Weddenschap verloren? - Strafwerk van Gildor voor Rose

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Tuesday 27 May 22:08

Een man een man, een woord een woord. Weddenschap verliezen? Consequenties aanvaarden! Het is weer een hele inspirerende.



Waar mannen bang voor zijn en vrouwen niet

 

552c7996b4043d884532627c1559cff8_1401223

Aanleiding

Ik wist het zo zeker. De onbekende schrijver, dat kon alleen maar Spookdiertje zijn. Maar het was dus Gewoonieko. Ik had er zelfs een weddenschap op afgesloten. Ik had het weer eens goed fout. Dus kwam Rose met een hele fijne straf. Een schrijfopdracht. Een stuk met als titel "Waar mannen bang voor zijn en vrouwen niet". Met de verplichte woorden "een groot lenteboeket", "een jankende stofzuiger", "een doos tissues", "zilveren hanger" en "reebruine ogen".  Het is volbracht, bij dezen!
 

Waar mannen bang voor zijn en vrouwen niet

Ik weet het écht niet. Geen idee hoelang ik hier al ben. Geen flauw benul van de tijd. Het zou middag kunnen zijn, maar ook middernacht. Geen mogelijkheid om het te weten. Ik zie niks. Het diepste zwart, zwarter dan een sterrenloze nacht. Ik hoor niks. Zelfs de stilste plekken op Aarde zijn nooit echt stil. Niet zo stil als hier. Ik ben onbeweeglijk, ik bespeur zachtheid overal om me heen, maar ik weet niet wat het is. Ik voel het ook niet echt. Ik weet niet eens of ik sta of lig. Je zou toch verwachten, tenminste dat heb ik altijd begrepen, dat andere zintuigen scherper worden als de rest niet meer werkt. Zoals een blinde vaak een beter gehoor ontwikkelt? Maar dit geldt dus niet voor mij. Ik lijk steeds minder te voelen. Alsof ik verdoofd ben. Alsof mijn bestaan langzaam ontkend wordt.

1fdbd7e87de63afa3bec1c1256dc4df2_1401223

Het voelt aan als een eeuwigheid. Ik heb seconden proberen te tellen, maar ergens in de negentienduizend ben ik de tel kwijtgeraakt. Ik weet niet hoe lang geleden. Ik voel geen aandrang om te pissen, dus het kan niet zo zijn dat ik hier al uren lig. In het begin was het eigenlijk heel aangenaam, rustgevend. Maar nu niet meer. Als ik het kon voelen, zou mijn zweet nu waarschijnlijk uitbreken. Ik probeer te slapen, maar ook dat lukt niet. Ik blijf klaarwakker. Ik wil er niet aan toegeven, maar ik ben bang. Echt bang, misschien voor het eerst. Die angst begon klein, als een prikkeling, een zenuwachtige irritatie, maar nu is het overweldigend. Alsof ik in de branding sta. Een golf die van veraf op me toekomt. Ik zie het aankomen, ik weet wat het met me gaat doen. Het komt steeds dichterbij, het torent steeds hoger boven me uit. Ik wil me schrap zetten tegen de kracht van het onvermijdelijke, maar ik weet dat het niet kan. De klap gaat komen; het zal immens zijn. Ik kan dat nooit overleven. Ik ben weerloos en ik wil het uitschreeuwen. Maar geen geluid ontsnapt aan mijn lippen.

Hoe lang is het geleden dat ik naast haar lag? Ik probeer haar beeld op te roepen. Vage contouren, lang zwart haar dat los hangt, half over haar gezicht. Ze lacht naar me. Het beeld wordt scherper. Mijn ogen zoomen in op haar lachrimpeltjes, naast die mooie grote reebruine ogen. Niks onschuldigs aan. Integendeel, ze dagen me uit.
“je weet het écht niet, hè?”, hoor ik haar besmuikt grinniken.
“Nee, ik heb werkelijk geen flauw idee.”
Haar duim speelt even langs mijn wang, ze streelt mijn stoppels. “Je komt er nog wel achter. Als je durft, natuurlijk.” Dat laatste lach ik honend weg. Ik weet het nog zo goed, hoe ik haar aankeek. Zoals ik altijd kijk. Mijn “niemand-maakt-me-wat”-blik. Mijn “ik-kan-de–hele-wereld-aan”-houding. Dat was het moment dat ik haar toestemming gaf. Het lijkt een eeuwigheid geleden.

