Mijn angsten onder ogen zien

Door Rasiki gepubliceerd op Friday 16 May 13:03

Mijn leven lang heb ik overal angst voor gehad. Angst die terecht was, wan­neer het ging om mijn eigen vei­lig­heid. Maar hier­door ook veel angs­ten die niet terecht waren. Angs­ten voor din­gen die er mis­s­chien hele­maal niet waren of niet nodig waren.

Nu is mijn kleu­ter vijf jaar en zie ik in haar veel van mijn gedrag. Ook al heeft zij geluk­kig niet het­zelfde mee­ge­maakt als ik, ik her­ken wel haar angs­ten. En vooral de moei­li­jk­heid om haar ervan te over­tui­gen dat ze niet bang hoeft te zijn. Zij kent Jezus in haar leven. Ik had dat niet toen ik klein was. Ik pro­beer haar ervan te over­tui­gen dat het goed is om Jezus je angst te geven en Hem te vra­gen je te hel­pen wan­neer je iets niet durft of nog niet zo goed kan. Logi­scher­wijs kan ze dit nog niet wan­neer ze hele­maal in haar angst zit. Het enige wat ik dan in haar ogen zie is blinde paniek. Waar­door ze let­ter­lijk naar iedereen in haar omge­ving van zich af slaat. Als moeder vind ik dit vre­se­lijk moei­lijk. Mijn kleine meisje hoort niet zo bang te zijn. Ik moet juist voor­ko­men dat ze zo bang is. Maar juist ook als moeder vind ik dat ze som­mige din­gen moet doen. Dat ze hierin geen keuze heeft.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn ver­le­den geen invloed heeft op haar leven? Hoe haal ik mijn angs­ten en erva­rin­gen uit haar hoofd en hart? Ze is nog te klein om te weten hoe mijn leven eruit heeft gezien. Wel voelt ze natu­ur­lijk mijn span­nin­gen en angs­ten, ook al praat ik hier niet over met haar. Ik merk aan alles dat mijn ver­le­den ver­we­ven is met haar leven.

Het enige wat ik kan doen is mijn trauma’s onder ogen komen. Iets waar ik al jaren mee bezig ben, maar nooit echt heb gedurfd. Ik kan er prima over pra­ten en rela­ti­ve­ren wat er gebe­urd is. Ik kan me in het heden plaatsen. Maar wan­neer het om mijn kin­de­ren gaat, ont­staat er bij mij blinde paniek. Paniek dat zij ooit het­zelfde mee zul­len maken als ik. Paniek dat ik hen niet kan bescher­men en ze niet vier­ent­win­tig uur per dag bij me kan houden. Deze paniek voe­len zij natu­ur­lijk ook en bepaalt dan hoe zij zich voe­len. Mis­s­chien is dat nog wel erger omdat zij niet weten waar ze dan bang voor zijn. Maar als Mama het is, dan moet het wel heel eng zijn.

Daa­rom heb ik de moei­li­jke keuze gemaakt om mijn trauma’s ein­de­lijk onder ogen te komen en het gevecht ermee aan te gaan. Ik ben niets beter als ouder, als de mijne waren, wan­neer ik er niet alles aan doe om mijn kin­de­ren een goed leven te geven. Daar hoort ook bij mijn ver­le­den het ver­le­den laten zijn. Leven vanuit mijn kracht. Opvo­eden vanuit mijn kracht in plaats van uit angst. Ik weet niet wat ik ervoor terug krijg, maar het lijkt me dat mijn kin­de­ren er uit­ein­de­lijk niet min­der van kun­nen wor­den. En wat ik toen niet wist, maar nu wel. Ik heb Jezus aan mijn zijde!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het is psychisch gezien beter dat je juist wel praat over je angsten zodat je kind haar angst een plaatsje kan geven, gedeelde smart is halve smart zo is dat ook bij angsten
Ja daar zou je best een punt kunnen hebben Carin...