God en rouwende koffiebonen (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 30 April 15:41

Bert rouwde nu al drie jaar en Rex verloor wel eens de moed met de slungel die geen enkele moeite in hun vriendschap stak. Was het normaal dat Bert verbood ooit nog over Nico te spreken? Rex zag hoe hij het geduld van zijn ouders op de proef stelde, zelfs misbruikte. Waar was Bert mee bezig? Hij vroeg zich af hoelang die zwijgende stille saaie sul nog als een doodgeslagen aal bleef teren op het medelijden en het initiatief van anderen? Zijn ouders waren uiteraard bang om hun enige zoon te verliezen, maarhij speelde Bert dat uit? Was het niet gewetenloos om uit Nico’s dood zo veel mogelijk voordeel te peuren? Hij vond het vreselijk van zichzelf dat hij soms in de inmiddels broodmagere maar boomlange Bert een manipulator herkende, dacht er het zijne van en onderdrukte de neiging om zijn vriend ongenadig op zijn falie te geven of met zijn minder mooie vermoedens te confronteren.

Mede op aandringen van zijn ouders bleef hij zijn vriend op sleeptouw nemen, maar vroeg zich regelmatig af wat redelijk was. Moest je eeuwig geduld hebben met iemand die, gevangen in negatieve hersenspinsels, niet vooruit te branden was en ook nog, of juist daarom, iedereen gewetenloos bespeelde?

Ze slaagden, verlieten zonder veel ophef de middelbare school en terwijl Rex alles in het werk stelde om op principiële gronden onder de dienstplicht uit te komen, wachtte Bert tot hij er voor werd opgeroepen. Hoewel zijn ouders het van hem eisten weigerde hij een vakantiebaantje te zoeken, verkocht smoezen om er niet achter te hoeven komen dat hij te dom was voor welk werk dan ook en zijn ouders accepteerden toch wel dat ze geen vat meer op hem hadden. Op zijn lauweren rustend genoot hij van niets, sloot eenvoudig zijn oren voor de op- en aanmerkingen die hij daarmee oogstte. In zijn hart was Rex blij dat ze straks ieder hun eigen weg zouden gaan, hij de verantwoording niet meer hoefde te voelen. 

Voor het eindexamen had bij Bert verteld over de nieuwe coryfee, die meestal naar de vrije dansavonden van de dansschool kwam en, hoewel Bert zeurde over dat stomme meidengedoe, hoorde Rex verbaasd dat Bert toch mee zou gaan naar de volgende danscursus. Rex had bijna spijt de gezellige dansavonden te hebben aangeprezen, want zijn teleurstelling over Berts onverwachte besluit ontging hem niet. 
“Ach joh. Ik doe het voor jou. Dan hoef je niet alleen. Geen van die meiden valt op iemand zoals ik, laat staan zulke populaire leeghoofden,” meesmuilde Bert en het zielige toontje beu staarde Rex hem openlijk aan met ongeloof.
“Joh, houd toch eens op jezelf altijd zo omlaag te halen. Er is niets mis met jou. Nooit geschoten is altijd mis en je danst immers goed. Dat vinden die meiden leuker dan een lompe adonis die hen telkens op de tenen trapt. Je zult zien, bij de volgende cursus komen er weer nieuwe meisjes, er zit er vast wel eentje tussen die op jou valt... of blijf je de rest van je leven alleen?” bleef Rex netjes al was het met reserve. Als hij eerlijk was hoopte Rex vurig dat Bert verkering krijgen zou, al was het maar om hem wat te ontlasten. Medeplichtig zijn aan de oneerlijke spelletjes die Bert speelde had een zware wissel getrokken op zijn geduld.