5e130d34a738e10a2be64e8f769fb6d2_1401223

Ik krijg visioenen. Verontrustende beelden dansen in een wirwar van kleuren door mijn blikveld. Heb ik mijn ogen wel open? Ik weet het niet. Hallucineer ik? Ben ik verdoofd? Bedwelmd? Visioenen en geluiden. Irritante geluiden. Een langzaam aanzwellende zoemtoon, het lijkt diep in mijn hoofd te zitten. Ik wil wel, maar kan het niet stoppen. Het wordt erger. Hoge en snerpende tonen komen erbij. De kakofonie zwelt aan. Het lijkt op een jankende stofzuiger waarvan de zak overvol zit. Paarse pulserende vlekken dansen voor mijn gezicht. Ze komen dichterbij. Eerst verleidelijk, dansend. Maar dan zie ik dat ze uitstulpingen krijgen. Tentakels met klauwen, klauwen met flinterdunne naalden. Tergend langzaam krioelen ze om mijn gezicht. De naalden willen me aaien, ik voel het, ik weet het. Op het allerlaatste moment trekken ze zich terug. En dan komen ze opnieuw. Mijn hele lijf wil in opstand komen, maar ik blijf onbeweeglijk. Ik wil ze afweren, mijn hoofd afwenden, maar ik heb geen idee hoe dat moet. Ik beeld me in dat bij elke aanraking mijn huid zal branden. En dat het geluid dan ondraaglijk wordt. En niemand die mij kan horen, niemand die mij kan helpen. De wereld is me vergeten. Ik besta niet meer. Ik en de dansende naalden, voor eeuwig.

a55cb0b1f261dc43899bb9c515018d42_1401223

Niets helpt. Niets leidt me af. Ik probeer passages uit boeken te herinneren, ik probeer ze te prevelen. Hele Bijbelteksten, die ik ooit uit mijn hoofd heb geleerd. Sonnetten van Shakespeare. Scènes uit films, popsongs uit mijn jeugd. Het geeft me het laatste restje houvast. Een glimp van orde, van verstand, van menselijkheid. Een glimp van leven. Ik heb het nodig, een laatste houvast want ik weet dat ik langzaam krankzinnig wordt. Of ben ik het al? Het geluid, de beelden, ze zijn overal, continu, geen moment laten ze met rust. Mijn angst is bijna dierlijk. Huil ik? Schreeuw ik? Ik weet het niet. Ik voel niks. Geen tranen, geen rauwe keel, niets. Alle besef van tijd is weg. Alles is weg. Niets komt meer terug. Ze is me vergeten. Ik ben levend begraven, maar zonder te stikken. Dit duurt eeuwig. Ik wil dood, ik bén dood, laat me dan verdorie ook doodgaan! Haal me hieruit! Nu! De naalden komen dichterbij. Ik wil me overgeven. Want dan is alles voorbij. Nooit meer lijden. Maar ik wil me niet overgeven. Ik blijf het doen, me vastklampen aan mijn oude leven. Van gisteren, van vorige week, van duizend jaar geleden. Leven is lijden, lijden is leven, leven is lijden, lijden is leven, ik doe het, met deze litanie hou ik mezelf vast. Ik wil mezelf niet kwijtraken. Wie ben ik nog als ik me overgeef?

Krijsende beelden, aardedonkere geluiden, dromeloze dromen, felbrandende flitsende stroboscoop van vuur, alles. Doodsangst. Alles. Geen woorden meer. Geen woorden meer. Weg, alles weg. Ik geef me over. Ik wil niet meer. Ik geef op. En dan een fel wit licht. En weg is alles, weg ben ik. Dood? Eindelijk verlost?

