles erg snel. Dit maakte mij af en toe wel eens aan het twijfelen. Wat deden we nou? Waaromtwijfel-33455893.jpg zo ver weg? Straks vind ik het toch niks en dan is het te laat! Dit zorgde voor een paar lange nachten zonder slaap. Van collega's en vrienden kreeg ik vaak dezelfde vragen. Meestal begon het gesprek met of we daar soms roots hadden. Zodra ik zei dat ik compleet geen geschiedenis heb daar begon al snel het commentaar. Het was zo ver weg, het is gewoon emigreren wat je gaat doen, wat moet je daar nou in the middle of nowhere, de mensen daar zijn zo anders, je hebt je hele leven hier... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ondanks alle twijfels ben ik er toch met 300% tegen aan gegaan!

En dit is de beste beslissing in mijn hele leven geweest! Ik heb vaak tegen mijn moeder gezegd dat ik hier gewoon had moeten opgroeien, maar juist doordat ik hier niet ben opgegroeid, maar in de Randstad, kan ik deze omgeving veel meer waarderen. Ja, ik ga inderdaad niet zo meer op de koffie in de Randstad, hgefrustreerde-mens-die-zelfassemblagemeuet is hier stil en pikkedonker 's nachts, maar ik heb nog nooit zo goed geslapen! Eindelijk vliegen er niet meer om de drie minuten vliegtuig over mijn huis, eindelijk ligt de snelweg niet meer vlak achter het huis en eindelijk staat er niet meer om de paar meter een lantaarnpaal! De eerste nacht op de boerderij was het zeker wel even wennen aan die stilte en duiternis, maar het bevalt zo goed! De mentaliteit is hier heel anders dan van de mensen in de stad, wat mij ook zeer goed bevalt als stresskip. Af en toe voel ik mij wel een beetje een buitenlander zonder dat Drentse accent. Voor mijn gevoel praat ik soms juist erg plat, maar dat komt vast wel vanzelf!

sleutels-tevreden-43077.jpg

Mijn familie en vrienden wonen nu ver weg, maar ik ben dankzij de dubbele bewoning 'het huis uit', kan ik gaan samenwonen met mijn vriend, ik heb een nieuwe baan en geweldige buren! Wat kan je nog meer wensen? Dit is weer een mooie kans om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe dingen te proberen en te zien! Tuurlijk zal het wel eens tegen zitten, maar dat zal mij zeker niet tegen houden!

Ik ga nooit meer terug in de Randstad wonen!
Ik woon eindelijk in Drenthe!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een wat Welkom dan maar. Op Plazilla en in Drenthe