Met lede ogen aanzien

Door Yneke gepubliceerd op Monday 19 May 12:50

 

Ik zie het met lede ogen aan!

Zij was anders deze morgen, stiller en minder vrolijk dan ik gewend was van haar."ik voel mij niet zo lekker, beetje labiel ook" zei ze  "ik denk dat het door de medicijnen komt" zei ze er achteraan. ( ze heeft sinds twee weken zwaardere pijnstillers)

Terwijl ik haar aankeek viel mij op dat haar ene oog roder was dan vorige week, terwijl ze juist voor haar onstoken ogen oogdruppels krijgt. De verbetering zag ik niet, juist dat het erger was geworden. Ik vroeg haar of ze er nog wat aan gingen doen, of dat men andere oogdruppels aan hadden geraden? "nee" antwoorde ze , "de huisarts zou nog komen, maar die is niet geweest". Ze kijkt me troosteloos aan en zucht "ik denk dat ik stop met die medicijnen, het zijn pijnstillers maar ze helpen niet, mijn handen doen nog erg pijn". De reuma speelt erg op en de medicijnen die blijkbaar niet echt helpen maken haar vervelend, vindt zij zelf, er staat inderdaad een gele sticker op het doosje. Ik raak heel even haar broze schouder aan en zeg, "vertel de thuiszorg dat je wilt stoppen of je huisarts met die medicijnen". meestal vertelt ze mij meer dan de mensen die er over gaan. Ze zou erover nadenken. Anders schrijf ik volgende week maar een briefje, denk ik voor mijzelf en leg ik die in de map van de thuiszorg.

Toen ik klaar was met mijn werk en bij haar kwam zitten, merkte ik de moedeloosheid en dat het verzitten erg pijnlijk was voor haar. Ze ziet er tegen op deze middag weer alleen te zijn, "ik kom donderdag weer"zei ik zacht tegen haar en met lichte schuldgevoelens ben ik weggegaan.

ik weet dat ik niet meer kan doen, maar het raakt me om te zien hoe ze van het ene in het andere terecht komt en hoe medicijnen meer bijwerkingen vertonen dan dat ik genezing op zie treden. mijn denken vliegt alle kanten op en mijn hoofd loopt over met vele vragen. kan het niet anders? Worden er te makkelijk medicijnen voorgeschreven? Moet ik zelf nu direct aan de bel trekken of vertrouwen hebben dat de thuiszorg en huisarts het zelfde zien als ik, namelijk dat ze er eerder slechter door wordt dan beter!

Ik zie haar Donderdag weer en wacht af of de huisarts is geweest, ze is een cliënt van mij. Veel in de melk te brokkelen heb ik niet, ik ben geen verpleegster.

Enkel een aai over haar schouder en een kleine zoen op haar wang en tot donderdag is waarmee ik afscheid nam en ik draag de hoop in mij mee dat het donderdag beter zal gaan!

 

-Yneke-

 

 

 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bij deze wil ik toch even vragen hoe het verder gegaan is met deze mevrouw.
Wat lief dat je het vraagt, vandaag hoorde ik dat diegene die er van de thuiszorg was er melding van heeft gemaakt en een gespecialiseerde arts contact opneemt volgende week, Ik was blij dat te horen en ik van deze thuisverpleegster weet ik ook dat ze heel direct handelt, maar ze komt niet elke week, gelukkig was ze er vandaag en dat stelde mij gerust! Nu afwachten en ik ga ervan uit dat ze andere medicijnen krijgt! Nogmaals dank Marissey voor je aandacht!
Gelukkig! Bijwerkingen van medicijnen worden zo vaak ontkend. Is ze er acuut mee gestopt? Zou ze baat hebben bij homeopathische middelen?
ze is niet acuut gestopt, de arts zal vermoedelijke nieuwe voorscrijven en ik ben het zo eens met de onderschatting van bijwerkingen, met je. Homeopatischemiddelen denk wel dat sommigen zouden helpen, de dochter heeft wel eens wat meegenomen, ze heeft reuma en die pijn is erg op het moment.
Als je zo veel pijn hebt ben je bereid te slikken... Maar iets verzachtende voor haar ogen, misschien? Soms wil de oogleden deppen met een nat keukenroldoekje ook wel helpen.
wat triest.
ik denk dat het best is dit te melden als er geen beterschap komt!
Ik kan me voorstellen hoe jij je, als lieve en bezorgde vrouw, voelt.
Hopelijk is het donderdag al beter met haar!
Dank je wel Chris, ik hoop het ook.
Ieder mens kan invloed uitoefenen... jij kent deze dame immers ook beter dan hen... je ziet haar vaker en ze spreekt over har gezondheid met jou.
Ik zou zeker even de arts en of wijkverpleegkundige inlichten.
Straks gebeurt er wat nu kan het misschien voorkomen worden.

Je bent een kanjer Yneke... menselijke engelen weet je nog. ;-)
Dank je , de thuiszorg komt twee keer op een dag, en verzorgen haar , het zijn steeds verschillende en ik zelf zie ze niet zo vaak, maar inderdaad donderdag als ik er ben ga ik kijken of er al wat aangedaan is anders schrijf een haar dochter een smsje en in het boek wat er ligt schrijf ik dan het op.
Een moeilijk beroep heb je... mijn hoedje af voor jou, ik zou het niet kunnen. Ik denk dat ik meer zou huilen dan wat anders. xxx
Dank je Fate, soms moet ik ook mijn tranen wegslikken hoor, maar het is ook zo een dankbaar beroep.
tegen Yneke
1
Dat wel... echt een pluim voor je dat je het doet. xxx
Dank je meis ;-)
Je kunt wel degelijk invloed uitoefenen, bij jouw functie hoort signaleren. Arm vrouwtje, ik hoop voor haar dat er snel een oplossing komt.
Dank je wel, en donderdag als het nog zo is dan sms ik haar dochter wel dat ik haar zo achteruit vind gaan door die medicijnen en dat zij wil stoppen daarmee. ik hoop het ook.
Eigenlijk denk ik dat het verstandig is om aan de bel te trekken. Jij ziet dingen waar je je zorgen om maakt en dat is zoals ik het lees ook logisch. Ik werk niet in de zorg heb ook geen kennis over dit soort zaken maar ik denk dat je beter te bezorgd kan zijn dan en het niets is dan dat je afwacht en er toch ingegrepen had moeten worden. Dit is mijn persoonlijke mening. Ik kan me je dilemma heel goed voorstellen, het is een van de redenen dat ik zelf niet doorgegaan ben in de zorg. Ik kon het persoonlijke leed niet aan.
Dank je wel, daarom zou ik ook inderdaad de verpleging zelf niet in kunnen, dit vind ik al zwaar genoeg. Ik ga donderdag als er niet veranderd is haar dochter benaderen.
tegen Yneke
Dat is inderdaad het beste. Die arme vrouw. Succes.
Een triest iets, kan me voorstellen dat jij je zo voelt.....
Dank je