Ga eens lekker naar buiten!

Door Arinka gepubliceerd op Sunday 18 May 10:49

287f1a1a46c4da94f23cfa6321e3ffcc_1400405Internet is slecht voor kinderen met Autisme, dat stond laatst in de krant.

Er moest ergens weer een afstudeer onderzoek gedaan worden en wat is leuker dan altijd maar in die groep autistjes te roeren, niks toch, dus voilá.

Ja, ze worden boos als ze moeten stoppen met internet en ze willen graag per se iets afmaken.

Goh, en dat komt door het Autisme?

Nou, dan is heel Nederland autistisch volgens mij, want ik ken niemand die graag midden in een game stopt of die niet graag wil weten wat er in die ene ongelezen mail staat.

Natuurlijk zijn autisten extra dol op computers. Computers zijn lekker duidelijk. Ze doen precies wat je wilt en als je iets verkeerd doet, dan krijg je geheid een melding met één of ander foutnummer. Elke zelfde actie heeft eenzelfde resultaat. Voor een Autist pure lust dus.

Buitenspelen met andere kindjes is voor veel kinderen met Autisme helaas niet echt weggelegd. Het is niet dat ze het niet willen hoor, maar volgens mij beseffen veel ‘normale’ mensen zich niet hoe moeilijk een kind met Autisme het heeft tussen ‘normale’ kinderen.

Ze worden over het algemeen niet geaccepteerd en dan heb je nog geluk, want meestal zijn ze zelfs het pestslachtoffer van iedereen die zelf niet lekker in zijn vel zit. En Autisten pikken dat allemaal ook nog, dus dat buitenspelen kan zonder toezicht nogal eens wreed verlopen.

Als moeder probeer je je kind vanzelfsprekend zoveel mogelijk te stimuleren sociaal vaardig te worden. Voor moeders van Autistische kinderen geldt dat dan nog net wat meer. Omdat je weet dat niet alles vanzelf gaat, moet je als moeder steeds als een soort regisseur je kind aanzetten tot handelen.

En zo ook bij mooi weer. Is het een keer mooi weer, kan hij of zij eens met anderen spelen (en dat wil je) zit dat kind van je weer achter de computer, een tekening, een boek of de tv geklonken. Helemaal geen zin om iets anders te doen. Ga eens lekker naar buiten!, zeg je dan.

Misschien krijg je het met veel tegenzin van je kroost voor elkaar, maar ze nemen het je duidelijk zichtbaar niet in dank af dat je ze verplicht de deur uit te gaan. Met gebogen hoofd sjokken ze het tuinpad af, nog even met een verwijtende blik vuil naar je kijkend.

Dat is toch niet normaal, denk je dan. Stralend weer en jouw kind wil alleen maar binnen zitten. Tsssssss. Misschien is het in dit verband dan ook wel handig te weten dat de meeste Autisten simpelweg een typhushekel aan de zon en aan teveel warmte hebben.

Ten eerste is de temperatuur gewoon te hoog. Het voelt vervelend op je huid. Je gaat zweten, ehwehw wat goor en naar, die wind (al is het een zuchtje) op je vochtige huid. Iedereen loopt half bloot en iedereen gaat nog meer stinken dan ze normaal al doen.

Met mooi weer zijn er meer kinderen buiten, dus meer indrukken, meer ruzie om wie op de schommel, klimrek, wipwap, enzovoort mag, prikkels, pestkoppen, herrie van mensen die grasmaaien of buiten eten, kantjesmaaiers en blazers van de gemeente, radio's die staan te blèren, enzovoort.

's Zomers is de overprikkeling aan geluiden bijna niet te harden.

En al helemaal niet te vergeten, je ogen doen zeer van al dat licht, zelfs met een zonnebril, die ook nog eens zeer doet achter je oren, en aan het einde van de dag zie je niks dan zwarte sterren van de barstende koppijn door dat kloteweer. Dus ja, buitenspelen met mooi weer is dan gewoon een straf.

Ik zat altijd liever binnen te lezen, lekker rustig en koel en ik miste niks, behalve ruzie en getreiter. Vond het echt vreselijk als mijn moeder me dwong om eens even lekker buiten te gaan spelen op míjn vrije dag.

