Het warme bad gevuld met liefde. Met als gevolg een burn-out

Door Berna gepubliceerd op Friday 02 May 12:03

                                                      50bda1378d33e1f233d4fd2973c7df7e_1399026

Ik heb er veel en dikwijls over geschreven. Het gemis aan liefde en warmte in mijn kindertijd.

Illusie

Geboorte, blijdschap
Wonder, vertedering, liefde
Maar is niet standaard
Geboren en weggegeven

 

Geen moeder, geen vader
Maar ze waren er wel
Maar niet voor mij

 

Mijn grootste verdriet
Meegaand als een rode draad
Een bodemloze put
Liefde gaat er doorheen

 

De basis is er niet
Moeder.......Waarom

 

Overlevingsmechanisme
Niet hechten aan anderen

 

1x, maar nooit meer

57a3147a484961930219ec268a0f2b0e_1399027

 

Het is begin december 2013

Een bijzondere zorgvraag kwam mijn huiskamer binnen en met twee collega’s hebben we hier twee maanden die erop volgden intensieve zorg gegeven.

1x maar nooit meer, kwam totaal niet bij mij op, maar de bel had moeten rinkelen tijdens de kennismaking met die vrouw en haar familie.

Het bleken zulke lieve mensen te zijn, dat ik soms verbaasd was dat dit bestond. De omgang van die vrouw met haar kinderen, haar kleinkinderen, haar vriend, haar vrienden en kennissen. Allen konden zich wanen in een warm bad van liefde. Zelfs nadat zij overleden is, voel ik de liefde, m.a.w. ik mis die intense liefde die ik daar waargenomen heb en als het ware opgezogen heb.

1x, maar nooit meer

Het gevolg is dat je zelfs te overladen kunt worden en zodra dit wegvalt je in een diepe put valt. Die put heeft geen bodem, dus langzaam is de warmte en de liefde eruit gesijpeld. Het enige wat overgebleven is ben ik zelf.

Als een geknakte bloem

Is mijn energie weggevloeid

Met de liefde

Waarvan ik niet wist

Dat hij bestond

1 x, maar nooit meer

f87a8c7d8bb71a177ce08a42b3288ffd_1399027

Ik heb volstrekte rust voorgeschreven gekregen. Ik mag voorlopig niet werken. Het is zaak dat ik de liefde niet alleen in mijn werk zoek, maar ook in mijn vrije tijd. Dit is zeer moeilijk voor mij. Ik mis de waardering, maar ik denk dat die er wel is. In mijn werk voel ik mij heel wat. Degene die alsmaar zorgt. Nergens ben ik zo assertief als in mijn werk.

Werken laat mij groeien. Alleen het kan ook te hard zijn, zodat mijn emotionele zijde het niet bij kan houden. Zie het als een bak met snoepjes, je mag er zoveel pakken als je wilt. Je eet en eet en wordt misselijk en het komt er weer uit. Je voelt je beroerder dan ervoor, toen die snoepjes er niet waren.

1x, maar nooit meer

Ik heb mij niet gehouden aan mijn eigen afspraak. Zoek geen mensen op die je een lange tijd warmte en liefde geven. Je kunt hier namelijk niet goed mee omgaan. Dat is natuurlijk moeilijk als je als verpleegkundige in de terminale/palliatieve thuiszorg werkt. Je komt bij mensen en je kunt ze zelf niet uitkiezen. Ik had trouwens moeilijk kunnen zeggen na 1x , deze mensen zijn te lief, ik wil hier niet meer naar terug.

God, wat waren deze mensen lief

Soms had ik momenten dat ik het gevoel had, dat God tegenover mij zat. Zo liefdevol, was zij ook naar mij toe.  Anderzijds hebben mijn collega’s en ik deze familie ook geraakt in positieve zin. Wij werden de drie zorgengelen genoemd. Wie had dat vroeger kunnen denken, in die tijd dat ik alles fout deed, waar ik teveel was, ongewenst en niet de moeite waard.

1x, maar nooit meer

88c3d1ea60af8a571f17da6e6faa462d_1399027

En nu zit ik thuis. Ik moet mij vermaken met het geen wat ik heb. Mijn man, mijn kinderen,  familie verder weg. Ik mis de diepzinnige gesprekken. In feite voel ik vooral mijn moeheid. En als ik even de aandacht krijg, met de vraag hoe gaat het met je?, dan voel ik de batterij weer leeglopen.

In juli mocht ik weer gaan werken, maar na het gesprek van zaterdag is dit augustus of nog later geworden.

De rode draad geeft aan:

Vermijd liefde en warmte en mijn hart schreeuwt, mag het nog 1x?

De tip die ik gekregen heb is, weer meer creatief bezig gaan. Dat is blijkbaar mijn sterke kant. Dus dat doe ik dan maar en ik wil er geen waardering voor hebben. Het is de kunst dat ik het zelf leuk vind om bezig te zijn met mijn vlinders in de vorm van tekenen, kleuren, mozaieken.

En wie weet heb ik over een paar maanden het onderstaande in mijn handen en kan ik weer gaan zorgen. Ik hoop het zo.

                                              742f73d24320e23d4743ed38b5279b5e_1399027

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
pffffffff wat een open en eerlijk verhaal, wat een diagnose. Ik ben onder de indruk.......... sterkte xxx
Wat is dit prachtig geschreven over een dergelijk onderwerp.

Sterkte
Dat lijkt me in jouw werk zo moeilijk, dat je je aan mensen gaat hechten terwijl ze nog maar zo kort hier zijn. En toch hoop ik met je mee, omdat ik de liefde voor je werk echt uit je stuk lees. Heel veel sterkte.
Heel knap opgeschreven. Ik hoop dat je met creativiteit het gat zult vullen, zodat alle beetjes liefde die je ontvangt, behouden blijven. Heel veel sterkte, je weet, ik ken het..neem vooral de tijd voor jezelf!!
Wat indrukwekkend en goed in één artikel vervat. Een thema, nee je roert verschillende thema's aan: burn out, verwaarlozing in je kindertijd, liefde ontvangen......en dat kan niet meer......................je werk.....Maar een burn out maakt je sterker...nu heb je rust nodig om weer een stukje verder te komen..Mijn respect!
Dank je wel.
Ik weet even niets te zeggen, behalve sterkte en ik denk aan je. Het enige wat je kunt en moet doen is aan je herstel werken. Uit het diepe dal klimmen is moeilijk dat snap ik ook maar hoe onwaarschijnlijk het nu ook kan lijken. Er is licht aan het eind van de tunnel.
Ik heb gelukkig goede begeleiding. Dat neemt niet weg dat ik kostbare tijd verlies om dit mooie werk uit te voeren. Daarom ben ik nu maar verder gegaan met mijn tweede boek. Indirect heeft dit ook met mijn werk te maken.
Dank je wel voor je lieve reactie.
Ik word hier stil van, sterkte met het herstel
Dank je wel.