Jan

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 30 April 16:01

‘Jan,  je kunt  met Leo mee rijden naar Montpellier. Je moet  straks om half twaalf bij het wegrestaurant zijn aan de A50, vlakbij Arnhem, je weet wel waar we laatst gegeten hebben. Doen hoor, dan ben je nog op tijd! xx Ellie’

‘Wat lief van Ellie dat ze dit geregeld heeft’ denkt Jan nadat hij dit sms-je van zijn zus gelezen heeft.  Maar hij staat in de rij bij de garderobe van de schouwburg en wacht op de jassen. Het is een lange rij. Zijn gedachten dwalen af naar de reis van straks. Hij wil  graag meerijden naar Zuid Frankrijk met Leo de vriend van Ellie, die vaak die kant op moet met de vrachtwagen. Wel gezellig ook om samen met Leo die reis te maken. Want  het is meer dan twaalf honderd kilometer naar Montpellier en vandaar zal hij zelf met een taxi naar Aigues Mortes moeten. Daar is het overmorgen  feest.. de ex van Jan, Mieke, gaat daar trouwen met haar nieuwe liefde. Maar Jan, die haar maar niet vergeten kan,  wil nog eenmaal proberen Mieke op andere gedachten te brengen. Door haar duidelijk te maken hoeveel hij om haar geeft en haar te herinneren aan hoe fijn ze het samen altijd hadden.

Jan is die avond  met zijn moeder naar de schouwburg  gegaan. Als operaliefhebbers gaan ze altijd samen als er een goede voorstelling is. Jan in smoking en zijn moeder in haar blauwe galajurk, heerlijk een avondje genieten. Na afloop nog gezellig een drankje en dan naar huis. Maar door dit sms-je wil Jan snel weg  en net als hij zijn moeder uit wil leggen waarom ze het ‘drankje na afloop’ te goed moet houden zegt zijn moeder: ‘Kijk nou een : daar staat Ellie.’

Jan kijkt op en ziet inderdaad zijn zus staan. ‘Hallo, hoe was de voorstelling?’ vraagt ze. En zonder antwoord af te wachten:  ‘ Ik breng mama thuis Jan, jij hebt haast. Ga maar gauw. ’  ‘Oh ja Jan, Leo is nu nog in Leeuwarden en kan iets later zijn, maar zorg dat je zelf op tijd bent, he?’

 Nadat hij zijn  moeder en Ellie gedag gezegd heeft is Jan snel naar huis gegaan en heeft wat spullen in een koffer gepropt. Hij gunt zich geen tijd om zich te verkleden, dat kan straks wel in de cabine van Leo’s wagen. Gauw, gauw op de fiets naar het wegrestaurant . Daar staat hij nu te wachten. Leo is er natuurlijk nog niet, precies zoals Ellie al voorspelde, maar dat geeft niet hij zal zo wel komen.

Zijn gedachten dwalen naar de tijd dat hij en Mieke nog samen waren. Dat was niet eens zo heel lang geleden, veertien maanden om precies te zijn. Ze hadden elkaar leren kennen op de middelbare school, toen ze zestien waren en daarna altijd samen gebleven. Wel zo af en toe een  onenigheid maar dat werd altijd uitgepraat. En nu? Nu ging ze trouwen met een of andere Fransman uit de plaats waar Jan en Mieke samen ieder jaar met vakantie naar toe gingen.

Jan begrijpt er niks van, ze horen toch bij elkaar? Hij is vast besloten op tijd in Zuid Frankrijk te zijn om haar dat nog eens uit te leggen. Maar waar blijft  Leo toch? Ongeduldig kijkt Jan op zijn  horloge, hij staat hier al bijna een uur.  En weer dwalen zijn gedachten af, hoe was dit nou toch zo gekomen? Ja, ze waren het niet eens over hun gezamenlijke toekomst. Mieke wilde weg, in een ander land gaan wonen, liefst in Frankrijk. Jan wilde dat ook, maar hij wilde eerst zijn studie rechten af maken.  Ze bleven er maar over bekvechten tot Mieke er genoeg van kreeg en alleen naar Frankrijk vertrok. Ze vond een baan op een camping en bleef daar. Zou het eigenlijk wel zin hebben om nu naar haar toe te gaan? Jan gaat ineens twijfelen, hij heeft het de laatste maanden  vaak telefonisch geprobeerd en werd steeds weer afgewezen. Zou hij maar naar huis gaan? Nee hoor, hij moet en zal haar in de ogen kijken als ze hem weer afwijst. Gaan dus! Waar blijft Leo nou toch?