Ik vond er niks lekker aan. Kon ik eindelijk even rustig lezen, moest ik weer naar buiten! Ik wilde gewoon met rust gelaten worden, geen gezeur aan mijn hoofd en even niks moeten.

En dat voelde dan absoluut niet als een vrije dag, maar werd door alle sociale toestanden gewoon keihard werken. Waardoor ik de volgende schooldag weer compleet uitgeput was. Maar hé, iedereen wil met mooi weer toch altijd naar buiten? Dat is normaal. Je bent echt leip als je met mooi weer niet buiten gaat spelen.

Ook bij volwassenen is het nog zo. Eén zonnestraal en ze plaveien zichzelf op een terras achter een drankje en zijn vast van plan daar de hele zomer te blijven zitten. Jij, die met dit prachtige weer binnen blijft, bent gewoon een beetje erg saai en raar.

Maar allereerst hou ik totaal niet van hitte. Lekker warm is voor mijn maximaal 22 graden en dat vind ik eigenlijk al snel ook veel te warm. Ik krijg uitslag van de zon en heb als origineel roodharige een behoorlijk tere huid. Na 1 dag zon is het net of er naast mij een hoop stront ontploft is, omdat ik van top tot teen onder de sproeten zit.

Strand haat ik. Dat zand overal. Zeker als je jezelf wil insmeren, de rest van de dag heb je van die plakkerige handjes waar steeds maar weer zand aan blijft zitten en als je per ongeluk naast je, toch altijd te kleine, badhanddoek terecht komt, ben je de rest van de dag net een zandstandbeeld. En draai eens ergens een dopje op, kgggggr, krggggggrrrrrrr.

Bah, ik haat dat. Ik zoek eerder de bossen op, lekker koel.

's Zomers is er een enorme bedrijvigheid buitten. De meeste mensen zitten in de winter binnen. Dan loop ik dus dagenlang over straat te zwalken. Geen mens te zien behalve ik. Daar hou ik van. 's Zomers is het me meestal te warm om buiten te komen.

Waarmee ik maar wil zeggen dat als iedereen het mooi weer vind, ik het gewoon KUTWEER vind en binnen wil blijven!

Maar goed, internet dus. Als dat er al was geweest toen ik 15 was, nou dan was mijn leven heel anders verlopen. Dan had ik niet tot mijn 34e moeten wachten om tot de conclusie te komen dat ik niet de enige in de wereld ben die zo in elkaar steekt.

Bij het omgaan met anderen had ik altijd het gevoel dat ik een soort alien was. Ik was anders, of waren zij het, en ik wist dat wel, maar ik wist niet hoe het kwam en al helemaal niet wat ik er aan moest doen.

Ondanks dat er in mijn familie wel meer Autisten zijn, is daar bij mij nooit aan gedacht en dus worstelde ik me van levensjaar naar levensjaar in de hoop dat het ooit beter zou gaan. In mijn omgeving kon ik nooit echt met iemand praten, niemand was zoals ik en ze begrepen me gewoon echt niet.

Dat kan ik ze niet kwalijk nemen, want ik begreep zelf ook geen bal van mezelf. Het waren dus eenzame jaren als puber. En ik had niet de indruk dat dat ooit zou veranderen.

Maar als je dan lid wordt van het Autistenforum en je ziet dat er zoveel meer mensen zijn als jij, geen Rainmans, maar gewoon leuke intelligente mensen met bepaalde moeilijkheden op cruciale punten als sociale vaardigheden en emotionele individualiteit, dan merk je ineens dat je helemaal niet zo raar bent.

Toen ik eenmaal in ‘mijn’ kringetje mensen kwam, knapte ik zienderogen op. Kon ik vroeger nog geen dag doorbrengen zonder te denken aan zelfmoord, nu ben ik echt een gelukkig mens. En ik kan wel stellen dat mijn autistische eigenschappen ook drastisch verminderd zijn.

Het is zo belangrijk dat je soortgelijken vindt in het leven en of dat nou in het echte leven is of online, dat maakte voor mij niks uit. Ik heb vrienden online gemaakt, die ik nog nooit gezien heb, maar die ik volledig vertrouw. Online kun je elkaar ook zeer goed leren kennen.

