Kwartaal1, thema, 'kritische beschouwingen' de Nederlandse Literatuur Gids 2014.

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 27 April 14:39

Analyse van gedichten

Kritische beschouwingen » Analyse van gedichten
 
door San Daniel 2014
 

 De lezer die een gedicht leest dat poëtisch van lading is heeft vele registers nodig. Hij zal zijn zintuigen tot het uiterste moeten gebruiken. Wat is de boodschap? Wat wil de dichter of dichteres meegeven uit haar of zijn eigen leven? Is er iets dat verwijst in de gekozen woorden en waar verwijst dat naar? Is er sprake van getal symboliek, zoals het getal 13 dat ongeluk zou brengen of iets in drievoud, dat dan weer heilig is, conform de christelijke cultuur,: de vader, de zoon en de heilige geest. Is er gebruik gemaakt van kleuren symboliek, bijvoorbeeld blauw en wit als de kleuren van de maagd Maria, hemel en aarde, onschuld, het witte het kandidaat zijn en het blauwe, de trouw en de hemelse zaken.( zoals gebruikt in Paul van Ostaijen.. club van der Blaue Reiter, Berlijn 1920) of is het gedicht pastoraal of juist deterministisch van aard( alles is voorbestemd, catastrofen liggen om de hoek).

Met kennis van de wereld ontdek je de boodschappen in het denken van de kunstenaar, de diepere betekenis. Als Picasso een vrouw schildert op kubistische wijze met een vishoed, daadwerkelijk een vis als hoed, dan verwijst hij naar de kerk, waar in de catacomben van Rome, de vis als Christelijke graffetie achter gelaten werd.  De kleuren zijn wit en blauw, de kleuren van Maria en zij draagt de kerk op haar schouders want haar zoon was de verlosser. Vandaar de vishoed. Op abstracte wijze, eert hij de moeder van Christus met een portret.  

De lezer wordt in het diepe gegooid en mag het abstracte ontrafelen, want de dichter(es) reikt hem het vers aan en geeft zich bloot. Dat is, voor een goed verstaander.  Vandaag wil ik het gedicht van Ingrid  Aanen nader beschouwen als een voorbeeld in een geheel van poëzie. 

Jouw woorden

strelen mijn oren

Ze fluisteren 

langs mijn huid

en geven kippenvel

 

 

1721de449b4c727784321168ae0eaa62.jpg

 

 

 

Jouw woorden 

laten mijn ogen 

stralen en huilen

Ze kussen de traan

die langzaam wegglijdt

 

 

d41b79eee9f83ee8e00690b28ea143aa.jpg

 

 

 

Jouw woorden

zorgen voor emoties

diepe ontroering

Mijn lichaam reageert

zo moeten woorden zijn

 
Ingrid Aanen is een begenadigd Poëte, die beelden vangt en zonder veel omhaal neerzet. Dit gedicht is een typisch voorbeeld van nihilisme, met weinig woorden veel overbrengen.
 
 In strofe 1 wordt gemeld dat de woorden die de dichteres hoort ,haar welgevallig zijn, ze voelt zich gevleid en niet alleen dat, het zijn woorden die haar in beroering brengen. 
 
In strofe 2 leren wij dat de woorden sterk emotionele waarden in zich droegen, immers er treedt een enorme blijdschap op  en van ontroering welt een traan die troostend weggekust wordt. Niet fysiek maar, weggekust door het begrip, de erkenning van het zelf zijn, dat zo bevredigend kan zijn. 
 
In strofe 3 De dichteres vat  de gevoelens uit de vorige strofen samen, Zij is geëmotioneerd geraakt en ontroerd. De woorden gelezen of gesproken hebben haar lichaam doen reageren, en zij houdt ons voor dat dit de essentie moet zijn van woorden, van Poëzie, het moet kernen kunnen overdragen en emoties kunnen oproepen. 
 
Ingrid  Aanen geeft feilloos het wezen van de poëzie aan, zij is een natural, het metrum is perfect en ze draagt kerngedachten over per strofe, die zij nog eens herhaalt ter versterking van de boodschap.