Het wordt steeds later en nu is het nog gaan regenen ook, zo’n miezerregen, die je nauwelijks voelt maar waar je wel drijfnat van wordt. Jan is moe en zit inmiddels op zijn koffer, het ene moment geduldig en vol goeie moed. Het andere moment in hevige twijfel, het heeft geen zin te gaan Mieke zegt toch weer nee…  Zo pingpongen zijn gedachten heen en weer en wordt het later en later.

Waar blijft Leo  toch?

Er stopt een bekende auto op de parkeerplaats maar Jan is zo in gedachten dat hij dit niet in de gaten heeft. Ineens voelt hij een arm om zijn schouders en hoort een bekende stem zeggen: ‘Jan, lieverd wat ben ik blij dat ik je gevonden heb!’

Jan, die de stem van Ellie herkent kijkt haar stomverbaasd aan en zegt ‘maar je wist toch dat ik hier op Leo zou wachten, je hebt dat zelf geregeld.’

Ellie probeert hem te helpen met op staan. ‘Kom Jan, dan zal ik je thuis brengen.’

‘Thuis brengen? Nee, ik moet naar Aiques Mortes, naar Mieke. Dat weet je toch, ik wacht op Leo, die zal zo wel komen’ protesteert Jan.

‘Jan, vertrouw me nou joh! Ik breng je thuis, naar Mieke, die wacht op je.’

‘Klets niet Ellie, Mieke trouwt morgen en ik ga met Leo mee om dat tegen te houden.’ Jan is duidelijk geergerd. Dat Ellie dat nou niet begrijpt!

 Jan wacht op Leo’s vrachtwagen en weigert zich te verroeren. Ellie loopt even naar haar auto en belt gauw Leo om te vragen of hij met zijn vrachtwagen wil komen. Daar zal Jan waarschijnlijk wel in willen stappen. Als ze terug is bij Jan praat ze rustig met hem, misschien dat nu zijn geheugen wat terug wil komen.

‘Jan, die reis naar Aigues Mortes heb je vijfendertig jaar geleden al gemaakt, joh! En toen is Mieke met je mee terug gekomen. Weet je nog? Jullie zijn al weer bijna dertig jaar getrouwd en wonen hier vlak bij. Kom mee, dan breng ik je naar Mieke. Ze is zo ongerust.’

Jan kijkt haar ongelovig aan. Langzaam begint hij zijn geduld te verliezen. Wat zegt Ellie rare dingen, hij al dertig jaar met Mieke getrouwd? Wel nee, dat mocht hij willen! Hij moet naar haar toe om te voorkomen dat ze met een ander trouwt. Hij stapt niet in Ellie’s auto, hoor…. hij wacht op Leo.

Gelukkig komt  Leo eraan, hij toetert en zwaait enthousiast naar Jan. Opgelucht stapt Jan in, ze zijn op weg! Maar Leo neemt niet de snelweg, hij gaat naar een huis dat Jan nog nooit gezien heeft. En een vreemde vrouw, die zich notabene voordoet als Mieke ,zoent hem  en zegt dat ze blij is dat hij er weer is. Ze geeft hem een pilletje en stopt hem in bed, eigenlijk wel fijn want Jan is erg moe.

In de kamer pakt Ellie Mieke´s hand en zegt  ‘Zusje, dit kan niet meer, voor jullie allebei niet. Zoek toch een goed tehuis voor hem.’  En samen huilen ze.

 

 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
O ik dacht dat hij in een herinnering gevangen zat en alles weer beleefde als 35 jaar geleden en denkt dat het echt is. Maar hij verbeeld zich die sms van zijn zus of leest die wat anders dan wat ze hem echt stuurt?
ja de herinnering van 35 jaar geleden beleefde hij voor zijn gevoel nu, het idee dat dat 'verleden' is komt bij zo iemand niet op. In mijn beleving een van de ergste ziektes die er is!
hoi, helaas berust het op waarheid, iemand die dementeert weet het verleden nog wel en die smsjes hoorden daarbij. Dus het eerste deel was in zijn beleving 'echt' op dat moment.
Wat vreselijk triest verhaal. Alleen snap ik iets niet goed. Als hij dement aan het worden is en in het verleden leeft waar komen die sms'jes dan vandaan? Of mis ik nu iets?