De 'reis': Bewustzijn IS

Door Marcel Graumans gepubliceerd op Wednesday 30 April 22:00

Daar waar ik eerder dacht over wel of niet doorgaan, is me duidelijk geworden, dat er geen sprake van een keuze is in deze. Een keuze hierin maken zou namelijk betekenen ‘geloven dat er een ‘ik’ is die die keuze zou maken’. Dat dingen anders zouden (kunnen) gaan, dan dat ze gaan. Niet waar, waardoor het hele stuk voorzichtigheid er ook vanaf kan. Wordt er geschreven wordt er geschreven, wordt dit gepubliceerd, wordt het gepubliceerd. Als het zo gaat, gaat het zo. Het is het denken, ‘doe ik hier goed aan of niet?’ – ik dus feitelijk – wat in de weg gaat staan.

Beweren dingen uit overgave te doen, en een ‘ik’ die zich ‘druk maakt’ over hoe dat uitpakt, wat de situatie is en wat eventuele consequenties zijn van deze ‘reis’, is een contradictie. Daar zit een stuk vertrouwen, wat nog wel wat mag groeien door er meer energie aan te geven. En zoals aangegeven, wat hier staat kan gezien worden als mijn stukje spirituele autolyse – doorzien van het ego -, het opschrijven wat ik op ‘de reis’ tegenkom. Vastleggen van wat afgeleerd is. Waarbij geldt: de rest van de vragen en twijfel uit het vorige artikel, doet er niet toe.

 

Bewustzijn

Bewustzijn IS, daar valt verder weinig over te weten.

Dat wat 'geweten' wordt – lijkt te worden-, zijn een bundel veronderstellingen, overtuigingen, aannames, et cetera, die sociaal, cultureel, nationaal (afgescheiden) bepaald zijn, aangenomen en gedeeld, maar zonder daarmee ook per definitie waar te zijn. Er is bewustzijn. Niet 'jouw' bewustzijn, 'mijn' bewustzijn, 'collectief' bewustzijn, bewustzijn is het onverdeelde één en dat is. Een niveau daaronder valt er nog iets ‘zien’ van een stukje individualiteit, maar dat is al ‘binnen de droom’. Dat is het ‘ik ben gedeelte’ van de ik ben/bewustzijn. De rest – inclusief dat ‘ik ben’ deel – is, wanneer het wordt benoemd of onder woorden gebracht, hooguit speculatie, tijdverdrijf, hoop, geloof, oneerbiedig gezegd bezigheidstherapie en onzin.

IK BEN/BEWUSTZIJN is wat op enig moment geweten kan worden, dus de enige ware wijsheid is dat te weten. Alles wat er bij bedacht wordt, verwijderd alleen verder van dat besef, die wijsheid. 'Kennis' – in de vorm van overtuigingen, aannames of opgedane (en vastgezette) ervaringen (‘binnen de droom’) - vormt een zwarte wolk voor / boven deze wijsheid. Waarbij het grootste obstakel is, waarin deze 'kennis' is opgeslagen. De mens die denkt mens te zijn, die in zijn of haar eigen illusie van 'ik' en 'zelf' is gaan geloven. Steeds verder teruggaand richting de oorsprong, laag voor laag ‘uitzoomend’ en zien dat alles binnen de droom vergankelijk is en dus een tijdelijk karakter heeft, is hierbij een sleutel gebleken.Alles ontstaat om vervolgens te verdwijnen. Zelfs factoren die als 'vast' gezien worden, zijn hieraan onderhevig. Sterren doven uit, de zon is ook een ster en zal dus op een dag ook uitdoven, om maar een voorbeeld te noemen.

Hoe echt dit ook lijkt en hoe eng het ook mag lijken om achter alles wat ‘gekend is’ te kijken, het is uiteindelijk wel de sleutel tot zien wat is en niet langer zien wat niet is. Natuurlijk kun je dat opvatten als rationaliseren, wegschuiven, of welke overtuiging er dan ook aan die ‘jij’ – of ‘ik’- kleeft, maar je kunt het ook onderzoeken. Het is niet het aanleren van een nieuw geloof of een nieuwe overtuiging, maar in de praktijk kijken en belichten van dit geloof en deze overtuigingen, om te zien of er wat van klopt. Waarbij het verschil tussen hierover denken en er daadwerkelijk mee aan de slag gaan, niet te beschrijven is. Het eerste is lang gebeurd, het laatste gebeurt – achteraf realiserend – nu inmiddels – op tal van manieren en met verschillende momenten waarop gestopt werd, gevallen en opgestaan werd – meer dan twee jaar.

