Verhaal: Koers in Kerniel

Door The Belgian Cyclist gepubliceerd op Saturday 24 May 22:59

Zaterdag 18 juli - Kerniel

Alex greep nog snel de energiekoek van zijn grootvader aan en fietste toen snel naar de start. Er stonden al een stuk of 50 renners klaar om te vertrekken. Hij verwachtte een peloton van ongeveer 80 man en even later hoorde hij de omroeper zijn schatting bevestigen: 82 starters. Alex was er klaar voor. Hij had de voorbije weken goed getraind en de afgelopen dagen had Alex nog wat rustige trainingen afgewerkt. Ideaal om naar een koers te pieken.

Alex' ploegmaten, Arne en Tom, stonden vooraan in het peloton. Hij was zelf iets te laat, maar dat deerde niet. Zijn benen zouden hem vanzelf wel vooraan in het pak brengen. Terwijl de juli-zon zijn lichaam verwarmde, mijmerde Alex over zijn koersen. Nadat hij een fietsvakantie in de Provence had gedaan met zijn grootouders, was zijn interesse voor het wielrennen gewekt. Grootvader bewonderde Alex' koerscapaciteiten, en algauw ontstond het plan om te gaan koersen.

"Nog drie minuten", schalde het door de luidsprekers. Daarna werd 'Als een leeuw in een kooi' afgespeeld. Die koerssfeer, dat vond Alex geweldig. Zijn gedachten dwaalden af naar zijn eerste koers, ook in Kerniel.

Alex was helemaal nieuw in het koerswereldje en wist helemaal niet goed welke wedstrijd te kiezen. Uiteindelijk viel zijn oog op Kerniel, waarom wist Alex niet meer. Dat het een foute keuze was wel: de wedstrijd ging over tien ronden, elk zes kilometer. Dat wist hij van de site. Dat er een ferme helling in de ronde zat wist hij niet. Helemaal gedemotiveerd en teleurgesteld keerde hij terug naar huis. Al na drie ronden was hij verplicht de wedstrijd te verlaten, twee minuten achter het peloton bengelend. Daarom was hij dit jaar juist extra gemotiveerd. Na exact één jaar koersen wou hij bewijzen veel beter geworden te zijn.

Nog 60 kilometer

De omroeper deelde nog mee dat er premies te verdienen vielen op het einde van de vierde en de achtste ronde. Verder wenste hij de renners een sportieve wedstrijd toe, en toen gaf hij een startsignaal. Het peloton trok zich op gang en algauw bolde Alex aan 45 km/u midden in het peloton. Hij passeerde Tom, de sfeermaker van de ploeg. Tom was licht gebouwd, en kwam in de finale meestal kracht tekort om mee te spelen voor de prijzen. Hij grijnsde naar Alex. Dit was zijn favoriete omloop: hier kon hij nog op een redelijke plaats eindigen, dankzij de klim.

Alex schoof verder op in het peloton, terwijl Tom zich liet uitzakken. De eerste van tien keer dezelfde klim begon. Iedereen zat nog fris en er werd gedemarreerd, zoals Alex gedacht had. Nu is het echter nog veel te vroeg, meer dan 50 km uit de greep van het peloton blijven is onbegonnen werk, zeker bij de nieuwelingen. Alex liet zich terug een beetje uitzakken. Positie 20 à 25, perfect. Alex klimt rustig mee met de rest van het peloton. Enkele minuutjes later komen ze een eerste keer voorbij de finishlijn. Wat een verschil met vorig jaar!

Toen hing hij al helemaal aan de staart van het peloton, compleet buiten adem. Hij besefte dat hij niet ging uitrijden en hij raakte toen gedemotiveerd. Halverwege de tweede ronde liet hij toen een gaatje val en dat kon hij niet meer toerijden. Op het einde van de derde ronde beëindigde de omroeper zijn lijdensweg door te gebaren dat Alex moest stoppen. Ja, nu ging het stukken beter!

Nog 48 kilometer

Bij het ingaan van de derde ronde hoorde hij dat de ontsnapping van vijf renners nog 20 seconden voorsprong had. Het waren nog steeds dezelfde renners die bij de eerste klim demarreerden, maar hun voorsprong slonk gestaag. Enkele renners begonnen te jagen, zodat ze misschien een premie konden pakken. € 30 voor de eerste, € 10 voor de tweede en € 5 voor nummer drie. De moeite waard dus om te spurten. Alex besloot echter niet mee te spelen voor de prijzen: nog te veel atleten zaten fris en zullen meespurten.