 

 
San Daniel 2014

Bijdrage van Karina aan de Nederlandse Literatuur Gids. :kritische beschouwingen.

Kritische beschouwingen » door Karina op 22 March 2014
 

Karina heeft overwogen meningen over Marokko en Marokanen en bereidt een boek voor  over haar inzichten dat naar het zich laat aanzien dit jaar uitgegeven gaat worden. Zij put uit voornamelijk persoonlijk ervaringen en weloverwogen inzichten. De Nederlandse Literatuur Gids  dankt Karina voor haar bijdrage in deze.  

Kan het niet wat minder Wilders? Ik kan de televisie niet aanzetten, geen krant openslaan, geen website openen of het gaat over hém!                    c6e5b19b4b987bbbece62636f6758aef_1395480
      Deze man kent geen schaamte...

Fatiha...

Sterker..., zelfs tijdens het doen van mijn boodschappen word ik nog met die man geconfronteerd, ik kwam mijn buurvrouw, Fatiha, tegen..., in de Albert Heijn. Ik ken haar redelijk goed, en ik weet dat zij een aanhanger is van Wilders, ze  heeft het me zelf verteld. Raar, zou je denken want ze is van Marokkaanse afkomst. 
De eerste keer dat zij mij uitnodigde voor thee, was, zeg maar, "verrassend". Ik zag haar voor het eerst zonder hoofddoek, wat een prachtige bos lang gitzwart haar had ze, een mooie djelebba met bijpassende slippertjes, kortom, een mooie vrouw. Eerst babbelden we wat over koetjes en kalfjes, over Marokko, de kinderen en haar werk... 


Fatiha werkt als buschauffeuse, ze lacht als ze verteld hoe mensen verbaasd opkijken als ze haar mond open doet..., "plat Amsterdams"...

Ze vertelde: ´Dat verwachten ze niet als ze mij zien met mijn hoofddoek, sowieso verwachten ze niet dat een vrouw als ik op de bus werk, maar ik doe het lekker toch..., Laatst vroeg ik iemand om een vervoersbewijs, toen kréég ik me toch een grote bek!..., 'wie of ik wel niet dacht dat ik was!'..., 'nou' zei ik, ´ik ben Fatiha, ik ben 1.60 meter lang en ik werk op de bus´, ik ben uit mijn cabine gestapt en voor die boom van een vent gaan staan..., ´of je koopt een kaartje, óf je gaat ¨mijn¨ bus uit! ' Die vent wist niet hoe snel hij die bus uit moest komen, begonnen die passagiers ook nog voor me te klappen whahhaa, je wilt niet weten wat ik meemaak op die bus..., kijk, als iemand netjes zegt ´ik heb geen geld, mag ik toch aub mee, geen probleem, ben de kwaadste niet, maar je moet niet zó tegen me beginnen, want dan heb je aan mij een kwaaie!´


Fatiha had op Wilders gestemd...

Toen ging ze over op een andere boeg..., ´wat vind jij eigenlijk van Wilders?´ vroeg ze... Nou, hier kon ik eerlijk zijn dacht ik, zij is immers Marokkaanse en bij haar kan ik met een gerust hart vertellen dat ik hem niet moet, wat ik dus ook deed. Mis poes! We verzeilden in een discussie waarbij zij het opnam voor Wilders. ´Je moet er doorheen prikken´ zei ze tegen me. ´Het zijn mijn eigen landgenoten die hier de boel zo verpesten en ik kan niet wachten tot die het land zijn uitgezet´. ´Ja maar´..., bracht ik er tegen in, ´ jij bent toch ook niet zo, jij moet ook het land uit als het aan Wilders ligt?. ´´Nee nee', bracht zij er tegen in, 'alleen de slechte Marokkanen, de criminelen waar het hier vol mee zit, dát is waar Wilders het over heeft´. Ik besloot er maar niet verder op in te gaan, misschien had ze ook ergens een punt. 
 

Straks is Wilders nog het enige lid van zijn partij, ze haken allemaal af...

