De geroepene, 4, de flarden, de link

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 02 May 06:54

Met een schok realiseerde ik dat het echt waar was, als een onweerlegbaar feit. Ik had al vele eeuwen dadels gegeten.  Mijn dochter sloeg mij gade en zei,'ja fijn hé zo, voor dat iedereen wakker wordt'. 'Heerlijk beaamde ik. De dadels ,wist ik waren rijp, over rijp net als zwarte olijven en de buurman had mij geleerd dat je ze in de ijskast moest laten narijpen.  De bruine zoete vrucht viel pas uit de dadelpalm, waar ze als een tros samen hingen,  als die verrot was en als het steeltje door rotte. Dat maakte ze ook zo zoet.

220px-Dates_on_date_palm.jpg

Behoedzaam beet ik in de dadel tot op de pit en splitste de vrucht in pit en vrucht vlees in mijn mond. Ik had gezien dat een vriend van mij eens zijn tand brak maar ook dat was in een andere tijd geweest. 'Verbeeldde ik me dat nu, of was het een invulling van wat zou kunnen gebeuren als je zonder na te denken in dadels beet?'  Het was in Islambol geweest, wist ik nu met stelligheid 'Wat kijk je afwezig,' zei mijn dochter,' is er iets ?' 'Het is flarden dag,' antwoordde ik, 'soms heb ik dat, dan meen ik me voorvallen te herinneren en dan lijken ze zo echt dat het haast herinneringen worden.' Ik wist het nu zo zeker, dat het in Islambol geweest was, zo heette die plek en de man die zijn tand brak was een dichter, ik concentreerde me op zijn gelaat dat ik zien kon, Kort haar en een baard, dat zijn gezicht omhulde, Grieks wist ik.  ja Islambol, de naam betekende veel Islam, of vindt de Islam  of iets dergelijks. We haden in een kring gezeten onder de stoa en hadden gepraat over filosofie en werklijkheid en Marius was wijs in zijn, in  écht al zijn uitlatingen en had midden in een zin in een dadel gebeten.  Dit bedacht ik niet, er was daadwerkelijk een man geweest die wijs was en dichtte en bevriend was geweest met mij en die een tand gebroken had op een dadel. Ik kende zijn naam, het was iemand naast Marius geweest. 

images?q=tbn:ANd9GcT1YweNYSDPu1m8MC19Alh

Ik schudde de denkbeelden van mij af en nam een slok chai thee.  Hoe gaat het in Amsterdam, vroeg ik aan mijn dochter die daar in het management werkte. 'Druk,' antwoordde zij, ik kom altijd uren te kort, de grote stad hangt aan je en zuigt je leeg.' 'Ik ken dat,' zei ik en beet in een tomaatje. 'Aan de ene kant is het leuk dat mee te maken aan de andere kant put het je uit en naar mate de jaren verstrijken word je er moe van'.  Zij kwam als het te erg werd  en zij weer bij moest tanken,  dan kwam zij naar Andalucia en mailde me dat het weer tijd was dat 'Heidi naar de bergen kwam'. Dan zong mijn hart. Ik was trots op haar. Als ik aan haar dacht, dan moest ik altijd glimlachen. We leefden in twee werkelijkheden. Ik die gekozen had voor mij vrijwillige verbanning en was daar door nu meer dan ooit  tot rust gekomen en mij dochter die kon kiezen uit de twee werelden. De oude wereld die niet  veranderde en waar iedereen je kende en je afgetikt werd op je gedrag en de grote stad waar je anoniem was en onder een deken van gebeurtenissen liep en leefde. Een deken die Amsterdam omspande. Het snelle energie vretende leven, waar je mee telde op grond van inkomen, status en meetings.

Het was onze privé grap. 'Heidi kom toch naar de bergen'.  Ik had vaak met haar in een ver verleden naar een tekenfilm versie van Heidi gekeken en zij had eens gezegd, 'pap, met die bergen en het soort leven dat je hier leidt, is het alsof ik Heidi ben die weer naar de bergen kom.' Ik begreep haar. Onze streek is de genezing voor stress. Ik hield van mijn dochters met heel mijn hart en van elk van hen en als ik ze te lang niet zag, dan werd ik kreupel van binnen. Een kreupelheid die me donker maakte van binnen en miserabel. dan wist ik het, dan moest ik een paar dagen naar hen toe, of zij naar mij en ik moest naar hun verhalen luisteren  en we moesten samen maaltijden bereiden en praten.  Vaak nam ik een vlucht op een verkeerd tijdstip en als ik dan met een gehuurd autotootje het Schiphol complex afreed, wist ik weer wat ik vergeten was, de file´s. Kruipdoor, sluip door, bumper aan bumper. Mensen die agressief of afgestompt achter het stuur zaten en toeterden als je de 4 meter niet snel genoeg overbrugde als de rij iets naar voren schoof en op hun voorhoofd tikten en vingers maakten. Dan wist ik het weer, ik kwam alleen voor mijn dochters en ik miste de bergen en de zon en de landerijen meteen al en ik rook hoe anders de lucht was. 

