Plazillamuizendorp. Een tussenverslag

Door Wasbeer gepubliceerd op Tuesday 29 April 21:25

Toch weer romantiek?

 e823015c1b07f0337b2d92efa4b2ba3b_1398801

De tocht van het reisgezelschap schijnt niet bepaald voortvarend te verlopen, De negen muizenkinderen lijken onherroepelijk in de val te zijn gelopen in het sprookjes bos . Hoe nu weer verder? 

 

 

Niet negen muisjes waren het huisje van kaas zonder na te denken binnen gestormd Alexander had het van een afstandje aangekeken en hij begreep meteen dat die oude muizin de kinderen niet met goede bedoelingen had binnen gelokt. Iedere avond las zijn moeder hem de verhalen van Tip de Muis voor en die waren zo realistisch dat hij wel wist hoe er in de echte sprookjeswereld toeging. Want eerlijk gezegd had Alexander alleen maar wat geknabbeld aan de kaas. Hij hield eigenlijk helemaal niet van kaas en dacht ook wel eens aan andere zaken als het om eten ging, zoals kikkervisjes en dergelijke. Maar omdat zijn moeder Fate nu eenmaal alleen maar vegetarisch eten op tafel zette, schikte hij zich daarin. Net als zijn vader deed hij net alsof zijn moeder goed kon koken, maar af en toe keken vader en zoon elkaar wel eens  met een trieste blik aan als ze naar hun bord keken. En hij wist ook best dat zijn vafer in de nachten met volle maan niet naar het bos sloop om bloemetjes te plukken voor zijn moeder. Dat bloemen meebrengen deed hij toch al veel minder, was dit vroegwijze wasbeermuisje opgevallen.

 61dda6657e30680f22b415793d6b42c1_1398801

 

Maar wat nu te doen? Alexander overwoog zijn opties. Een smachtend liefdesgedicht schrijven voor de oude muizin leek hem geen goede optie. Op de één of andere manier wist hij al dat ze daar niet gevoelig voor zou zijn. Dan maar op zoek naar andere muizinnetjes om mee te flirten? Tot op heden begreep Alexander echt niet waarom zijn vader daar zo van genoot. Maar ook moest hij eerlijk toegeven dat hij liever in gezelschap was van Amymuisje, Marijemuisje, Denise en Mireille dan van de jongens Maar Alexander was best een verstandig en praktisch wasbeermuisje, bijna een wonder indien de profielen van zijn hopeloos romantische ouders onder loep werden genomen. Dus al gauw besloot hij wat droog hout naar het huisje te slepen. En hoe je een fikkie moest stoken, hoefde niemand hem meer te leren. Ze smelten de kazen. Ze smelten de kazen. Waarom hij niet gewoon brand riep, was hem zelf ook onduidelijk, waarschijnlijk had hij die kreet ergens opgepikt in een verhaal . Toen de oude muizin naar buiten stormde, haakte hij haar een muizepootje. Wat gemene schoppen en porren volgden, zijn wasbeerbloed verloochende zich niet en de muizin leek wel een tijde uitgeschakeld. Alexander stormde het huisje binnen trof 8 muisjes aan die zich rond hadden gegeten aan de kaas en zo te zien geen stap zouden kunnen verrzetten. Maar gelukkig wist ook hij best hoe iets beeldend moest worden uitgedrukt. Dus toen hij uitgebreid zijn gedachten beschreef hoe een sappig levend torrretje zou smaken, inclusief wat details over de vele kriebelende pootje op de tong, was het pleit al snel beslecht. De andere muizenkinderen zagen daarna wat groen om de neus en het was maar te hopen dat de oude muizin een goede schoonmaakhulp in dienst had, want de vloer kon nu wel een goede beurt gebruiken.

 

Niet echt vrolijk maar in ieder geval mobiel verliet het negentaal het huisjes. Ze waren wel zo verstandig om wat proviand voor onderweg mee te nemen. De muizinnetjes bleven nu duidelijk uit de buurt van Alexander. Het zou wel weer even duren voor ze dat verhaal van hem waren vergeten, Die zuchtte eens diep. Waarom doen vrouwen toch altijd zo moeilijk? Misschien begreep hij inmiddels zijn vader toch een beetje beter. Na een tijdje was Amymuis weer voldoende hersteld om de leiding weer over te nemen. Na een poosje bereikten ze weer een ander huisje, waar de deur niet van was afgesloten. Er stonden drie borden borden pap op tafel en in de slaapkamer waren er drie bedden van verschillende grootte. De pap werd snel door de hongerige muisjes verslonden. Alleen Alexander keek weer wat sjacherijnig, maar niemand trok zich daar wat van aan. Helden worden al snel weer vergeten als ze er onsmakelijke gewoontes op na houden. Vermoeid na zo veel inspanning op één dag, vielen de muisjes al snel in slaap en ze hoorden de deur dan ook niet opengaan.