0181b9a332988d58465c493fceaa3bfb_1395481Enfin, ik kwam haar dus gisteren tegen bij de Appie en ze hield mij staande..., ´heb je het gehoord?´, vroeg ze..., ´wat?´ vroeg ik terug. ´Nou, die uitspraak van Wilders, hij is nu toch wel te ver gegaan hoor´, zei ze verbolgen. Ik kon natuurlijk zeggen... ´Ik zei het je toch´, maar deed het niet. ´Hoezo, wat dan?´ vroeg ik onnozel, ik wilde haar niet voor het hoofd stoten... ´Nou, die uitspraak, willen we meer of minder Marokkanen! ´ ´Ohhh, die uitspraak' zei ik, 'ja, dat heb ik gehoord inderdaad. ´Ik schaam me zo dat ik op hem gestemd heb´ zei ze, ´het is gewoon een engerd!´ 'Tja'..., zei ik, 'heel sympathiek komt hij op mij ook niet over'. Het huilen stond haar nader dan het lachen, en ergens begreep ik haar wel, balen als je op iemand stemt die achteraf zo tegenvalt. ´Velen zijn teleurgesteld in de politiek´, zei ik..., 'het lijkt wel of niemand meer te vertrouwen is, wat moeten al die mensen die jarenlang op de PVDA gestemd hebben wel niet voelen?, die zijn ook hun vertrouwen kwijt. Volgens mij zijn er maar weinig mensen die écht willen dat álle Marokkanen het land uit moeten, de nadruk ligt teveel op wat er niet goed gaat. Er moet immers iemand de schuld van alle ellende krijgen, dat is nu zo, dat was vroeger zo en dat zal in de toekomst ook zo zijn.´ 
 

Haat zaaien, kan je uiteindelijk je eigen kop kosten, misschien doet hij het wel bewust omdat hij zichzelf haat...

                                          ad010b1ed1c34dff4c5957730acb13ad_1395481

´Weet je Fatiha, Wilders heeft in zijn eigen voeten geschoten met deze uitspraak' troostte ik haar, ze keek me aan, ´in zijn eigen voeten geschoten?´, deze begreep ze niet..., ik legde haar de uitspraak uit, en vertelde er eerlijk bij dat ik hem ook pas een keer gehoord had. Ze moest ontzettend lachen en ´houdt hem erin´..., 'die krijgen ze van mij in de bus te horen als ze weer eens naar binnen willen glippen'...
 
Als Nederlander krijg ik het schaamrood op mijn kaken als Wilders aan het woord is...

Karina

 

Bijdrage van Kai Maduro aan de Nederlandse Literatuur Gids: Boosheid: een onnatuurlijke en levensgevaarlijke emotie

Kritische beschouwingen » Bijdrage van Kai Maduro aan de Nederlandse Literatuur Gids.  
 

 Boosheid: een onnatuurlijke en levensgevaarlijke emotie.

Kai Maduro is een schrijver die haarscherp analytisch, kan doordringen tot de kern van zaken. Zijn schrijfstijl daarin is van beschouwende aard, zaken worden op een alwetende wijze, met kennis van zaken,  gepresenteerd, ontdaan van extra ballast. Een wijze van presentatie die alleen eigen is aan hen die kunnen putten uit  nodige levenservaring  en die ervaring helder kunnen formuleren.  Wij danken Kai voor zijn bijdrage!  De Nederlandse Literatuur Gids. 

 

Boosheid is niet natuurlijk. Niemand wordt met boosheid geboren. Wij leren het ons aan. Het is de uitdrukking van teleurstelling en frustratie wanneer wij niet krijgen wat wij willen, beter gezegd: niet krijgen wat wij eisen. Met als gevolg: boosheid, een emotie die zo blind en zo gevaarlijk is dat het kan leiden tot moord en/of zelfdoding.

Als baby leren wij al snel hoe wij onze frustraties kunnen uiten. Huilen, krijsen, schoppen, met het hoofd ergens tegen beuken, je adem inhouden tot je paars aanloopt. En wat gebeurt er dan? Je krijgt je zin.