Wat begon met ‘mezelf’ eerlijk de vraag stellen ‘Wie (of wat) ben ik?, zonder er al bij voorbaat vanuit te gaan dat ‘ik’ of ‘zelf’ – omdat het ego dat wenste – ook waar is. Uitdaging is, zonder een verhaal, zonder te baseren op verleden, zonder te baseren op ervaringen, zonder hierbij ‘iets buiten je’ te gebruiken – aangezien dat allemaal ‘binnen de droom plaatsvindt’ - dit ‘zelf’ vast te stellen.

Hoewel het er op lijkt dat er wat te kiezen valt, wordt het steeds duidelijker dat ook dat niet klopt. Ik kan inpluggen op de flow van hoe dingen gaan – door middel van ‘ik’ / ‘zelf’ / ego buitenspel te zetten - iets wat steeds beter lukt (vertrouwen in de intelligentie van bewustzijn), of ik kan me er tegen verzetten, omdat er dingen gebeuren die mijn ego liever niet heeft, en zodoende ‘ik’ / ‘zelf’ / ego aan het roer te zetten (wantrouwen ten opzichte van de intelligentie van bewustzijn, geïndividualiseerde stuk bewustzijn boven het geheel, boven ‘één’ plaatsen, ego dus).

In het eerste geval ontvouwen dingen zich, zonder wrijvingen, zonder conflict, makkelijk en vanzelfsprekend. In het tweede geval wordt het wrijving, conflict, moeizaam en een stuk minder vanzelfsprekend: zelfs wanneer de achterliggende intentie een ‘goede’ is. Dan nog is er een oordeel vanuit iets wat niet waar is, namelijk ‘ik’, mijn veronderstelde individualiteit. Hierdoor treden deze vervormingen op. (Willen, moeten, selectief zijn, et cetera.) Bewustzijn is leidend, waarheid: Het ego denkt – voelt, ervaart – dat het leidend is en verkoopt dit als waarheid.

Bewustzijn heeft geen attributen, eigenschappen, et cetera. Alles - ook 'jij' en 'ik' - verblijft binnen dit bewustzijn, is daar een manifestatie van. Daarmee is het een vervorming van dat-wat-is, en daarmee is het per direct niet waar. Hier gaat het om absoluten, niet om iets relatiefs. Relativisme is binnen de droom, binnen de onwaarheid, en daarmee niet waar. Waarmee alles direct wel waar lijkt, omdat binnen een droom alles kan en de droom er nogal levensecht uitziet.

Toch geldt: Wat waar is kan niet niet-waar zijn en wat niet-waar is, kan niet ook waar zijn. Het ene sluit het andere uit. De schijnbare paradox hierin is, dat het een dualistische uitspraak lijkt, maar vanuit het paradigma van waarheid gezien, het niets anders is dan iets wat 'gewoon' zo is.

 

Eenheid

Wat betreft één zijn. Er zit een subtiel verschil in 'Wij zijn één' - wat het gangbare geloof is - en 'één IS'. De dingen gaan mank wanneer er individualisme / afgescheidenheid gezien wordt, waar dit individualisme / afgescheidenheid in werkelijkheid ontbreekt. Ja, alles is één. Nee, één kan niet meer of minder dan één zijn. Waarmee de hele waan van 'ik en anderen', niet meer kan zijn dan een waan. 'Ik en anderen' is niet één, maar meer en daarmee niet waar. Wanneer ‘het’ zich manifesteert, wordt het meer dan één en is daarmee ‘onderdeel van de droom’, niet waar dus.

Wanneer er ‘binnen de droom’, door wat zich ‘binnen de droom’ bevindt – in dit geval bijvoorbeeld ‘Marcel ‘ – iets wordt bedacht, een overtuiging / geloof wordt gecreëerd, ontstaat er een loop. Het karakter ‘binnen de droom’, gaat met een overtuiging – iets ‘binnen de droom’ – de droom binnen, om anderen – manifestatie binnen de droom – te laten ‘ontwaken’, ‘wakker te schudden’, de waarheid te tonen. Behalve het feit dat dit onmogelijk is, het is namelijk ‘dromen wakker te zijn’, en nooit kan gaan werken, helemaal prima.

