Dansend door het leven (9)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 19 May 22:10

Op weg naar Nora’s ouderlijk huis deed Bert zijn mond niet open. Hij wist zeker dat ze het uit zou maken en bereidde zich voor op de klap. Die zou hij niet te boven komen. Zij was te belangrijk, maar zei ook geen woord. Het voelde alsof ze ieder moment kon ontploffen, wat ze ook deed toen ze bij haar ouders voor de deur stopten. 
“Slaat je vader vaak?” vroeg ze doodleuk. Hij keek zijn meisje aan alsof ze gek geworden was. Hoe kwam ze daar in Godsnaam bij? Waar haalde ze dat vandaan?
“Slaan? Waarom zou hij?”
“Hoe kan het anders dat jouw moeder, die volgens mij heel lief is, zich zo neerbuigend laat behandelen? Pfffft, alsof ze zijn dienstmeid is?” Boos was ze. Niet op hem, gelukkig, maar op zijn pa. Hij haalde zijn schouders op. “Ik heb hem nooit mijn moeder zien slaan,” bracht hij er magertjes tegenin en ze zwegen beiden in de zwaarbeladen stilte, die vaak door totaal tegengestelde gevoelens opgeroepen wordt. Hij zocht naarstig naar de goede woorden, moest voorkomen dat ze de gevreesde woorden uit zou spreken waarmee ze hem aan de kant ging zetten.

“Vond jij het echt zo vreselijk vanavond?” vroeg hij zogenaamd onschuldig en Nora hield haar adem in, schudde haar hoofd alsof ze er vuil uit wilde schudden en onderzocht daarna nauwkeurig, onaangenaam lang, zijn gezicht. Daarna zuchtte ze alsof de hele wereld aan haar schouders hing. 
“Ik vind dat het reuze is meegevallen," deed hij luchtig. Zij perste haar lippen op elkaar. 
“Nou ja, op een paar stiltes na dan, maar dat is toch wel normaal als je elkaar nog moet leren kennen?” probeerde hij voorzichtig en zag het meteen. Dit was tegen het zere been. Oei, nu werd ze pas echt kwaad.
"Ach, houd toch op. Je hoeft niemand lichamelijk in elkaar te trimmen om hem toch geestelijk klein te krijgen," reageerde ze beslist. Hier snapte hij niets van. Hij was na al die hoogspanningdoodmoe en wilde onderhand naar bed, maar toen hij zich naar haar toe boog om haar uitgebreid te gaan kussen, weerde Nora hem resoluut af en siste opgewonden.
"Hola, ik ben hier nog helemaal niet klaar voor." Hij zakte terug tegen in eigen stoel en besloot keurig te luisteren. Haar visie op het bezoek was totaal anders dan wat hij had meegemaakt en hij wist niet wat hij hoorde, zei dat het echt niet erg veel anders was gegaan dan hij gewend was.   “Pa doet altijd zo tegen mij en mijn moeder.”
“Oh ja? En dan is het dus normaal, of wat? Sorry dat ik het zeg, maar hij deed anders behoorlijk achterlijk, of heb jij stront in je ogen?" Langzaamaan voelde hij zich kleiner worden toen ze doorging. Ze zou hem dumpen...dat was wel zeker.
"Ik heb geleerd de regels in andermans huis te respecteren, maar dit sloeg alles. Het geeft mij ook een heel dubbel gevoel. Die vent speelt de baas, probeert iedereen te intimideren en heeft waardeoordelen uit de middeleeuwen. Dat pikken jullie alle twee zonder te protesteren?Natuurlijk was iedereen zenuwachtig, maar die vader van jou had mij als gast op mijn gemak moeten stellen in plaats van aan te vallen. Dan was hij een goede gastheer geweest. Ik zie gelukkig geen overeenkomsten tussen jou en hem, maar anders zou ik zeggen dat je nooit meer hoeft te komen en jouw moeder... ach gossie…” Haar verontwaardiging vulde de hele auto. Hij schrok zich een rolberoerte. Het zou toch niet waar zijn dat zij het uitmaakte vanwege de afgedwongen visite, die hij nog met hand en tand had proberen te voorkomen? Het angstzweet brak hem uit en verbaal was hij niet tegen haar opgewassen, begreep hij ineens...
“Ik wilde dit bezoek niet eens, Nora,” piepte hij met geknepen keel en ze bond wat in.
Alsof ze er wekenlang op had gerepeteerd rolde een heel woordenboek aan moeilijke woorden over haar lippen. Emancipatie, gelijkheid, nieuwe tijd, maatschappelijk belang en zo nog een hele handvol begrippen waar hij nooit eerder over had nagedacht. Hij liet de waterval gelaten over zich heen komen. Wat kon hij anders doen zonder haar te verliezen? 
“Het liefst zou ik jouw ma als moeder adopteren en die man van haar een stevig lesje leren over respect voor vrouwen in het algemeen en voor zijn eigen vrouw in het bijzonder.” Bert knikte al wist hij nog helemaal niet wat hij hiermee aan moest.