Ik had het de meiden geprobeerd uit te leggen. 'Als ik Schiphol uit loop dan ruik ik natte hond.' Dat was een gevleugelde uitspraak geworden. Zij woonden allen in Noord-Holland  en ik vereenzelvigde de afkorting NH, automatisch met natte hond.   Ik hoorde haar klagen over een collega die een soort teflonboy was, er bleef niets aan hem kleven en hij probeerde over de ruggen van anderen hoger op te komen, geen middel schuwend. De eitjes waren gepeld en ik nam het eiwit en liet de dooiers liggen. 'Voor de hond', lachte ik en Charley stond al op afstand te  wachten. Hij kende mij, hij kon mij lezen en kende mijn ziel, hij was mijn schaduw geworden, waar ik liep volgde Charley mij. Ik deelde altijd iets van mijn eten met hem, in de ochtend waren dat de dooiers van de hard gekookte eitjes.  Ik was alleen geïnteresseerd in de proteïne. 'Oh pap,' lachte mijn Eef, 'je verwent hem weer'. 'Het komt hem toe', zei ik, 'hij is mijn vriend, mijn grote vriend.'

images?q=tbn:ANd9GcTPmzV3LFzCqkvHXJzTSC0

'Eef', vroeg ik, 'heb jij internet op je mobieltje' en ik wees op haar mobieltje dat zij zelfs hier altijd naast haar had liggen.  'Ja zeker,' zei ze. 'Kun je iets googlen voor mij' en ik nam nog een slok thee. Ik was over een grens gestapt, ik ging de flard onderzoeken. 'Tuurlijk,' lachte ze, 'zeg het maar'. 'type eens in 'Islambol' bestaat er zoiets?' Zij haalde haar vinger over het scherm  en even later zat ze op een klein toetsenbordje dat verscheen op het scherm te typen. 'Ik heb het,' zei ze even later,'het bestond en nu ook, maar onder een andere naam.' Vertel, lief mens,' zei ik en voelde ik een tinteling door mij heen gaan, een tinteling van verwachting en contact, alsof er een gat in een dijk gedicht werd of een brug af was naar een ver oord.  'Het is de oude naam voor Istanboel van vele eeuwen geleden', zei Eef, 'had je er over gelezen? Ik had voor haar geen geheimen. 'Nee,' zei ik,'daar heb ik gewoond en Marius glimlachte in de verte'.

San Daniel 2014 

lees ook deel 5, flarden in de mist en het collectief

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het ruikt naar natte hond, ik moest glimlachen. kan me er wel iets bij voorstellen als vanuit de wereld waar jij leeft hier uitstapt. Wat heb je dit weer mooi geschreven, weer graag gelezen en het brengt een rust ..alhoewel ik nu zo hier naar buiten ga en de stad zal ruiken...ach ja bij een slootje verderop loopt het water naar een lager gedeelte en ik stel me dan een grote waterval, de rijkdom binnen de grenzen van mijn omgeving en dan denk ik aan de foto,s van het mooie Andalusië..:-) fijne dag!
Heel mooi. Mindfullness. Leven in het moment... Jezelf kennen en weten waar je vandaan komt. Toen en nu een Marius als vriend.
mooi en wijsgerig.
dank je wel..
Het wordt heel fascinerend zo.
Je weet ons nog steeds geboeid te houden met je verhalen. Leuk om een kijkje in jou leven te krijgen. Ik ben heel benieuwd naar dat verhaal van Islambol. ;)
Wat een heerlijk samen zijn met Heidi en Charley.
En wat kan ik mij ontzettend goed voorstellen dat je al baalt als je Schiphol nog maar amper verlaten hebt, maar gelukkig zie je dan je dochter weer, en trouwens er wonen nog meer fijne mensen in NH ;-)
bijvoorbeeld ene Karina
Oh wauh, dit wordt interessant. Flardendag, was je niet angstig of besefte je al snel wat het betekende zo'n flard?
eerst niet..ik twijfelde aan mijn verstand