 

Niets buiten, alleen ‘jij’

Geloof overigens niets van wat hier gezegd wordt, maar zoek het voor jezelf bij jezelf, zonder wat dan ook van 'buiten jou' aan te nemen. Vingerwijzingen en routekaarten zijn prima hulpmiddelen, maar iets - wat dan ook - van iemand anders aannemen, is besmetting van de enige weg uit dit 'doolhof', namelijk: "Vraag JEZELF, Wie (of nog beter, wat) ben ik?" Jij bent de enige die kan zeggen hoe het voor jou zit. Waarbij er de bereidheid zal moeten zijn alles, en dan letterlijk alles - inclusief de waan van 'een persoon zijn', individualiteit, ego, persoonlijkheid, geliefden, liefhebberijen, et cetera - op te geven en achter 'je' te laten. Niets is heilig, van niets - inclusief jezelf - is geweten dat het ‘overleeft’. Maar ook dat zul je zelf moeten onderzoeken of ondervinden en zeker niet van ‘mij’ aannemen.

Dat is ook de reden waarom het ‘elkaar helpen’ niet werkt. Wakker zijn is geen bewustzijnstoestand, zoals ‘eenheidsbewustzijn’ dat wel is. Het eerste is echter een wakkere staat, het tweede is een droomtoestand. En wanneer het je daar om te doen is: Vrede op aarde, joy, bliss en happiness, feitelijk één van de polariteiten binnen dualiteit kiezen en aanhangen, kan dat, mag dat, is dat prima. Het is verder niet waar, maar of je er nu wat aan hebt aan ‘dat wat waar is’, is ook maar de vraag. Bij al-dat-is, alles, hoort ook alles. Niet alleen het ‘goede’ – of wat mijn interpretatie van dat ‘goede’ is – maar ook alles waarvan mijn droomfiguur denkt: ‘Moet dat nou?’

Alles wat ‘ik’ ziet, is een projectie van wat ‘van binnen’ zit, wat buiten wordt waargenomen. (Gezien vanuit de droom. Buiten de droom is er ook niets ‘van binnen’.)

Proberen iets aan deze projecties – anderen zijn dus ook een projectie – te veranderen, is strijd leveren met het fictieve ‘zelf’. Er lijkt veel te gebeuren, maar feitelijk gebeurt er helemaal niets, behalve het stoeien van illusie met illusie, een illusie dus. Waarbij niemand je dit kan laten zien. Je zult zelf de stappen dienen te nemen om hier – wanneer gewenst – achter te komen.  

 

Overgave, dankbaarheid en wakker worden

Dankbaarheid richting – en overgave aan - dat-wat-is (bewustzijn / leegte / ongemanifesteerde potentie, of welk label je er ook aan wilt hangen) is, het enige. Wanneer ik niet denk allerlei dingen zelf te moeten regelen, omdat gezien wordt dat die ‘ik’ juist onderdeel van de droom is, gebeurt het. Dan vallen dingen op zijn plaats, dan ontvouwt zich, zonder moeite ‘het leven’. Door actief ‘niets te doen’ – het roer over te geven – ontstaat er ruimte voor actie. Niet vanuit angst of drang naar erkenning / angst voor eenzaamheid, proberen dingen te sturen of vorm te geven, maar de ruimte geven dat dingen kunnen ontstaan en ontwikkelen. Vertrouwen op de intelligentie van bewustzijn.

Als voorbeeld: Er is een gesprek geweest, contact en nu is de vraag ‘ga ik reageren’. Aangezien er een ‘ik’ is die iets wil doen, komt dat ‘iets willen doen’ vanuit het ego, dus nee, geen reactie. Achteraf gezien, wanneer er weer contact is, omdat dat zo ontstond, blijkt dat juist dit niet reageren de ruimte heeft geschept om dingen op zijn plaats te laten vallen. Iets wat eigenlijk duidelijk was, maar waarvan ‘ik’ – het ego – wilde overtuigen dat het niet goed was niet te reageren. Hoe het gegaan was als er wel naar het ego geluisterd was, is nooit hard te maken natuurlijk, maar herinneringen aan het verleden, wijzen in een bepaalde richting.  

Uitgaan van het uitvloeisel van dit bewustzijn, het gemanifesteerde dus, is er iets van maken / is dat er iets van gemaakt is, het is eigenschappen hangen aan dat wat zonder eigenschappen is. (dat-wat-is). En ja, ‘Marcel’ had dat graag anders gezien. Alleen de ervaring leert dat wanneer ‘Marcel’ zich – vanuit overtuigingen en aannames – hiermee bemoeit, en het niet aan de alles overkoepelende intelligentie van bewustzijn overlaat, dingen scheef gaan. Er ontstaat dan een brandpunt van waaruit de dingen gestuurd worden, het jammere is alleen dat dit brandpunt een illusie binnen de illusie is.