 

 

Bij het reisgezelschap was wasbeer een beetje achtergebleven bij de rest, hij zag de volle maan en wist dat hij vannacht toch weer op zoek moest naar een smakelijke kikker. De door Ysra samengestelde proviand bezorgde niet alleen hem een slecht humeur overigens. Hij zag Roosje er best voor aan om hem aan een boom te binden als ze dat door kreeg wat hij van plan was, dus gedroeg hij zich maar een beetje onopvallend. Misschien zat er toch een goede toneelspeler in hem. Nadat hij het bos was ingelopen, zag hij al gauw het spookdiertje dat op het gemak een paar insecten aan het verslinden was. Dat was best een plezierig idee en even overwoog hij eens ouderwets op de flirttoer te gaan, maar de blik in die grote ogen weerhield hem. Eigenlijk wist hij helemaal niets van dit diertje en zelfs voor een wasbeer gaan sommige dingen ook weer te ver. Hoi, spookje, wat vind jij er nu allemaal eigenlijk van? Het spookdiertje keek hem spottend aan. Heb je nu nog niet begrepen waar het allemaal om draait in Plazillamuizendorp? Wat ben je toch dom, wasbeer. Wie de uitdrukking op het gezicht van wasbeer had kunnen zien, zou daar meteen mee hebben ingestemd.

 

Mystie naderde Neerpenner omzichtig. Die mompelde duidelijk in zichzelf en krabbelde blijkbaar allerlei ideeën op papier. Hij was weer in zo'n fase waar iedereen bang voor was. Het zou immers weer op een ramp kunnen uitlopen ( het normale gevolg) maar ook een oplossing kunnen bieden voor alle problemen waarmee ze momenteel te maken hadden. Neerpenner , volgens mij zag ik net een eng beest door het bos sluipen, mag ik bij jou kommen zitten. Misty knipperde wat met haar blauwe oogjes en was duidelijk toe aan een beetje manlijke beschermingsdrift. Zelfs Neerpenner had kunnen weten dat dit toch wel erg vreemd was bij een muisje dat zo juist nog weerwolven wou bevechten. Maar Neerpenner zag alleen blauwe ogen die hem smekend aankeken en alle andere vreemde gedachten die hij op dat moment in zijn hoofd mocht hebben waren op slag verdwenen. Natuurlijk, Mystie, kom maar naast me zitten op deze tak. Uiteraard wist Neerpenner het voor elkaar te krijgen om met tak en al om te vallen, toen hij plaats probeerde te maken van het mooie muisje. Die deed echter alsof ze hier niets van merkte en keek met grote bewonderende ogen op naar haar held. Alleen het lachje om haar lippen maakte duidelijk dat zij nog steeds het 'regelmuisje; was, dat alles voor elkaar kreeg waar ze haar zinnen op had gezet.

 

a99914c5741ab21bb777e420426714ff_1398801

 

Aan de andere van de open plek speelde zich een vergelijkbare scene af, maar dan iets anders. Gildor naderde Roosje heel voorzichtig en moest dat bijna bekopen toen zij weer met haar zwaard aan het rondzwaaien ging. Wees toch een voorzichtig beet ze hem toe. Gildor slikte een moeizaam en keek haar met zijn trouwhartig ogen aan en het was duidelijk dat hij naar woorden zocht. Roosje, je bent de laatste tijd wel veel weg en in het dorp gaan geruchten dat je veel in het smurfendorp wordt gesignaleerd. Je weet toch dat ik je heel erg mis en denk  eens aan aan onze 6 bloedjes van muizenkinderen. Even leek het er op dat het temperament van Roosje zou opspelen, maar toen kwam er een zachte blik in haar ogen. Natuurlijk, muisgenoot van me . Jij bent de enige van wie ik echt hou en de rest is alleen maar spel. Roosje nam haar Gildor in de armen, maar over zijn schouder keek ze in het kampvuur. Uit haar blik viel niets af te leiden.