De toegeeflijkheid van onze ouders

En terwijl wij opgroeien, ontstaat door mede de toegeeflijkheid van onze ouders en andere opvoeders bij velen van ons het waan-idee: “Ik móet krijgen wat ik wil”. En als dat niet gebeurt, denk je: “Iemand (of iets) zit mij dwars, verhindert dat ik krijg wat ik wil”.Daardoor voel je je misschien vernederd, verraden, dwarsgezeten of beledigd. En je wordt boos en misschien zelfs woedend.

Boosheid de gevaarlijkste emotie

Je hoeft geen psycholoog te zijn om te weten dat boosheid een blinde emotie is; dat boosheid gevaarlijk is en elke dag wereldwijd leidt tot duizenden moorden en zelfdodingen. Alle destructieve emoties zijn blind, maar boosheid is de gevaarlijkste. Je leest of hoort het zo vaak: “Het gebeurde in blinde woede”.

Geweld, een uitdrukking van boosheid

Boosheid is het begin van geweld, van het doden van elkaar. Het is ook het met gebaren en mimiek "wegvagen" van een ander. En het is ook de opgestoken middenvinger naar een ander. Maar ook van het met woorden pesten, bedreigen en kwetsen van elkaar en van het roddelen. Geweld is dan ook de meest voorkomende uitdrukking van boosheid.En geweld vernietigt jezelf, de ander en de wereld.

Woede, de voorbijgaande waanzin

Boosheid kan zich ook uiten als woede. Namelijk als een zeer heftige kortstondige emotionele uitbarsting met een agressief karakter. Soms als een oncontroleerbare, hevige opwinding via gelaatsuitdrukking, woorden en gebaren. (De Romeinse dichter en wijsgeer Seneca noemde haar al zo’n tweeduizend jaar geleden, de “voorbijgaande waanzin”.)

Woede, een manier van zich doen gelden

Woede komt onder anderen voor bij teleurstellingen en frustraties die men niet in staat is te beheersen. Het is een reactie die je ook wereldwijd ziet bij mensen die een fanatieke poging doen de wereld te veranderen. Vooral sommige zwakke en neurotische personen biedt dit de mogelijkheid om zich op grond van een godsdienstige of politieke ideologie te doen gelden.

De frustratie van ‘on-lineterroristen”

Zo ook de “online-terroristen” die zich willen laten gelden door hun frustraties op websites en forums af te reageren met het pesten, kwetsen en bedreigen van anderen. En wanneer zij diegene(n) die of datgene wat hun woede heeft veroorzaakt niet aandurven of aankunnen, reageren sommigen zich af op dingen of weerloze wezens (kinderen, partner en dieren).

Onvolwassen gedrag

Mensen die met het boos worden en driftbuien hun zin willen doordrijven, schaden niet alleen anderen, maar ook zichzelf. Ze staan dan bekend om hun onvolwassen gedrag. Hierdoor blijven anderen liever uit hun buurt en/of negeren ze volkomen. Omdat in vrede met deze mensen samenleven of samenwerken praktisch onmogelijk is.

 Boosheid kan terecht zijn

Is boosheid dan altijd verkeerd? Nou nee. En zij kan soms zelfs terecht zijn. Boosheid is eigenlijk een beschermende emotie. In je woede ben je sterker, moediger en destructiever. Er zijn tijden geweest dat de primitieve mens daaruit moed putte om een sabeltijger aan te vallen. Maar nu heeft het nog weinig nut, niet waar?! Of misschien toch wel? Bijvoorbeeld als iemand je kind of jezelf naar het leven staat? Maar hoe vaak in je leven zal dat werkelijk het geval zijn?

Een waarschuwingssignaal voor de vijand

Boosheid is en blijft onnatuurlijk en levensgevaarlijk. Het is een "waarschuwingssignaal” voor de vijand: "Blijf uit mijn buurt!" Maar is dat wat we van onze naasten willen wanneer we boos zijn? Of gebruiken we boosheid en woede nog altijd – zoals in onze baby- en kinderjaren - eigenlijk alleen maar om onze zin door te drijven? Als je wilt, denk eens hier over na en ook over het volgende:

Elke woede is een bewijs

van onmacht.