0d497333372adc38bb7ab4981cd9b68a_1401223

“Weet je het nu?, vraagt ze me. Ze klinkt bijna moederlijk. Mijn ogen moeten wennen aan het onmogelijke licht. Haar gezicht is vaag, omringd door een aureool van het felste schijnsel. Het brandt, het doet vreselijk veel pijn maar ik wil mijn ogen niet sluiten. Niet meer die duisternis.
“Ik denk het”, stamel ik.
“Totaal geen controle hebben. Totaal overgeleverd zijn. Geen enkele invloed op je lot. Geheel teruggeworpen op jezelf.”
“Hoelang?” breng ik uit. Mijn stem kraakt. Langzaam begin ik de details van haar gezicht te zien. Ik merk dat ik in een bed lig. Witte lakens.
“Dertien dagen, vijf uur en twintig minuten. Al die tijd zonder stimuli, zonder beweging, alleen leven met jezelf.” Alsof ze mijn volgende vraag al hoort vervolgt ze:” Een beademingsapparaat, sondevoeding en afvoer van afvalstoffen via catheters. En je lichaamsfuncties hield ik continu in de gaten.”
Mijn ogen tranen; ik grijp weifelend naar de doos tissues. Ik knik, maar kan geen woord uitbrengen.
“Voor jou je grootste angst. Voor meer mannen, neem dat maar van me aan. Totaal geen controle hebben en volledig afhankelijk zijn. Niks zelf mogen beslissen.”
Ik kijk haar vragend aan. Ze ziet mijn onuitgesproken vraag, glimlacht en geeft me een tedere zoen op mijn voorhoofd.
“Voor ons, het is onze natuurlijke staat. Tenminste, dat is al eeuwen zo. Het wordt ons ingeprent, het wordt ons aangepraat en desnoods met geweld er ingeramd. En het begint zo onschuldig. Sommige zaken zijn niet voor meisjes. Nee, sommige dingen kunnen we maar beter niet dragen. Dat is niet fatsoenlijk, dat hoort niet. Wij zijn het die “eerbaar” moeten zijn. Jullie doen dat niet, jullie kunnen dat niet. En langzamerhand wennen we er aan. We leren ons zelfs comfortabel te voelen. Dat we steeds meer vrijheid kwijt raken. Dat we steeds meer, stukje bij beetje, in een stramien worden gedrukt dat alles van ons vraagt, maar ons niets geeft. Jouw grootste angst. En dus doen jullie het ons aan. Uit angst, omdat jullie weten dat je ons niet kan controleren. Wij kunnen immers leven schenken. En het is maar de vraag of het van jullie is. Dus draaien jullie de duimschroeven nog strakker aan. Heb je nou door hoe het voelt?”
Ik slik. Ik probeer wat te zeggen, maar mijn stem wil niet. “Dertien?” is het enige dat ik schor uit kan brengen. Ze leest de beschuldigende blik in mijn ogen. Hoe het mogelijk was dat ze me dít aan kon doen.
“Het heeft me pijn gedaan”, fluistert ze zacht in mijn oor. Ze haalt een kleine glazen flacon uit haar jaszak. “Mijn tranen van de afgelopen dertien dagen. Ze zijn voor jou, een geschenk. Hoeveel vrouwentranen vloeien er niet vanwege het gedrag van mannen? Vanwege de onderdrukking, de uitbuiting, de vernedering. Maar dit zijn tranen van liefde, omdat jij het aangedurft hebt, te voelen wat wij voelen.”
Langzaam haalt ze het dopje van de flacon, die ze aan mijn lippen zet. Als ik haar licht zoute tranen proef durf ik eindelijk mijn ogen weer te sluiten. Ik ben niet meer bang voor de duisternis, de visioenen die ik nu krijg zijn anders. Zij en ik, rennend in de stralende zon, door een heuvelachtig grasland. We lachen. We schaterlachen, met elkaar, om elkaar. Ik pluk de mooiste bloemen en maak ze tot een groot lenteboeket. Voor haar. En zij doet hetzelfde voor mij. We zijn vrij. We zijn gelijk. We zijn gelukkig.

ef9fd3d7460b5b6ed0e861363ec15730_1401224

Als ik mijn ogen open, lacht ze me liefdevol toe. Ze heeft haar zilveren hanger in haar hand en speelt ermee voor mijn ogen. Een zilveren ketting met een mystiek symbool. Een vrouwelijk symbool. Het zilver lijkt te pulseren, door het zonlicht dat er op valt. Het drukt een vage herinnering aan paarse vlekken resoluut weg. De zachte veren aan de hanger willen mijn gezicht strelen. Op het laatste moment trekt ze ze plagerig weg. Ik sluit mijn ogen om hun liefkozingen te ontvangen. Ik ben niet meer bang. Ik ken geen angst meer. Zij heeft mijn angst overwonnen. Aan haar geef ik me over. Zij heeft voorgoed alle controle over mij.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (48) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben het eens met Christine1, maar verder... ben ik verbaasd dat je van de opdracht literatuur hebt kunnen maken.

De doodsangst van de ik is voelbaar en die paarse naalden maken het alleen maar erger. En dan blijkt dat een vrouw het heeft gedaan om die onderdrukking over te brengen.

Ik weet niet of ze nou een schurk is die de man onder haar controle wilt brengen of dat ze werkelijk goede bedoelingen had. De laatste zinnen zijn sowieso eng.

Knap werk! Je zou meer weddenschappen moeten afsluiten!
Klopt, ze zegt hele zinnige dingen. Fijn dat er hier mensen zijn die gewoon eerlijke kritiek durven geven.

Tja, die rol van de vrouw in dit verhaal. Ik hou wel van een aantal van Terry Goodkind's Wetten van de Magie. Vooral de Tweede Wet: De beste bedoelingen kunnen het grootste kwaad tot gevolg hebben. Lijkt me hier een duidelijk gevalletje...
Dat zou je misschien duidelijker moeten maken. Dat ze de beste bedoelingen had, maar van de man een willoze, gebroken slaaf heeft gemaakt. Dat ze eigenlijk geen haar beter is dan die machistische mannen. Het zou een prachtige en schrijnende ironie opleveren... Verdorie, hier kun je ook een boek van maken. Maar dan met de gevolgen.. En wat als ze beseft dat dit eigenlijk wel een gemakkelijke manier is om de man eronder te krijgen en dat ze dan een vrouwenmachtsgreep plant...