Het eerste (dat-wat-is) is waar, logisch, één, eenheid, alles, et cetera.  Het tweede - ik, jij, anderen (inclusief gedachten, emoties, et cetera), realiteit en alle andere manifestatie - is niet waar, onlogisch, meer dan één, afgescheiden, niets, et cetera.  

Gezien vanuit mezelf – als in ‘Marcel ‘ - (ook een uitvloeisel van het ongemanifesteerde, een afgescheiden deel wat niet waar is) zou het wel fijn geweest zijn als het waar was. Dan was de droom waar geweest en was er geen innerlijk conflict geweest. Het zou dan mogelijk zijn om in twee tegenstrijdigheden tegelijk te geloven, en zou de waarheid, dat ‘Marcel’, ‘slechts’ een tijdelijke manifestatie binnen bewustzijn / ‘binnen de droom’ is, niet onder ogen gezien hoeven te worden. De dood bestaat niet, niet-zijn en geen-zelf ook niet, dus er kan gedroomd blijven worden. Het enige wat dan niet zou kunnen gebeuren is wakker worden.

Gezien vanuit dat-wat-is (het ongemanifesteerde, een geïntegreerd geheel, wat waar is) is het fijn dat de onwaarheid van het andere (de in 'het zelf' ingebakken schijnbare afgescheidenheid) doorzien kan worden. Dan kan gezien worden dat het een droom is en ontstaat de mogelijkheid wakker te worden.

 

Voorbij manifestatie, voorbij de droom, voorbij ego

De beleving van individualiteit (persoonlijkheid, ego), zit echter nogal diep, de angst (vanuit die persoonlijkheid, ego) voor 'niet individueel bestaan',  'in welke gemanifesteerde vorm dan ook, vergankelijk zijn', zit zo mogelijk nog dieper. Want zonder 'ik', zonder verhaal, zonder gedachten en emoties, blijft er niets over, is wat - en zo geniaal zit het in elkaar - je 'ik', persoonlijkheid, ego, je keer op keer wijsmaakt.

Of dat waar is, kan alleen 'jij' bepalen door dat 'zelf' te onderzoeken. Vraag JEZELF (uitgaande van alleen jezelf en geen enkele bron van buiten af, GEEN ENKELE! - vingerwijzingen kunnen, antwoorden niet): Wie ben ik? En blijf dat doen, totdat je het antwoord hebt. Of niet natuurlijk. Je kunt ook anderen, boeken, leringen, et cetera hiervoor raadplegen. Daarmee verkrijg je antwoorden en dat deze antwoorden niet van jou afkomstig zijn en dat het je om die reden in kringetjes laat ronddraaien, mag de pret niet drukken. Alles is, en dat is prima zo. Uiteraard kun je ook voor jezelf iets verzinnen en dat vastzetten als overtuiging. Het resultaat zal hetzelfde zijn. De grote valkuil in deze is, te snel denken ‘klaar te zijn’.

Ik kan ook dankbaar zijn voor (en me daarmee overgeven aan dat-wat-is) voor het feit, dat alles gaat zoals het gaat. Dat is te zien, wanneer het enige wat (dat) niet kan zien (jij, ik, ego, persoonlijkheid) uit de vergelijking weggelaten wordt. Iets wat geen theoretisch geklets is, maar wat door onderzoek ‘gewoon’ boven water te halen is. Waarbij gezegd moet worden, dat er een groot verschil zit, tussen dit zeggen en het ook daadwerkelijk doen. Zo lang het ging over ‘erover praten’, bleef er een stuk vrijblijvendheid – een vluchtroute – beschikbaar. Nu dit – en toegegeven dat er soms een terugval is – geleefd en beleefd wordt, is die vluchtroute er niet en kan alles alleen maar aangegaan worden, angst(ig) of niet. Dat alles is overigens niet afhankelijk van plaats, tijd of situatie, maar vooral van de bereidheid alles wat ooit geweten leek te worden, inclusief de aanname een mens, een persoon hier op aarde te zijn, ter discussie te durven stellen. Waarbij ook nog eens geldt, dat wanneer het gezocht wordt, het nooit gevonden zal worden. 