Herwig Verleyen – Vlaams dichter

Kai Maduro
 

Analyse over :Bomen komen elkaar niet tegen , van Karina

 
 

0d6805b8b4f0f50daa95e4d5ab1ca604.jpg

Het jaar 2000...

Hij staarde wat voor zich uit, het leek of het niet tot hem doordrong dat ik binnen was gekomen, maar niets bleek minder waar, ik zag het, ik zag het aan zijn manier van -verzitten, van de ene op de andere bil. ´Dag meneer Krabbenbos´ zei ik, en hij knikte terug als teken van groet.
Hij gebaarde dat ik moest gaan zitten in de stoel tegenover hem. Het was een situatie waar ik zo onderhand  wel aan gewend geraakt was, dit tafereel maakte ik 2 keer in de week al gedurende een half jaar mee. Geforceerd vragen hoe het met hem was deed ik niet, als je kunt zien dat het niet goed gaat met iemand, is het alleen maar wreed om dat steeds opnieuw te vragen, in plaats daarvan zei ik -standaard- ´wat fijn om u weer te zien´, en standaard vond hij dat ook fijn om te horen. Een gemeend vriendelijk  woord hoorde hij niet meer, van niemand niet, er kwam niemand meer over de vloer, althans, géén vrienden en familie meer, allemaal weggevallen. Sinds een half jaar dus, kwam ik bij hem als ¨thuishulp¨. Naast de hulp die hij van mij kreeg, kwam er ook nog verpleging over de vloer, en in de ochtend en avond iemand om hem in en uit bed te helpen. Hoewel het niet tot mijn taken behoorde, maakte ik tussen de middag vaak een witte boterham voor hem met een spiegelei, gebakken in de roomboter, dat mocht eigenlijk niet, vanwege zijn cholesterol, maar we deden het stiekem.  Soms als ik van thuis nog wat eten over had, vooral stamppotten, dan nam ik dat voor hem mee, hij vond het heerlijk, een ouderwetse stamppot.

Je hóórt je kind niet te overleven!..., dan kun je sterven van verdriet…

Ik kende zijn levensverhaal, zijn vrouw -Rietje- was vijf jaar geleden overleden en hun enige zoon al een paar jaar eerder, ´eigenlijk´ zei hij..., ´ is Rietje gestorven van verdriet, ze kon er niet mee omgaan, het hóórt niet zo, je hóórt je kind niet te overleven!´, en hoewel hij het wilde uitschreeuwen, sprak hij met een zachte stem. Ik had er ook geen antwoord op, kon alleen maar beamen dat het inderdaad tegennatuurlijk is en dat ook ik helaas een beetje weet hoe het voelt, maar dat laatste sprak ik niet uit, ieder zijn leed. En hier, in deze situatie,  ging het om meneer Krabbenbos.

Ik werd ongeschikt bevonden als thuishulp...

Veel viel er niet te doen in het huis van hem, het was klein en praktisch ingericht. De spulletjes van Rietje waren verwijderd, ¨allemaal stoftrekkers¨ vond men. Dat het emotionele waarde voor meneer Krabbenbos had, deed er niet toe. ´Laat dat afstoffen toch zitten!´, zei hij altijd, en tegen mij was dat niet tegen dovemans oren  gezegd! Ik ben ook niet heel lang thuishulp geweest omdat ik niet zo goed in huishoudelijk werk ben. Tenminste..., dingen schoonmaken die niet vies zijn, vind ik zonde van de tijd, en zó werkte het vaak in de thuiszorg. Liever ging hij een stukje lopen, samen met mij, daar had hij veel meer aan. Wandelen met meneer Krabbenbos was gezellig, hij leefde helemaal op, kwam altijd wel een bekende tegen, niet verwonderlijk, want hij woonde al 40 jaar in deze buurt. Tijdens de wandelingen veranderde hij, hij leek zowaar weer een jongeman te worden, begon zelfs te flirten met me...,  ´Als hij 40 jaar jonger was geweest, dan had hij het wel geweten!´ En niemand van wie we tegenkwamen mocht weten dat ik ¨de hulp¨ was, ´dat ging de mensen helemaal niks aan´, vond hij, wie ik dan wél was, wist hij handig te omzeilen. Hij kreeg praatjes, was vrolijk en in níets was hij dan de oude man die ik aan het begin van de middag aantrof.