“Dit is de laatste keer, want ik vind er niets aan,” mopperde Bert voor de zoveelste keer, vlak voordat ze die zaterdagavond de dansschool binnen stapten voor de dansavond. Rex liep door naar de bar nadat ze de jassen hadden opgehangen, maar Bert hield in de deuropening de rest van de binnenkomers onnatuurlijk lang tegen. Als door de bliksem getroffen stond hij aan de grond genageld. Het flitste in zijn hoofd. Krijg ik nou een hersenbloeding, dacht hij in paniek, want totaal onverwacht parelde zweet op zijn voorhoofd, het bloed donderde kloppend door zijn slapen. Hij greep zich aan de deurpost vast om niet omgeduwd te worden.
De nieuwe ster van de dansschool was er tijdens zijn afwezigheid kind aan huis geworden en had niet in de gaten hoe de lange jongeman in de deuropening, op de maat van de opzwepende Samba, werd getroffen door wat hij zag. Daar was zijn redding in de nood.
Ze had danste de sterren van de hemel alsof er niemand om haar heen bestond en Bert was meteen in de ban van de door God gezonden prinses die over de dansvloer zweefde. Hitsig en sierlijk, vol vuur was ze een belofte van genot en hij verdronk in de oersterke levenslustige charme die ze kwistig rond strooide. Eindelijk de bar aangekomen hoorde hij dat zij en de zoon van de dansleraar trainden voor hun eerste danswedstrijd.
ab248aa403b9b98df920e4102f2fe2e9_1398867Op slag was hij verkocht en kon de rest van de avond zijn ogen niet meer van haar afhouden. Hoe ze zonder remmingen het kostbare zeldzame levenselixer, de diamantstof van eigenwaarde, door de ruimte strooide, benam hem regelmatig de adem en hij zag ook dat de meeste meisjes jaloers naar haar loerden. De betere danspartners verdrongen zichom haar, als ze durfden, ten dans te vragen. Ze was goedlachs, precies goed opgemaakt en Bert wist het in één klap zeker: Het sprankelende geluk dat ze vrijgevig uitstraalde was voor hem geschapen. Dat zou Nico beslist ook meteen hebben gedacht en hij zou er uiteraard werk van maken, lispelde één van zijn onzichtbare vrienden in zijn oor toen hij gedachteloos zijn cola naar binnen goot.

Ze danste ook een keer met Bert. Hij wist zeker dat dit kwam omdat weigeren verboden was. Zodra ze voor de Engelse Wals in zijn armen lag ervoer hij een wonder. Zijn zenuwachtige ongemak verdween op slag aangezien hij haar probleemloos door de zaal kon sturen. Zij hing niet als een zoutzak aan zijn arm zoals de andere meiden, liet zich leiden als een veertje. Hij kreeg echter een venijnige steek door zijn maag toe hij hoorde dat ze al verkering had. Daar begreep hij niets van. Wat had de onooglijke lange slungel, die in Schoonhoven voor klokkenmaker studeerde, wat hij niet had? Die knul was zo mager als een lat en minstens zo lelijk als hij.
Alle jongemannen spraken over haar, wat niet verwonderlijk was want ze was een genot om naar te kijken. Niet vanwege haar schoonheid- ze was niet mooier dan anderen- maar om haar heen hing een mystrieuze waas van wellust, ontembaar levensgenot en iedereen die beter dan gemiddeld kon dansen wilde met haar door danszaal zwieren.

Na die week ging Bert, tot Rexs ongeruste verbazing, zonder morren mee al was het nu niet zo’n opgave meer als voorheen om het met Bert gezellig te hebben. Hij was van de één op de andere dag opgeleefd, leek een gezonde jongen wiens levenslust was ontloken. Bert vertrouwde Rex na de derde dansavond toe dat hij toe wilde happen zodra het hem ter oren kwam dat ze vrij was. Rex glimlachte voorzichtig omdat Bert eindelijk was ontdooid, maar liep hij nu niet al te snel van stapel? Hij was wel blij hem in de afgelopen jaren toch niet te hebben laten vallen.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja, Rex heeft veel geduld!
En ziet Bert nu een mooie kant van het leven?
Dat laten we even in het midden. Het volgende hoofdstuk wordt IJsvijvers...
Petje af voor Rex, wat een fijne vriend is dat, ondanks zijn irritaties laat hij Bert toch niet vallen, hoeveel mensen zouden het niet allang laten afweten? Dit meisje komt als geroepen, al wordt het niks tussen hen, ze heeft Bert wel weer even laten voelen wat leven is, misschien kampt zij ook wel met onzekerheden maar laat ze het op de tegenovergestelde manier van Bert zien. Op elk potje past een dekseltje...
Wie vrij danst heeft vaak ook wel een vrije geest
Dat lijkt op een ramp af te stevenen.
Ik hoop maar dat ze hem ook ziet zitten en hem uit zijn negatieve spiraal kan halen.
En daar komt de energie los... ik vertrouw het alleen nog niet :-)