Inderdaad, enige tijd later is de aanval ingelopen en het tempo gaat de hoogte in. Alex koerste attent vooraan, maar spurtte niet mee voor de prijzen. Alles verliep volgens plan. Grootvader gebaarde of Alex een extra drinkbus nodig had, Alex schudde zijn hoofd. Hij besloot zijn energiekoek op te eten.

Nog 30 kilometer

Alex zag Gilles demarreren. Gilles, een renner van de club Balen, was één van de favorieten. Hij zag zijn ploegmaat Arne ook meespringen en zonder het echt te beseffen sprong hij in het wiel van Arne. Nog drie andere renners van verschillende ploegen ontsnapten mee. Ze draaiden goed rond en algauw was het peloton niet meer te zien, dankzij de bochten in het parcours. Toen Alex van kop afging monsterde hij zijn ontsnapping eens goed. De renner met zijn lange haren zag er redelijk vermoeid uit. Alex voorspelde dat die zou moeten lossen in de klim. Verder was er een coureur van de Demerspurters bij die hij niet kende en eentje met een koersfiets van het merk Pinarello. Toen gleed Gilles voorbij. Alex knikte even en liet zich verder naar achter zakken. Tegen Arne gebaarde hij om goed mee rond te draaien: deze ontsnapping kon met wat geluk standhouden tot het einde.

Nog 15 kilometer

De tweede premie kwam eraan. Alex liet zich naast Arne zakken en vroeg hem hoe ze het gingen aanpakken. Ze waren met twee van hetzelfde team en dat voordeel moesten ze uitbuiten. Aangezien ze allebei ongeveer even snel konden spurten, was een besluit niet makkelijk genomen. Na even heen en weer gepraat werd beslist dat Alex zou aanvallen aan het begin van de klim, en Arne zou spurten indien Alex werd teruggehaald.

Zo gezegd zo gedaan. Aan het begin van de klim spurtte Alex weg en niemand zat in zijn wiel. Perfect! Zo moest het. Alex ging al snel over naar een langzamer tempo, het was tenslotte de bedoeling dat hij na de premie gewoon weer ging meedraaien met de kopgroep. 15 kilometer alleen fietsen is te veel voor een nieuweling.

Intussen liet Arne zich achter de drie (De renner met de lange haren was zoals Alex had voorspeld gelost.) anderen zakken. Zij mochten nu in de wind gaan rijden voor de premie. Zijn ploegmaat was voorop, hij moest niets doen. Stiekem hoopte hij dat Alex werd teruggehaald vlak voor de aankomstlijn, dan had hij waarschijnlijk de premie. Ach, hij zou wel zien.

Bijna bovenaan de klim zag Alex de vijf achtervolgers terugkomen. Hij zag Arne zijn duim opsteken en besloot zich terug te laten zakken, Arne zou het halen. Eenmaal terug bij het groepje ging hij voor Arne rijden. Het tempo zakte helemaal weg. Op vierhonderd meter voor de finish voor een premie begon Alex zijn reserves aan te spreken en hij trok de spurt aan voor Arne. Op tweehonderd meter kwam Arne uit zijn wiel en hij pakte overtuigend de € 30 euro mee naar huis. Alex kon snel terug aansluiten en de vijf draaiden terug rond. Het peloton had echter niet bijster veel achterstand dus ze moesten het tempo erin houden.

 

Genoeg voor nu! Ik ben niet echt tevreden over mijn koersverhaaltje. Het is moeilijker om zoiets neer te pennen dan ik dacht. Ik zal het verhaal vervolledigen als ik een paar hartjes krijg, anders laat ik het hierbij en is het aan jullie om uit te maken wie wint ;) Alex, Arne, Gilles, de renner van de Demerspurters of de renner met de Pinarello-koersfiets?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Neem het succes van het schrijven op dezelfde wijze als het koersen, Ook daar moet je in groeien en geef vooral niet op.
Ik heb toch met je meegefietst, omdat ik zo'n soort ontwikkeling heb meegemaakt met atletiek en uitgegroeid ben tot een atleet van internationale allure.