Ik mocht mijn ¨cliënt¨ niet meer zien...

Het moest er een keer van komen..., één van de andere hulpen had geconstateerd dat meneer vaak in de middag van huis was als ik er was, en dat was níet de bedoeling..., onverantwoord, als er wat met meneer gebeurd dan zou ik niet bij machte zijn om hem professioneel bij te staan. Ook over het huis van meneer was men niet écht te spreken, er lag overal stof! Ik mocht niet meer bij meneer Krabbenbos komen, er werd een andere hulp ingezet, ik was te persoonlijk betrokken bij deze ¨cliënt¨. Er werd me ook uitdrukkelijk verboden om privé langs te gaan bij hem. Ik was er naar van..., kon het niet verkroppen, maar kon er niets aan veranderen, óók viel niet te ontkennen dat ik een slechte thuishulp was. Ik zag meneer Krabbenbos niet meer.

Want bomen komen elkaar niet tegen...

0d6805b8b4f0f50daa95e4d5ab1ca604.jpgTot op een middag, ik had mijn dochter van school gehaald, ik meneer Krabbenbos tegenkwam, hij was alleen..., hij was alleen aan de wandel gegaan en had weer praatjes voor tien. ´Hoe gaat het met u?´ vroeg ik, ik kon me deze vraag dit keer wél permitteren vond ik, want hij oogde blij en vrolijk... ´Goed!´ zei hij.
 ´Nu wél, ik ga lekker zelf aan de wandel, en ik wist nog waar jouw dochter op school zat, dus besloot ik, dat ik lekker een eindje die kant op wandel... , ik kan niet de hele dag maar binnen zitten en niemand kan mij verbieden naar buiten te gaan!.

Ik wil niet vast geworteld zitten in mijn huis, ik ben geen boom, want bomen komen elkaar niet tegen, snap je Karina? '

Ik begreep het helemaal, onze ontmoeting deed hij op een toevalletje lijken, maar we wisten beiden beter...

Wie was nu de mantelzorger?

Tot aan zijn dood, ben ik toen elke week een uurtje bij hem op bezoek gegaan, samen met mijn dochter als ik haar uit school had gehaald. Soms gingen we aan de wandel, soms deed hij een spelletje met mijn dochter. Die twee hadden elkaar helemaal gevonden, ik had twee vliegen in één klap geslagen! Wie was nou eigenlijk de mantelzorger in deze situatie? Het deed er eigenlijk niet toe...

Steunpunt voor Mantelzorgers…

Ik werd door mijn werkgever overgeplaatst naar een kantoorbaan, bij het 

¨Steunpunt voor Mantelzorgers¨, daar heb ik 12 jaar met plezier gewerkt. 

 

Analyse van het verhaal.

 

Personages:

Karina  de 'thuis hulp' die bij een oude baas 2 keer in de week komt helpen.

De heer Krabbenbos, de oude baas, die samen met Karina als hoofdpersoon optreedt.

Een zoon en Rietje (de vroeger vrouw van de oude man) beiden reeds overleden

 de nog schoolgaande dochter van Karina.

een instantie.

tijd en ruimte :

Het speelt zich af in het huisje van meneer Krabbenbos  en in een park maar ook op straat dicht bij een school.

De tijd beslaat een fiks aantal  verhaal jaren, we weten uit het verhaal dat 'Rietje' alweer 5 jaar is overleden. Uit de verhaal tijd weten we ook dat de heer Krabbenbos al weer 40 jaar in de buurt gewoond heeft.  Tevens weten we dat Karina de persoon blijft bezoeken tot zijn dood en bij het verlaten van haar betrekking bij de oude man nog 12 jaar heeft gewerkt bij de mantel zorg.

