Daggie Toeren

Door Leny gepubliceerd op Wednesday 30 April 15:13

Als je gezellig samen een eindje gaat toeren door de omgeving die jou totaal niet bekend voorkomt, is het altijd handig om een kaart of je tomtommelientje ( we blijven in de dames)  mee te nemen. Mits je natuurlijk je Duitse cd ook hebt geïnstalleerd in dat pratende geval dat steeds maar uitmaakt welke weg jij nou weer moet nemen. Ik haat dat ding. Als “eva:”( zo schijnt die stem genoemd te worden) “ga hier rechtsaf en keer om”waarschuwt,  heb ik de neiging om heerlijk lekker de andere kant uit te gaan, dan zie je de paniek op het schermpje en alles draait in het rond, Heerlijk, zo de huidige techniek te belazeren.

Maar nu waren wij aan het toeren zonder die irritante doos erbij, dan de wegenkaart van de Aldi die ons ook niet echt kan helpen, want die komt niet verder dan Nederland en een klein stukje België. Toch zaten wij in Duitsland. Goh wat leuk en Goh wat stom. Hadden wij nou maar die Duitse wegenkaart meegenomen.

“Welnee,” sprak vrouwlief uit ( zij spreekt vloeiend Duits, moeder is Duitse, dus die zag er totaal geen punt in. Ik des te meer, want ook nergens een terrasje te bekennen, of een benzinepomp. Niet dat wij die beiden nodig hebben, maar vrouwlief moest ineens zo nodig naar het toilet en zo groot als ze is, zo brutaal is ze ook om zomaar de bossen in te duiken om haar interne vocht op Duitse bodem achter te laten. Ik zag ons al in een buitenlandse lik zitten en vroeg haar of ik vast aan de jailhouse rock moest gaan oefenen, mochten we opgepakt worden.

Maar we zagen geen mens, alleen twee vreemde ganzen die ik nooit eerder gezien had, mijn vrouw zag ineens twee viervoeters oversteken die op een bouvier leken, doch ik zat naar de wolken te kijken en had dat schouwspel gemist. Ik keek nog achterom, want geloof mij als je twee grote dieren die de hoogte van een bouvier hebt zien oversteken moeten ze zeker nog in het gras aan de andere kan te zien zijn. Ik zag niets.

“Rij eens terug dan”, riep ik verbaasd en snel mijn camera zoekende op de grond. Altijd heb ik die paraat en altijd kijk ik op de weg ( ik ben zo een meerijfiguur) toevallig met zoiets als dit niet.

“Je gelooft me niet”, mopperde vrouwlief en sjeesde door, de stille weg zo mooi en groen en vol gele brem en rode bloemen waar ik de naam niet van ken. En o ja, Duitse bushaltes. Maar geen bus gezien, geen mens gezien, alleen een long and silent road in the middle of nowhere.

Eindelijk zagen wij wat lopen, het waren prachtige ganzen die ik nimmer had gezien zo mooi.

“Stop de wagen, even wat foto’s proberen te maken.”

Vrouwlief remde snel af, ik de auto uit en die twee ganzen, of weet ik wat het waren keken mij aan, ik wilde knippen en alsof die twee aan het kwaken zijn dat ze er direct vandoor willen gaan als die bolle eraan zou komen, gingen zij beiden in rappe stap zo de andere kant uit. Ik bleef stilstaan en knipte zoveel als ik kon, want die glupedukers namen me daar toch een spurt en een gekwakkel tegen elkaar. Ik denk dat het Duitse ganzen waren, want ik kon ze niet verstaan. Al met al 2 goede foto’s eraan overgehouden.

Eindelijk zag ik ineens een auto aan de linkerkant zo onze kant uitrijden. Dus toch verkeer, daarachter een koets met twee paarden ervoor, die kwamen uit een bospad aan de linkerkant. Dus toch leven in dit stukje Nergensland midden in Duitsland. Ik wilde een foto maken, klikte en klikte. Want hoe vaak zie een stuk antiek op de weg lopen in dit geval? Ik bleef knippen. De auto raasde ons voorbij en ik stopte met mijn foto’s maken, keek achterom en wat bleek? De auto was nergens meer te bekennen, evenals de koets met de koetsier en zijn twee paarden. Het bospad had ik nimmer gezien trouwens. Wat gebeurde er hier? Mijn vrouw werd wit om de neus en ik slikte een paar keer. Was dit belachelijk, of een soort van bananasplit?

“Geef maar snel gas Claudy, dit vind ik zelfs te eng voor woorden. Zag jij ook een koets?”

“Ja,” klonk het benepen en met een bibberende stem.

“Zag je toevallig ook die personenauto, die blauwe met een Duits kenteken?”

“Ja,” klonk het nu verrast. Vrouwlief was blij dat ze niet de enige mesjoggene was in de auto.

“Laten we maar sneller doorrijden, ik vindt het nu wel stilletjes genoeg geweest niet dan?”

Claudy gaf ineens wat meer gas, richting een bordje dat wij beiden in de verte zagen.

Uiteindelijk zagen wij een klein bordje met daarop de melding in het Duits dat daar eine kleine café ist.

