Een dorp in Frankrijk

Door Rein van Vorstenbos gepubliceerd op Thursday 22 May 15:05

Een vriend van mij woont sinds enige tijd in een afgelegen dorp in de Languedoc, waar het leven nog goed is en de klok zo'n vijftig jaar heeft stilgestaan. De forellen springen er nog zo vanuit de beek in je mond en de wijn, het levenselixer in die streek, is er goed en goedkoop. Industrie of toerisme treft men er nauwelijks en werkgelegenheid dus evenmin. De bewoners werken er wat op het land en schieten van tijd tot tijd een haas of een wild zwijn, zodat men toch nog een lapje vlees op tafel kan zetten. Geserveerd met aardappelen en groente uit eigen tuin en voorzien van een stevig glas wijn vormt dit een populair streekgerecht dat men bij voorkeur verorbert aan grote tafels achter het huis, waar men vervolgens al kletsend en rokend nog wat nageniet van de ondergaande zon, die de wijde omgeving in een fraaie lichtroze gloed zet. Daarnaast legt men een paar maal in de week een kaartje in de plaatselijke kroeg, men rookt er een Gauloise en drinkt er een Pernod. Kortom, de tijd staat er een beetje stil en van stress heeft nog nooit iemand gehoord. Is de tractor kapot, dan gaat het paard voor de ploeg en valt de stroom uit, dan gaat de petroleumlamp aan, men maakt zich echt nergens druk om. Dat wil zeggen, zolang men het dorp maar niet uit hoeft, want men is nogal eenkennig en wantrouwend. Men heeft weinig op met alles dat van buiten de gemeentegrens komt. Achterdochtig als men is, vertrouwt men alleen elkaar. Voorbeeld. Laatst werd de burgemeester plots ernstig ziek en onmiddellijk werd de plaatselijke dokter gebeld. De dorpsarts bleek echter een weekje op vakantie en via een antwoordapparaat werden de patienten doorverwezen naar de huisarts van het naburige dorp. Zal ik deze dokter dan maar snel laten komen, vroeg de bezorgde echtgenote van de zieke burgemeester, die vervolgens als door een wesp gestoken reageerde met een: "Wat denk je wel? Dat ik een vreemde dokter aan mijn bed wil? Het idee alleen al! Hoe kom je daar in hemelsnaam bij? Dan ga ik nog liever dood!"

Dit gebed werd binnen 24 uur verhoord en nog dezelfde week was het dorp het toneel van een grote begrafenis. Met veel gevoel voor understatement vertolkte de pastoor de gevoelens van zijn parochianen met de woorden: c'est la vie.              Een mooiere dooddoener had ik niet kunnen bedenken!

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.