“Wat ben ik blij niet in bij hen geboren te zijn, dat ik ouders heb die ons vrij laten en niet denken over ons te kunnen heersen."verzuchtte ze en hij werd weer wat rustiger. Zij ook.
"We zijn onderhand oud en wijs genoeg om zelf te beslissen. Mijn pa zegt dat we onze eigen fouten moeten maken om ervan te leren, maar wie denkt jouw vader dat hij is? De schuinsmarcheerder…mij met zijn ogen uit te kleden. Waarom heb je daar eigenlijk niets van gezegd?”
“Omdat ik daar toch niets aan kan doen.” Alweer keek ze hem strak aan.
“Doet hij dat soms bij iedere meid?”
”Ik heb toch nog nooit een vriendinnetje mee naar huis genomen.”
“Kleedt hij het jonge winkelpersoneel ook met zijn ogen uit?” vroeg ze kalm. 
“Natuurlijk niet. Dat zou pa nooit doen... Kom zeg…” Bert bloosde echter, zag ineens de woede in de ogen van het laatste winkelmeisje, toen hij onverwacht de winkel in was gelopen. Of was dat geen woede, meer iets van schrik geweest? Plotseling vroeg hij zich af waarom alle meisjes altijd weer snel vertrokkken, maar zei tegen Nora dat ze niet zo raar moest denken.
“Oh nee? Nou, bij mij deed hij dat en jij zag dat ook...Je had hem op zijn minst op zijn nummer kunnen zetten. Ik was te gast, kwam voor het eerst, dan dien ik me gedeisd te houden, maar jij bent hun zoon. Je had kunnen zeggen dat jouw vrienden geen seksobjecten zijn waar hij zich aan kan vergapen... En dat waar je moeder bij is. Wat zal ze zich bescheten hebben gevoeld.” Hij had het nooit van die kant bekeken, zei hij. Nora zuchtte.
“Zoiets zou mijn vader nooit doen en ik verzeker je, als hij het wel deed kon hij ze van mij getrokken krijgen. Ik zou voor jou opkomen!" Daar was hij blij om en hij wilde haar een kus geven, maar ze duwde hem weer weg.
"Heeft jouw vader het altijd zo hoog in de bol? Vindt hij zich zoveel beter dan iedereen?” vroeg ze en opnieuw laaide haar woede op. Bert was nog niet eens bekomen van de schrik of ze stelde al een volgende vraag die meteen een constatering inhield
“Mijn pa is net zo goed een vakman, maar behandelt hij zijn vrouw als de dienstmeid? Nee. Wees jij maar blij dat je niet op hem lijkt…Sjonge, wat erg om dat als vader te hebben. Natuurlijk vragen mijn ouders me straks het hemd van het lijf. Ik zal wel zeggen dat het eerst moet bezinken... Goh, wat een afgang... De grote vakantie staat voor de deur, ik moet nog keihard werken voor het laatste tentamen…Foei… wat denk jij daar te leren, vraagt die lul… en als ik dat dan uitleg begint hij met dat idiote politieverhoor. Het gaat hem verdorie niets aan wat mijn ouders doen. Ik ben Nora van Veen, dat staat los van wat mijn ouders doen of denken. Stel, ik zou jou beoordelen op wat je vader doet? Dan kon je nu vertrekken. Heeft jouw pa zich er ooit in verdiept wat je op een academie allemaal leert?” Bert gaf grif toe dat hij er niets over had willen horen nadat Bert had verteld wat ze studeerde.
“Hij snoof, zoals gewoonlijk als hij ergens niets vanaf weet.”
"Hij zal nog eens raar opkijken als ik vier keer zoveel verdien als hij en je moeder bij elkaar. Als jij denkt dat jij je vrouw zo kunt behandelen waarschuw ik je bij deze. Nooit, hoor je, nooit hoef je zo tegen mij te doen want dan zoek je maar een andere meid om je mee te vermaken.”
Hij had een meisje nog nooit zo kwaad gezien en hij vond eerlijk gezegd ook dat ze zich onnodig druk maakte om niets.
“Hoor eens, het is gebeurd, er is niets aan te veranderen en ik ben niet zoals mijn vader!”
Lang bekeek ze hem, hield hem daarna haar wang voor zodat hij daar een kus op drukken kon en ze sprong uit de auto voordat hij er erg in had, kon het portier niet eens voor haar open houden. Voor de donkere huisdeur zwaaide ze, maar ging niet naar binnen voordat hij weg reed.
Als hij eerlijk was vond hij dat Nora schromelijk overdreef, maar toch deed het hem goed dat ze hem niet over één kam schoor met zijn vader. Ze had wel eng precies de vinger op de zere plek gelegd. Mocht hij gehoopt hebben dat het met een sisser af zou lopen, nu wist hij dat Nora geen katje was om zonder handschoentjes aan te pakken. Zij zou hem de goede weg wel wijzen…

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik denk dat de zere plek er voor hem anders uitziet dan voor Nora, omdat hij denkt anders te zijn als zijn vader
Spannend...waar ik een beetje mee zit, is het volgende.
Hij lijkt nog niet in te zien wat er allemaal mis is in de verhoudingen en het gedrag thuis. Misschien ergens wel, maar hij is nog aan het ontkennen. En dan zegt hij (intern) op het einde dat zij de vinger op de zere plek legt.

Moet je niet eerst inzien dat er een zere plek is, voordat je kan constateren dat iemand er een vinger op legt?
zij heeft de ogen van Bert geopend en gelukkig heeft ze hem niet meteen gedumpt!
Ben benieuwd hoe het verder gaat.
Ben benieuwd hoe dat verder gaat nu hij weet -en uiteraard zijn ouders -
dat Nora niet voor de poes is.
Ze geeft het dus een kans, daar ben ik wel blij om. Al denk ik dat het toch dat het niet goed kan aflopen.
Wie jong is en onervaren, positief en ondernemend
ziet in ieder beschadigd dier, ding of mens toch iets liefs, waardevols of men kan er iets mee delen...denk ik wel eens
Volgens mij is dat katje precies wat hij nodig heeft.
Dat zou best eens kunnen. In de zin van: wat de één niet ziet, kan de ander wellicht wel zichtbaar maken