Natuurlijk zal dat voor ‘normale’ mensen nog altijd een triest bestaan lijken, maar ze weten niet wat IK nodig heb. Zij zijn niet autistisch en ze kunnen zich gewoon echt niet indenken hoe het is om zo te zijn.

Autisten worden non-empatisch genoemd, maar ik kan wel stellen dat ‘normale’ mensen zich ook niet bijzonder goed in ons kunnen inleven. Dat geeft niet, we zijn gewoon verschillend, het is alleen zo jammer dat ‘normale’ mensen ons ziek noemen, terwijl er van ziekte geen sprake is. Wij zijn verschillend, that’s it. Niet meer en niet minder.

Op het gebied van internet zijn we echter allemaal hetzelfde denk ik. Iedereen vindt het leuk, iedereen wil graag zijn ding doen, iedereen wil graag leuke online contacten en iedereen doet wel eens iets doms of reageert wel eens te snel. Ik noem maar een feestje in Haren…

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verhelderend. Zelf ga ik graag naar buiten als de zon schijnt, maar mijn zoon dus niet en het is goed om weer even van een insider te horen waarom dat ook weer is en hoe dat voelt! Goed stuk, waarvoor dank
als mijn broer zijn kinderen verplichtte te stoppen aan de computer barstte de hel ook los en er was geen sprake van autisme!

Je schreef een heel duidelijk artikel Arinka. Zo krijgen mensen meer begrip en inzicht en zullen ze geen besluiten trekken over iets waar ze 'niets' van af weten!
Heel herkenbaar. Mijn vader probeerde altijd mijn broer naar buiten te krijgen, die zat altijd met zijn neus in de boeken. Pa begreep het niet, en mijn broer zei niets natuurlijk. Ik was ook liever binnen en vriendinnen had ik niet op 1 na maar die was altijd bij de hand. Ik heb het ook nooit echt gemist trouwens.
prachtig uitgelegd en wie kan dat niet beter dan jij doen. Hier op het erf woont een stel met een autistische jongen die dus nooit buiten mag hij is zo gefrustreerd dat hij zijn moeder regelmatig in elkaar timmert, dat is pas ziek. En inderdaad wat is normaal?, alle kinderen zitten achter het internet e raken gefrustreerd en slaan in het ergste geval de PC naar de Filistijnen. mooi artikel.
Heel goed stuk! Ik herken het wel van vrienden met (kinderen met) autisme.
Mooi duidelijk geschreven, ik ken het van mijn zoon, Hij is nu 22 jaar en weet zelf gelukkig nu zijn eigen manier te vinden en is door de jaren heen zichzelf bewust geworden meer naar zijn eigen lichaam te luisteren dan naar de opmerkingen van een ander, vroeger als hij toch zich weleens liet overhalen en in de toenmalige buurt voetbalden ze veel , deed hij één keer mee, na enkele minuten kwam hij knalrood met barstende hoofdpijn huilen thuis en vreselijk boos, ik heb toen een lauw bad gemaakt en hem lekker de rest van de middag zijn eigen plekje oplaten zoeken , de buurvrouw zei, jho waar is je zoon nou , je moet hem op voetbal doen...nou nee dank je zei ik en inderdaad al die uitleg die je zo vaak moest herhalen op school en bij ouders was super vermoeiend en ben ik toen ook me gestopt het gaat om dat iemand zijn eigen lichaam kent en zo optimaal mogelijk zelf weet te houden waar hij/zij zich prettig bij voelt...mijn zoon kreeg zelf door te lang buiten en te druk doen extra last van zijn allergie en zat dan onder de blaartjes, dat is na de rust en de manier hoe zich zelf weet te houden niet meer voorgekomen, Laat juist mensen die al zoveel extra prikkels hebben toch lekker hun eigen gang gaan denk ik dan! Ben blij met je artikel, mooi geschreven!
Begrijp het wel, ik kom nu ook amper buiten. Kan wel tegen zon, maar niet tegen de nep vriendelijkheid. Met dit weer is het net nieuwjaarsdag. Mensen die normaal geen woord tegen je zeggen, doen dan ook gemaakt vrolijk.
En wanneer je autistisch bent, moet het denk ik als een enge buitenwereld voelen. Lijkt me vreselijk als mensen het gewoon niet (willen/kunnen) begrijpen.