“Sjezen met die car, de redding is nabij en nou alleen nog maar hopen dat ze open zijn”, riep ik naar vrouwlief. Wij hebben al die tijd geen mens of dier meer gezien en de omgeving hoe prachtig ook, het kon mij even niet deren. De sfeer die wij beiden hadden, was zoiets als in de Twilight zone, je zag en hoorde niets behalve de motor van je auto. Ik maakte vrouwlief helemaal bang door haar onder het rijden te vertellen dat ik eigenlijk wel een alien verwachtte die ons tegen zou houden op de weg en zou vragen waar zijn buitenaardse herten zijn gebleven zie zij schijnt te hebben gezien. Bliep bliep. Zij kon er niet om lachen en de weg naar het café ging nog steeds door, tjemig wat is die weg lang zeg, als er al een café bestaat.

Wij reden midden in een prachtig landschap zonder enig verkeer of fietsers of bussen, het was heerlijk weer en als we eindelijk een bordje zagen met daarop de reddende wc die waarschijnlijk aanwezig was, zo waanzinnig lang dat ik mijn twijfels kreeg.

“Flikken die Duitsers ons nou weer een kunstje?”

 Mopper ik, refererende aan den oorlog voor mijn tijd.

“Ach, doe niet zo raar mafkadet, wacht nou maar even want hier is heus wel ergens dat café,” sprak vrouwlief bemoedigend, terwijl ik bordje 5 al tel met het feit dat er hier snel eine tasse mit cappuccino wacht mit gebak und so.

Ondertussen begon mijn blaas ook te protesteren en ik beval als het ware dat vrouwlief toch maar harder moet gaan rijden, hier zouden heus geen camera’s of politie in de bossen met een snelheidskanon staan.

Inderdaad, na enige kilometers doorsjezen zagen wij een gezellig terras vol in de zon met een auto voor de deur en alle lichten uit.

“O pokke, dat ding zal toch wel open zijn?”

Mopperde ik terwijl ik als een speer de camera pakte, mijn vrouw haast de auto uitgooide en keek een beetje duf om mij heen. Weer die enge stilte hier.

Ik moest ineens aan een film denken die ik ooit zag. Mensen die uren reden voor een bak koffie en eindelijk bij die club kwamen, bleken het allemaal vampiers te zijn. Nou en aangezien wij deze rit al diverse rare dingen hebben ervaren als niet normaal ( je maakt een foto en ziet de auto met lampen op je afkomen, ik denk, die knip ik er met het programma er wel af, is die auto totaal niet te bekennen op de foto, maar toen ik de foto maakte en de lens automatisch dichtging, reed de auto langs ons heen. Een koets uit de 18de eeuw die ineens weer verdween, buiten die twee aliens van dieren die alleen mijn vrouw zag oversteken, die Duitse ganzen die geen Nederlands spraken, het feit dat wij ineens in Duitsland zaten was al raar omdat wij een half uurtje van ons vakantiehuisje zaten en daar nooit achter zijn gekomen. En nou weer eindelijk een café zonder licht, maar ik zag ineens een vrouw zwaaien. Dus ze waren open. Onze beider blazen stonden op knappen dus wat er ook zou gebeuren, eerst lozen en dan even kijken of er koffie te krijgen was. Wij waren ondertussen uitgedroogd en van de hitte en van de spanning.

Eerlijk had ik het wel gehad met dat getour, temeer daar ik een onverklaarbaar onrustig gevoel met mij meedroeg dat ik zelf niet kon plaatsen. Het zou wel door de omgeving komen of de stilte.

Binnengekomen rende vrouwlief snel naar de wc terwijl zij mij achterliet in een prachtig eetcafé alwaar de menukaart in het Duits was opgesteld, fijn zo kon ik even lezen wat er te verhapstukken was, mits ik wist wat ik at. Wachtte toch maar even op vrouwlief, die kende al die gerechten wel. Koffie bestelt in het Nederlands, want de serveerster sprak verdomd goed Drents. Nadat wij eindelijk aan de koffie zaten en onze blaas geledigd hadden, lieten wij ons goed voorzien van een stuk suikerloze kwarktaart als beloning voor onze ontberingen. Kwam er ineens een vrouw binnen die op de fiets naar Hardenberg moest. Ik stikte zowat in mijn kwarkpunt.

 

Die bordjes hebben we zo vaak gezien onderweg, maar zo lang geleden. Die mag nu wel weggaan, wil ze morgen in Hardenberg aankomen ( niet wetende dat het maar 18 kilometer verder was, dan wij aan de koffie zaten). Hoe mooi is Nederland toch. Hoe mooi is je eigen land dat je van ellende in een ander land een bakkie koffie hoopt te vinden of een toilet. Met andere woorden. Kijk eens om je heen en zie hoe mooi Nederland is en hoe mooi ook Duitsland en België ( De Ardennen) kortom. Toen wij weggingen waren we binnen een half uur weer bij de hut.

Volgende keer toch maar die tomtommelien mee nemen en voor alle zekerheid een kaart vanaf de grensplaatsen. Maar ik zoek wel wat drukkere wegen op, al met al was het mij allemaal te stil onderweg, ondanks dat de radio goede muziek weggaf.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk en gezellig geschreven Leny!
Al met al een leuke dag.