De geroepene, 7, du boismont

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 05 May 06:40

images?q=tbn:ANd9GcQgYQ9nqq2hjKm6ra0n6uZ

Du Boismont keek nog eens naar zijn handen, maar zag er niets raars aan, ze waren gewoon de handen van iemand die zijn onderhoud verdiende met zijn hoofd. Het was vroeg en het  eerste licht kwam door het slaapkamer venster naar binnen vallen. Alet les  Bain sliep nog en de stilte heerste. Boismont hield er van om vroeg op te staan, dan had de dag meer inhoud. Zijn hoofd klaarde en hij liep naar de hoek van de kamer waar hij zijn blaas leegde in de pot die daar voor gereed stond. Met zijn rechterhand tilde hij de pot daarna op bij het oor en liep naar de venster bank en hield hem een stukje uit het raam om vlekken op de muur te voorkomen en keerde de pot met inhoud subiet om.  Hij hoorde zijn urine op de straat kletteren en keek nogeens naar zijn hand, die fijn gevormd was, sterk maar met dunne vingers.  Hij schudde de flarden van de droomwereld van zich af. Zij vulden zijn geest nog heel even en verdampten toen.  Hij had op een veld gestaan en zijn  handen waren boeren handen geweest. Met afgrijzen had hij gezien hoe hij sterk gespierde gebruinde eelthanden had.  Als hij de droom niet vaker had gehad de laatste maanden met een terugkerende regelmaat dan zou hij er niet zoveel aandacht aan besteed hebben. 

Er werd dan aan hem getrokken en dan werd hij wakker. 'Later', dacht hij, zou hij het wel eens bij de haard bespreken met zijn vriend in de herberg van Alet, die wist nogal veel van symboliek , maar eerst naar  de heren van Joyeux.  Hoge heren moest je niet lang laten wachten, dan kon het je slecht vergaan. Hij zou de dag met de Duc kwijt zijn, dat voelde hij aan, de man kwijnde weg in zelf medelijden. In de regel bracht hij de kwalen die hem plaagden zelf voort, maar dat kon je niet zeggen. Het waren slechte tijden met  de Engelsen  en hun eeuwige oorlogen en als je uit de gratie viel bij een heer, dan was een enkele verdachtmaking voldoende om je op het schavot te doen eindigen. Je werd heel snel als een spion aangemerkt of iemand die heulde met de vijand en dan was het bekeken.

images?q=tbn:ANd9GcQgYQ9nqq2hjKm6ra0n6uZ

Als de Duc de Joyeuse je ontbood, dan was het zaak om niet te talmen. Hij besprenkelde zich met rozewater en sloeg zijn mantel om.' Jean,' schalde zijn stem even later in de nog half duistere gang , 'zadel de paarden.'  Uit  de keuken waar allerlei potjes en zalfjes stonden te wachten op patienten, kwam de flikkering van een kaars.  'Die staan gezadeld gereed, meester,' klonk het antwoord. 'Uw ontbijt is uitgelegd'.  De Boismont glimlachte voor zich uit, zijn leerling had de goede mentaliteit, die zou ver komen in deze wereld. Jean had de boodschapper van de Duc binnen gelaten in de late avond en had gehoord hoe de meester ontboden was om de Duc te genezen die ondragelijke pijnen leed. Hij had zijn maatregelen getroffen. 

'Uw valies, heer', zei hij en hij wees naar de hoek van de tafel, waar tevens een schaaltje op stond  en een mok. Boismont ging zitten en nam een slok geitemelk. Zijn maag protesteerde even en voegde zich toen naar  de sterke smaak. 'Heb jij al gegeten Jean', wilde hij weten en hij stak een gedroogde pruim in zijn mond. 'Ja, heer,' antwoordde Jean. 'Neem voor straks een sikkel mee en wat salie kruid' gebood Boismont, 'we rijden straks af naar Couiza' en bedachtzaam nam hij een van de dadels in zijn mond en beet er voorzichtig op. Hij herinnerde zich hoe in een ver verleden een vriend van hem eens een tand gebroken had op een dadelpit. 

San Daniel 2014 

lees ook deel 8, Oorlog en rampspoed

 

 

*

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven en met dadels eten dus uitkijken;-)
Weer met veel interesse gelezen,
Dus deze man en de man uit Islambol zijn dezelfde, heel boeiend hoe dit zich ontwikkeld en ik wacht met smart op het vervolg..
dat klopt .. maar we zijn er nog niet.....
Ben benieuwd in welke tijd dit speelt en hoe het verder gaat ....