Moeder zijn

Door Anastacia gepubliceerd op Friday 09 May 21:09

Ik ben nu al 21 jaar moeder en nog steeds leer ik, pas ik aan en verander ik mijn manier van aanpak als ik voor de zoveelste keer een nieuw inzicht heb. Als je moeder word is er tegenwoordig veel informatie te krijgen maar nog steeds geen handleiding van hoe je ze hebt op te voeden. Dat is iets wat je gaande weg leert. Tijdens het opgroeien leer je je kind kennen en je kind jou. Je kind is een directe afspiegeling van jezelf...je bent een spiegel voor elkaar en als je er voor open staat kun je veel leren van je kind en over jezelf.

6f96ed8a61621652b93049ecec0e47e4_1399665

Hoe waardevol is dat? Je kind is wijs...net als jij alleen op een heel andere manier. Het valt niet altijd mee om in de spiegel te kijken, soms is het heel erg confronterend. Vaak als we het zelf niet weten praten we erover met mensen uit onze omgeving. Je ouders of  je partner of vrienden of collega's...je zoekt naar antwoorden en nar bevestiging, op basis daarvan maak je misschien een keuze...ongemerkt vergelijk je jezelf met anderen. Dit kan je heel erg onzeker maken...een gevoel geven dat de ander het beter zal weten dan jij. Maar is dat wel zo?

Uiteindelijk heb je het zelf te doen op een manier waar jij je goed bij voelt. Als je dit zo leest klinkt het vast heel simpel maar we weten allemaal dat het lang niet altijd zo simpel voelt. Kinderen kunnen soms keuzes maken waar je als ouder niet blij mee bent en ook niet snapt waarom ze bepaalde keuzes maken.

Een moeder verteld

Toen mijn dochter 16, bijna 17 was werd ze verliefd  op een vent van 31. Eerst durfde ze het niet aan me te vertellen maar ze verzamelde haar moed en vertelde het toch. Ik was er niet blij mee, mijn hele lichaam schreeuwde NEEEEE. Maar ik zei tegen haar, ik sta er niet achter en nu kan ik je gaan verbieden met hem om te gaan, nu kan ik je zeggen het contact te verbreken maar ik weet dat je hem dan toch stiekem op blijft zoeken. Zeker ook omdat hij heel dichtbij woont. Er gingen drie maanden voorbij, ze was veel bij hem. ze werd mager terwijl ze al heel slank was. Ze zag er bleek en ongezond uit. Ze leek weinig energie te hebben. Na de zomervakantie toen ze haar op school weer zagen schrokken ze ervan dat ze zo mager en bleek was geworden. School trok aan de bel, ze zeiden we maken ons zorgen om uw dochter. Kan het zijn dat ze drugs gebruikt? Dat was een schokkende vraag. Want hoe kon het zijn dacht ik bij mezelf dat ik dat niet door had? Ik voelde me een slechte moeder, er ging van alles door me heen. ik heb nooit drugs gebruikt en dus ok geen idee van de symptomen e.d. Ik twijfelde aan mezelf en vroeg me af waarom ze aan de drugs was gegaan. Langzaam kwam alles opgang met instanties. het meest confronterende van dit alles vond ik dat de raad van kinderbescherming mij als moeder niet capabel vond om mijn kinderen op te voeden. Dat hakte erin toen ik het rapport las. Ik dacht bij mezelf , ik heb zo hard gewerkt aan mezelf, ik heb op dit punt weten te komen ondanks alle omstandigheden en dan krijg je zoiets, ik voelde enorm kwetsbaar.

Nadat ik de tijd had genomen om zonder oordeel of verwijt te voelen merkte ik dat ik rustiger werd. Als de raad van kinderbescherming dit zo zag dan zij dat zo maar ik voel me een goede moeder en heb er heel hard voor gewerkt om te zijn wie ik nu ben en daar ben ik trots op. Inmiddels hebben we een tijdje begeleiding van verslavingszorg. Nu word alles wat overzichtelijker. Ik heb nooit steun gehad van haar vader en heb het altijd alleen moeten doen. Ik heb het moeilijk gehad maar ben gelukkig sterker uit de strijd gekomen.

8d9e4f7da08d2ffa6b06cb0ce9f1a735_1399665

Haar inzicht na dit alles is. Je omgeving vind er altijd wel iets van, belangrijkste is wat je er zelf van vind en hoe je er mee omgaat. want dat weegt het zwaarst. Een kind dat moet afkicken doet dat niet alleen, het hele gezin kickt af en dat is best zwaar. Want het gaat me de nodige ups en downs....je heb uit de zwaarte van de verslaving te komen en dat is best pittig.

Het gaat niet om het veroordelen maar om ondersteuning voor mij. Vaak weten ze zelf wel dat iets minder goed is, is mijn ervaring . Ze hebben dan meer behoefte aan sturing en ondersteuning dan om veroordeeld te worden. Het is zo gemakkelijk om ze met veroordelen onzeker te maken, wat de meesten onder ons zwak maakt. Je breekt ze dan eerder af dan je ze opbouwt.  In plaats daarvan kunnen ze beter positieve feedback krijgen en aan het nadenken gezet worden. Als ze dan zelf tot dergelijke conclusies komen is dat krachtiger dan dat het hun word voor gekauwd. Er is een mooi gezegde. Je kunt ze beter leren met de rivier om te gaan dan ze de vis aan te reiken. Ze hebben immers te leren om zelfstandig te zijn, op eigen benen te staan als ze het huis uit gaan, dus laat ik ze liever ervaren en zelf nadenken, praat ik met ze en stel ze vragen. Mijn oudste dochter ervaart dit als een prettige manier van omgang en stelt zich heel erg open naar mij op en mijn andere kinderen volgen ook dat voorbeeld. Ik voel me rijk en vooral een trotse moeder :) .

 

bff1bc421d0da04b0c8ef89db3626b3e_1399665

Anastacia©2014

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi en uit het leven gegrepen. Het is ook moeilijk om iets over drugs te weten als je zelf er geen ervaring mee hebt. Sowieso denk je niet zo snel dat je kinderen aan de drugs zijn, in deze tijd is het schrikbarend dat kinderen van 12 jaar al aan de drugs en de alcohol zitten. De kinderbescherming weet ook niet alles en hebben een heel ander referentiekader en menen dat ze de wijsheid in pacht hebben, wat dus heel vaak niet zo is. sterkte
idd Carin...ze hebben zeker niet de wijsheid in pacht en weten vaak niet wat de reis is die je hebt afgelegd....dan komt een oordeel behoorlijk binnen. Wie zegt dat hetgeen je in een opleiding leert van meer waarde is dan wat je door het leven zelf leert? Soms snap ik niks meer van de maatschappij. Ik prijs me gelukkig dat mijn kinderen ondanks alles graag thuis zijn en zich voor me open stellen ..Velen zijn idd jong met drank en drugs...ik stel me voor dat het voor de jeugd ook moeilijk is in deze maatschappij zeker als ze zich niet begrepen voelen...