 

Weltevree en Karazmin keken het kamp eens een beetje rond. Twee verliefde stelletjes zo te zien en de vlinderende vuurmuis zat weer bloemen te ontleden om te zien in hoeverre voor haar de liefde voor dat andere muizenvrouwtje door het lot was voorbestemd. Nou moe. Merkte de nuchtere Weltevree op. Dit begint meer op een romantisch uitstapje voor paren te lijken dan op een echte queeste en waar hangt die wasbeer nu weer uit.? Op dat moment klonk er een rauwe kreet uit het bos. Slechts een kikker die geen prins meer zou worden of toch meer.

 

Tja erg veel vaart is er niet in het verhaal gekomen. Misschien is dat bij de volgende schrijver weer het geval. en wat weet dat Spookdiertje eigenlijk dat de  rest tot dusverre  is ontgaan?

 

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wie durft hier een mooi vervolg aan te geven?

Mooi intermezzo
Dank je
mooi wasbeer, ben benieuwd
ben ook benieuwd
Het spookdiertje weet in elk geval waar die rauwe kreet in het bos vandaan kwam, en die was zeker niet van een kikker.
Het vindt de wasbeer trouwens allesbehalve dom, alleen af en toe wat vreemd - voor een notoire omnivoor dan. Zo nu en dan doet het een beetje provocerend, maar meer om reacties uit te lokken dan om te beledigen.
Maar als je het spookdier uit zijn tent wilt lokken moet je, zoals eerder gezegd, veel geduld hebben...
Soms zal een verkeerde woordkeus op een provocatie lijken. Misschien was die kreet toch gewoon van een kikker?
Leuk tussen verslag. Ik heb het gevoel dat de heren zich weer eens in de nesten aan het werken zijn. En moeten we nu medelijden hebben met de kikker die geen prins wordt?
Zebra to the rescue? Of mogen de heren het dit keer zelf oplossen? ;-)
Zebra is niet in de buurt. Ze heeft er een serval/fotomuis op af gestuurd.:-)
Dan ben ik heel benieuwd. Ook wat ze met de tarotkaarten van Luus gaat doen. Bijna net zo muysterieus als het Grote Plan en daar heeft ze toch een hele mooie draai aan gegeven.
Vind het trouwens een mooie rolverdeling: de vrouwelijke schrijvers breien alles recht wat de mannelijke schrijvers overhoop gooien. :-)
ik doe niets ... laat me niet zoveel vertellen :) Wacht gewoon af - misschien moet er een keer een nieuwe schrijver opstaan? Talent genoeg dacht ik.
Hoewel het ontwijken van al dat gezwaai met haar zwaard me aardig lenig houdt, heb ik dit verhaal toch zeker twee keer moeten lezen om alle subtiliteiten op te pikken. Het zijn er ook aardig wat. ;-)

Dit was weer ouderwets genieten; persoonlijk vind ik dit een van je betere muizenstukken.

Ben ook zeer benieuwd naar het vervolg. Vooral de relatie tussen de wasbeer en het spookdiertje begint onderhand heel intrigerend te worden.

Ik ga maar geen opmerkingen maken over blikken in het kampvuur. Niets is zoals het lijkt in ons dorp tenslotte.
Af en toe zullen woorden alleen subtiliteiten lijken voor hen die ze er in willen lezen.
Dit is zoooo out of character! Waar is de halsband? Hoe kan het dat ik zulke romantische woorden uitbraak? Zat er iets verkeerds in die cheesecake? En dat Alexander nu alles weer opgelost heeft, tja, dat zit in de naam natuurlijk. Hoewel, als hij de aard van zijn vader heeft ... Nee, je krijgt geen k... k... kikker deze keer. Brrrr, ik wilde bijna het k-woord uitspreken!
Ondanks het feit dat mijn karakter niet helemaal lekker uit de verf is gekomen, toch een leuk vervolg. En, wie het vervolg ook op zich neemt, laat die kinderen nog even in dat bos zitten, s'il vous plaît? ;)
Ik hou niet zo van kritiek, meer van kikkers.
Heel leuk gedaan.....met plezier gelezen;-)
Dank je