De geroepene, deel 3 Over oude olijven

Door San-Daniel gepubliceerd op Thursday 01 May 08:27

Het beloofde weer een heerlijke dag te worden, toen ik richting achtererf liep. De kippen scharrelden wat rond in het hok en de zon klom boven de bergkam uit en begon met haar verwarmende baan.  'Nu daghet in het Oosten, het licht schijnt overal...' grinnikte San voor zich uit en hij besefte dat hij wellicht de enige boer in de vallei was die met zulke teksten rondliep in zijn hoofd.  'Het geuse liedeboek,' dacht hij, '1672'. Zo mijmerend over oude teksten die hem vroeger zo in beslag hadden genomen, bereikte hij de oude olijven, dicht bij de achterdeur van de Cortijo. Centenarios wist hij met één blik, type Andaluz antiguo.   Allemaal op zijn minst honderd jaar oud en de oorspronkelijke ingevoerde soort, die in Spanje geplant waren door de Arabieren toen ze Spanje innamen  en zo´n 700 jaar bezet hielden. Net als de vijgeboom en de amandelboom  en merkwaardig genoeg de wijn stok, allemaal herinneringen aan een sterk dominerende Arabische cultuur. Tot de naam van de vallei toe, el faz, het aangezicht. Het was zo genoemd door de moren, omdat het uitzag op het dorp in de verte dat enigsinds verhoogd lag.

images?q=tbn:ANd9GcTqlUK32R3kkYMs4Mogn6-

Tipo Andaluz antiguo, de olijf soort die 7 jaar water schaarste kon overleven, weliswaar, zonder vruchten te produceren, om bij de eerste regenbui zich vol te zuigen en te bloesemen.  Nu wist hij dat olijven ook vocht opnemen door hun bladeren en dat de ochtend dauw voldoet om hen in leven te houden. Hij had veel geleerd de laatste jaren, alle buurboeren vertelden hem als maar wetenswaardigheden, die voor hen normaal waren, maar die voor een stadse jongen buiten gewoon waren geweest.  Zo had hij gedacht dat er verschillende soorten olijven waren, zwarte en groene olijven, nu wist hij beter, zwarte olijven waren olijven die ze langer lieten hangen en de zon concentreerde de olijven en hun smaak en deed hun buitenkant verkleuren, eerst naar paars toe en wat later naar git glanzend zwart. 

Hij had een bijzondere buurman die onder aan het pad woonde dat naar de boeren nederzettingen leidde. Antionio Fuerte, de sterke. Hij was welgesteld en verzamelde bomen, hij noemde zijn boerderij,' de oase'. Hij had kind noch kraai en was niet in vrouwen geïnteresseerd, hij verzamelde bomen. 'Hoe bedoel je,' hij verzamelt bomen?', had ik gevraagd aan mijn oude leermeester die Antonio palomo, de duif genoemd werd.   'We gaan er wel langs met een fles wijn vandaag ,'had de duif geantwoord. Onze beschermheilige van het dorp was San Antonio en iedereen werd met eerste of tweede naam naar die heilige vernoemd. Zo had mijn buurman een zoon die Antonio heette en een vrouw die Antonia heete en een kleinzoon die Antonito was gedoopt. Dan had je wel bijnamen nodig. Ik wist nu dat alles dat in ito eindigde een liefkozend verkleinwoordje was. Ik was ver gekomen en van verre. 

Het was een bijzondere ontmoeting geweest, met brood en wijn en een stuk ham in de paradijselijk omliggende tuinen van Antonio de sterke.  De Sterke kreeg weinig bezoek, hij was nogal zonderling en dekte meteen een buitentafeltje en plaatste daar wat tapas op en pakte 3 glazen  en een mandfles wijn. Hij miste heel wat tanden en legde uit dat het niet leuk was om de sterkste te zijn in een dorp waar de mannen vroeger altijd wel wilde zien of hij echt wel zó sterk was. 'Ik ga er niet méér op in als mensen me uitdagen,' had hij mij uitgelegd. ' Ik heb die jaren gehad. Ik houd me nu met échte zaken bezig, bomen'.  de duif had me veelbetekenend aangekeken. ' Oh werkelijk,' had ik onschuldig klinkend gevraagd. ' Ben je nog iets  bijzonders de laatste tijd tegen gekomen,' had de duif aangevuld. 'Ik heb 2 millionarios gevonden,' antwoordde de sterke. 'Duizendjarigen,' vroeg ik met ontzag, hoe weet je dat?

images?q=tbn:ANd9GcTqlUK32R3kkYMs4Mogn6-

'Ik zag ze op een stuk land staan en dat heb ik meteen gekocht, 'antwoordde de sterke. 'Ik zocht Ramon op , van de graafmachine en heb ze laten uitgraven en hier weer herplant'. Dat liet ik even tot me doordringen. 'Goh Fuerte' ,zei ik,' je hebt land gekocht om twee bomen uit te graven?'. 'Ja', antwoordde hij eenvoudig weg, 'daarna heb ik dat land weer verkocht.'  'Hij had nu glinsterende ogen gekregen,' kom maar eens kijken en hij stond op vol ongeduld om zijn nieuwe schatten te tonen.  Wat verder weg van het huis was de grond omgewoeld  en daar stonden op een paar meter afstand. twee knoestige, grillige vormen met een omtrek van een paar meter. Eentje was alleen een doorgezaagde stam. 

'Deze is dood gegaan', zei Antonio spijtig, het was de kleinste van de twee. Er zijn mensen wezen kijken van de universiteit van Murcia en die hebben jaarringen geteld en een stuk meegenomen. Hij was 1500 plus jaar oud. 'Deze heeft het gehaald,' vervolgde hij met een glimlach van oor tot oor. Ik zag wat volgens mij een enorm dood stuk hout was. 'Kijk dan' zei Antonio en hij liep om de boom heen en wees een piep klein groen puntje aan.  'Deze is uit het jaar van onze Heer, Jesu Christo' en hij sloeg een klein kruis. Ik geloofde dat, als de kleinere boom 1500 jaar geweest was, dan schatte ik in,dat de tweede makkelijk 2000 jaar zou zijn. 

'Pap ik zit hier,' klonk de stem van mijn dochter en daar zat ze mijn lieveling. Een beker thee met een schaaltje met tomaten en twee eitjes stonden klaar en wat dadels op een bordje er naast. 'Wat gezellig,' antwoordde ik en besefte dat ik al eeuwen dadels had gegeten.

San Daniel 2014

lees ook dl 4, de flarden..de link

 

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het begin is al zo prachtig hoe je schrijft hoe de zon boven de bergkam kwam, idyllisch geschreven en ik wist dat niet dat zwarte olijven zo ontstonden, nog leerzaam ook. En die oude bomen jammer van die ene maar al is het maar zo een klein groene sprietje wat die ander nog toont, dan is er hoop en leven, ik ben weer onder de indruk van je schrijven en hoe je eindigt met de gezellige liefdevolle dochter en een schaaltje lekkers, heel beeldend allemaal en geeft en warm rijk gevoel
dank je Yneke dat geeft de burger moed
Wat lief pap, dat ik in je verhaal mag zijn :)
Dikke knuf
je bent mijn lieverd
Met plezier gelezen.
weer graag gelezen
Wat een fijn samenzijn daar in Andalusië. En wat heerlijk dat je dochter er was. Van die olijven wist ik ook niet, dacht ook dat het verschillende soorten waren. Hoe zit dat eigenlijk met rode olijven?
Een bomenverzamelaar, hoe apart. Wat een intrigerende laatste zin.