Je ziet, in elk kortverhaal zit er zeker wel een langer verhaal verborgen. :)
Misschien wel...ik vond het wel leuk om het een beetje vaag te houden. Kijken hoe mensen het interpreteren.

Het thema man-vrouwverhoudingen speelt een aardige rol in mijn leven. Zeker de laatste jaren. Vooral als religie en cultuur er bij komen kijken. Ook de - in mijn ogen - gevaarlijke fictie dat je alleen ergens écht over kunt oordelen als je het uit eigen ervaring hebt meegemaakt. Wat is er mis met normale empathie?

Ik weet niet of ik nog verder ga met dit verhaal. Misschien ooit.
Dat gevoel deel ik niet echt. Ik probeer de lezer zo weinig mogelijk ruimte te geven om te interpreteren, wetende dat hij het verhaal toch al genoeg gaat interpreteren. :)

Interessant thema, het speelt bij mij wel niet echt een rol, omdat ik het vanzelfsprekend vind dat man en vrouw gelijkwaardig zijn. (wel niet gelijkaardig)
Religie en cultuur, tja, ze hebben niet bepaald schone dingen op hun geweten. Maar het zijn wij die hen maken en in stand houden.

Ik weet niet of je ergens écht iets over kunt oordelen als je het niet hebt meegemaakt. Ik ben daar niet over uit, maar met empathie kom je zeker een heel eind.
Opnieuw een geweldige invulling. Jij neemt je strafwerk nog eens serieus. :)
Inderdaad een ietwat bizar verhaal, maar je wordt er wel door meegenomen. Beschrijvende scènes die het geheel beklemmend maken. Je bent er zelf misschien nog niet zo tevreden over, maar ik kan op dit gebied heel wat van je leren.

Bedankt voor dit fantastische strafwerk en op naar de volgende? ;)
Dankjewel juf! Ben ik heel blij mee.
We gaan het wel zien, of ik een keertje mag uitdelen in plaats van alleen maar ondergaan. ;-)
Is dit de overgave aan jouw vrouwelijke kant of begrijp ik het niet?
Het is gelukkig absoluut niet autobiografisch!
Wel een hele leuke interpretatie!
Het is een goed stuk (verhaallijn) maar ik zie nog een paar aandachtspuntjes (technische kant). Maar ik ga zwijgen :). Iedereen is zo enthousiast dus ik ga het niet breken.
Goed gedaan en graag gelezen!
Ik zie ze ook! ;-)
Als je het herschrijft ben ik benieuwd of je het gezien hebt.
Dit is meer een experiment voor mij. Misschien wordt het een deel van een groter geheel, waarschijnlijk blijft het hierbij.
De theorie achter het verhaal klopt waarschijnlijk al voor geen meter.
Ik krijg er zelf geen koude rillingen van. Dat zegt me eigenlijk al genoeg.
Ik zal zeggen wat er voor mij aan scheelt. Maar dit is dan iets dat ik zelf geleerd heb van Alma (schrijfcoach).

Er staan heel veel dubbele woorden in. Die moet je vermijden. Jou ritme gaat net iets te traag voor mij. Je blijft te lang hangen in het bange gedeelte. Als je daar in begint te schrappen ga je versnellen. Je kunt er veel dubbele dingen uit halen.
De uitleg van de vrouw vind ik ook te lang. Mijn aandacht heb je niet meer. Hier kun je ook in schrappen zonder dat je iets verliest van wat je wilt zeggen.

Taalfouten zie ik niet, ben ik zelf niet goed in.
Voor de rest moet ik je mijn complimenten geven. Jou zinnen beginnen zeer weinig met 'ik', wat mijn strafste kant dan weer niet is :).

Ik denk als je dit stukje even herziet dat het een knap stukje word met meer ritme in.
Hmm, ik ben een vrouw maar dit maakt mij ook bang...
Verder sluit ik me bij BIg Sis Zebra aan.
Je serval is ineens onzichtbaar geworden, dat is pas creepy! ;-)
Als dit je bang maakt, begrijp je de essentie denk ik goed.
Jeetje Gildor, wat knap! Jij bent inderdaad zoals Anerea zegt één van de beste schrijvers hier, ik voel me nu toch wel heel nederig...

Vrouwen moeten juist afleren om heel nederig te worden! :-)
Dat past gewoon niet.
Thank you for the immense compliment, though!
Wat een prachtig verhaal. Daaruit blijkt wel weer dat jij een van de beste schrijvers hier ben. ( Wat natuurlijk mij persoonlijke mening is) Zulk strafwerk wil ik met plezier lezen.