"Denk ik", dat is waar het 'misgaat'. Maar ik - of wie dan ook - kan jou, of welk 'ander', dat niet laten zien. Je zult zelf - zonder bronnen (uit het verleden) van buitenaf - moeten kijken om het te weten te komen, of niet. Waarbij de ingeving, het inzicht of de epiphany, voortkomt uit de droom, dus niet het meest betrouwbare kompas is. Het bevindt zich, net als hoop en geloof, denken te weten, shoppen voor 'wat voor jou uitkomt' / 'in jouw straatje past', is daarmee ego-gebaseerd en onderdeel van de illusie. Dit alles begint met de aanname dat er een ‘ik’ of ‘zelf’ is. De uitdaging zit hem er in om ook die illusie ter discussie te durven stellen. Alleen is het hoogstwaarschijnlijk juist dat ego, waaraan ‘je’ zingeving geplakt hebt, wat er voor zorgt dat je die ‘ik’ – of dat ego – niet kunt loslaten / zien voor de illusie die het is.

In plaats van 'te laten zijn wat is', - bewustzijn, dat zonder verdere selectie, voorkeuren, afgescheidenheid, oordelen of andere eigenschappen, is - wordt er wat van gemaakt – een ik die hierin een vinger in de pap heeft en kan (be)sturen. Waardoor dus geldt, dat degenen die dromen wakker te zijn – waarvan ik er ook één was – degenen zijn die nog het meest vastzitten in de illusie. Waarbij er ook daarover geen mening is die er op enige wijze toe doet, omdat er in werkelijkheid niemand is om die mening ‘te hebben’.

 

Ten slotte

Wat hierboven staat is slechts dat wat ik tijdens ‘de reis’ tegengekomen ben. Het is een tussenverslag, omdat de realisatie van de waarheid van geen-zelf, ‘hier’, niet een permanente is. Het is beet te pakken, maar het ego spreekt nog te graag een woordje mee in sommige gevallen. Wel ben is het merkbaar dat elke keer wanneer er gedacht wordt ‘er te zijn’, toch verder te gaan, er voor zorgt dat daar steeds minder ruimte voor is.

Geloof mij niet, geloof een ander niet, niemand kan je helpen in de zin van ‘de reis voor jou maken’ of zelfs weten wat jouw volgende te nemen stap is. Wanneer mensen beweren deze gaven wel te hebben, je aanbieden je hiermee te kunnen helpen – vaak tegen een bepaald tarief – wees dan op je hoede, want het zijn juist deze mensen, die dromen dat ze wakker zijn, die het diepste in slaap zijn gesukkeld. Waarbij - voor alle zekerheid - geldt dat zij niet iets 'fouts' doen en dat ook er mee in zee gaan, niet 'fout' is. Er gaat niets fout. 

Wakker worden is niet een kwestie van leren, maar een kwestie van afleren. Het is niet een kwestie van opdoen van kennis, maar een kwestie van het afleren van ‘foutief’ opgedane kennis. Het is niet een proces wat met een ‘als flits verkregen inzicht’ klaar is (dat is, als het al iets is, slechts het begin), maar een pijnlijk proces van doorzien en onschadelijk maken van alle lagen van leugens, wensen, overtuigingen, als waar veronderstelde ervaringen, enzovoorts. Je bent je eigen leraar en ‘een ander’ kan je slechts ‘helpen’ door je keer op keer terug te verwijzen naar ‘Ik ben/bewustzijn’. Iets wat gezien ‘vanaf de andere kant’ (het geloven in de illusie van ‘ik’) als zeer negatief kan overkomen, omdat het ontkenning i.p.v. de gezochte bevestiging / erkenning met zich meebrengt. Ook zal kan het worden uitgelegd als arrogant, omdat door het telkens teruggaan naar de oorsprong (ik ben/bewustzijn) de boodschap nogal radicaal en resoluut is. Helemaal voor degene die deze boodschap niet wil horen, onder ogen zien.

Waarbij niets beter of slechter, hoger of lager, of wat dan ook is. Alles gaat prima zoals het gaat. ‘Je’ doet het nooit ‘verkeerd’ en ‘je’ zit precies daar waar ‘je’ hoort te zitten, wat ook geldt voor wat hier gebeurt, het schrijven, de website. Wanneer het zo uitkomt gebeurt het, zo niet, dan niet. Met dank aan een aantal boeddas die op de weg tegengekomen werden en die nu in dankbaarheid gekilled worden. ;-)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.