Nieuwe weblog: de weg terug

Door Ibrilman gepubliceerd op Saturday 03 May 00:53

Dit wordt mijn eerste bijdrage aan het weblog dat ik vanaf nu ga bijhouden. Ik heb het De Weg Terug genoemd. Deze titel heb ik gekozen, omdat ik erg gepest ben op de middelbare school, en omdat ik nog altijd met de gevolgen ervan te maken heb. Ik ben nu stukje bij beetje aan het leren, mijn leven weer op te bouwen. Om dingen een plekje te leren geven. Om te leren leven, in plaats van overleven. Ik wil in dit blog daarover schrijven. Ik heb de juiste therapie gevonden, en dat helpt me om geleidelijk aan trauma's te verwerken. Het is een lange weg, en het gaat natuurlijk met vallen en opstaan. Je hebt goede en slechte dagen, je hebt een terugval, je boekt een overwinning. Het is soms net een 'rollercoaster' waar ik in zit. Ik vind het heel fijn om te schrijven en daar kan ik veel van mezelf in kwijt. En ik denk dat het me ook verder zal helpen in het verwerkingsproces. Ik wil schrijven over 'de weg terug', wat ik daarin meemaak, waar ik steun aan heb, waar ik tegenaan loop, wat ik leer. Ik hou ook van quotes en uitspraken van anderen, die zal ik hier ook plaatsen. Wellicht kan ik anderen ook weer tot steun zijn. En het is fijn om te weten dat op deze site ook lotgenoten zijn en mensen elkaar steunen. Dus ik wil jullie hierbij ook bedanken! Het voelt goed om er niet alleen voor te staan.

b3da9515540edda56f811e0b9e361eed_1399072

"Believe in yourself"

Dit vind ik een mooi gezegde. Zeker niet makkelijk maar het begin is erin gemaakt! Ik begin wat vaker te beseffen dat ik meer kan dan ik denk. Dat gaat natuurlijk met vallen en opstaan, maar ik ben ervan overtuigd dat het het waard is. Dat zal het leven wel wat makkelijker maken! Niemand kan zonder zelfvertrouwen. Ik wil echt leren om meer in mezelf te gaan geloven. Als ik iets spannend vind of ergens tegenop zie, dan zie ik wel wat vaker de dingen die gewoon goed gaan. Maar als het erop aan komt, is er vaak van dat zelfvertrouwen weinig meer over. En toch: tot een paar weken geleden had ik in een bepaalde situatie last van een soort faalangst, maar ik er viel me iets op: ik dacht niet alleen meer 'wat als' (waarvan ik heel goed wist dat die gedachten niet reëel waren), maar ik merkte dat ik verder kon kijken. Zo van: waar gaat het nu eigenlijk ECHT om? Dit ben ik me voor ogen gaan houden en heb me daarop gericht. De uitspraak 'waar je je aandacht aan geeft, groeit' is helemaal waar! Ik heb dit verder kunnen toepassen, en in die situatie waar het om ging, ging alles als vanzelf, en heb ik GEEN last meer gehad van die faalangst! :-) In eerste instantie had ik heel even het gevoel 'die eerste drempel moet ik even overheen' maar die heb ik aan de kant kunnen zetten. Wat heeft me dat opgelucht! Het was iets dat heel lang een rol gespeeld heeft. En dat geeft echt meer rust in het hoofd :-) Voor mij is dit een hele overwinning.

Opmerkingen

Wie veel heeft meegemaakt en dat probeert te verwerken, krijgt nog wel eens vreemde opmerkingen te horen van anderen. Je stuit dan tegen onbegrip of soms goedbedoelde woorden, die heel anders kunnen overkomen. Deze week waren daar twee voorbeelden van. Iemand kwam zondag na de kerk naar me toe, ze hoorde dat ik jarig was geweest. Ze zei: 'ik ben nu 36. Ik heb gehoord dat alles in het leven vanaf je 40ste steeds moeilijker wordt. Mijn leven is altijd heel makkelijk geweest. Ik word er bang van dat er moeilijke dingen op mijn pad zullen komen'. Ik antwoordde: 'ik ben nu 45. Mijn leven is nooit makkelijk geweest. Ik begin nu wat te leren om wat meer uit het leven te halen en niet alleen maar te overleven. Ik hoop dat dingen voor mij ook eens in positieve zin gaan veranderen'. Daar had ze begrip voor. Maar bepaalde dingen kunnen echt pijn doen als je zoiets hoort.

Vorige week kreeg ik een email van iemand die ik in jaren niet gesproken heb. Soms mailen we met elkaar. Hij vroeg hoe het ging. Hij schreef: 'hoever denk je dat je bent in het verwerkingsproces? Ben je al zover dat je zegt: die laatste 20% komt nog wel eens en nu laat ik die verrekte PTSS achter me?' PTSS is iets dat je niet achter je laat, dat is soms op de achtergrond aanwezig, soms op de voorgrond. Als er iets gebeurt, wat je herinnert aan een trauma of situatie, dan wordt dat getriggerd en krijg je last van herbelevingen en schrikreacties. En 20%? Ik denk dat ik 20% misschien net een plekje heb gegeven... Hij zal het vast goed bedoeld hebben, maar soms denk ik: 'ga maar eens in mijn schoenen staan'.

52dd814aa5d197ab3183bd5de0e316ab_1399073

Op deze manier wil ik de dingen die ik leer, de vooruitgang die ik boek, waar ik tegenaan loop, mijn vragen in dit blog schrijven. Zodat ik het met anderen kan delen en hopelijk anderen ook tot steun kan zijn. Het is fijn dat er mensen zijn die als het ware 'meelopen'. Ik schrijf zo graag dat ik besloten heb om hier meer mee te doen, ook in mijn verwerkingsproces.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben zo trots op je!
Dank je wel!

XXX
Goed omschreven meis. Ben trots op je.

XXX
Dank je wel :-)

XXX
Geweldig goed geschreven. Ik zelf loop met een PTSS rond en kan er ondertussen goed mee dealen. Daarom vind ik jouw laatste zinnen duidelijk beschreven: 'ga maar eens in mijn schoenen staan'. Veel succes en ik zal je graag volgen!
PTSS is inderdaad iets wat een ander niet voor je kan overnemen of voelen. Wel las ik laatst een artikel over PTSS, dat was geschreven hoe het voor die persoon echt was. Dat heb ik aan anderen laten lezen. Sindsdien is daar wel meer begrip voor gekomen.
tegen Ibrilman
2
Ik heb ook wel aandacht besteed aan PTSS, maar misschien kunnen we samen iets meer schrijven. Ik stel zomaar iets voor...
Goed idee! Ik wilde er toch al iets over schrijven, onlangs zat ik er nog een tijdje middenin.
tegen Ibrilman
1
Misschien een idee om dat ook eens te plaatsen? Dan weten wij ook beter wat jij voelt.