Het verhaal wordt in de verleden tijd verteld.

Perspectief:

Het verhaal wordt vanuit de persoon Karina verteld en belicht de menselijke handelingen (eten dat de oude man lekker vindt klaar maken), Die niet door de Instantie worden gedragen. Het verhaal krijgt daardoor een maatschappij kritisch tintje.  De lezer blijft met de vraag zitten :'wanneer was de oude man beter af, met of zonder Karina?' Impliciet weten we allemaal het antwoord op die vraag. De verteller is alwetend en blikt terug. Het is in de 'Ik' vorm geschreven.

Opbouw:

Van een onschuldig ogend verhaal wordt  in een aantal paragrafen  een instantie geschetst die minder menselijk  met haar cliënten omgaat. De schrijfster gebruikt 7 paragrafen om haar standpunt over te brengen.

verhaaldraad:

Karina werkt als thuis hulp bij een oude man, zij doet dat op haar eigen wijze. Zij heeft oor voor de man en is vriendelijk. Ze begrjpt zijn echte behoeften en samen maken zij wandelingen. Dit is niet wat de Instantie wil en die vindt dat zij meer met het huis bezig had moeten zijn dan de met de client. Karina moet het veld ruimen. De oude baas arrangeert een toevallige ontmoeting bij de school van haar dochter. Van af dat moment tot aan zijn dood , bezoekt Karina de man wekelijks .

 

Conclusie

Het taalgebruik is vlot en vertellend van aard.

Een mooi beeld, de bomen die elkaar niet tegenkomen, dat is een taal vondst. Het verhaal belicht de verschillende zienswijzen die om een client heen onstaan met betrekking tot zijn welzijn en laat de lezer kiezen met een open vraag aan het einde : waar was de oude man meer mee gediend.

Karina

Prachtige verhaal door een kundige hand neergezet.  San Daniel 2014.

 

images?q=tbn:ANd9GcT86hwuhJH-d5EQeThUcFl

 

Een analyse van het  gedicht van Annelies Vijlbrief betreffende Veel ontvangst -  weinig gehoor

 

 

Veel ontvangst - weinig gehoor

 

Jij merkt het niet op

zachtjes, zoetjes

op de achtergrond

 

druppelen

ruisen, smakken,

ritselen

 

ik hoor het luider

dreunend, dreinend

vult mijn hersenpan

 

ratelen

kletsen, krassen

klateren

 

Het geringste zuchtje

kleinste kuchje

doen mij verdrinken

 

tinkelen

tikken, kloppen,

rinkelen

 

Alles klinkt harder

Alles hoor ik

en dus hoor ik niets

 

 

images?q=tbn:ANd9GcT86hwuhJH-d5EQeThUcFl

 

Annelies beschrijft in dit gedicht haar aandoening hyperacusis: door wisselende geluidssterkten worden de dagelijkse geluiden als pijnlijk en onverdraaglijk ervaren.

Haar woordkeus is zo dat je het geraas haast in haar oren meevoelt. 

Ze maakt gebruik van alliteratie, ( als woorden met de zelfde letter beginnen: tinkelen en tikken bv) dat versterkt het gedicht.

Korte krachtige strofen die het geheel vaart geven, een koorstachtige vaart en vaak met dezelfde letter ter versterking.

 

De titel is ijzersterk, het geeft precies aan wat er in haar oren gebeurt.

 

Strofe 1 vertelt wat een mens zonder hyperacusius hoort: de omstander heeft geen erg in alle achtergrond geluiden.

 

Strofe 2 geeft de verschillende soorten achtergrond geluiden aan

 

Strofe 3 verteld hoe de dichteres deze geluiden zelf ervaart

 

Strofe 4 is een herhaling en dus versterking van de verschillende soorten achtergrond geluiden 

 

Strofe 5 is een herhaling en versterkt de gevoelens die de dichteres zelf ervaart

 

Strofe 6 is gelijk aan strofe 2 en 4 een weergave van de soort achtergrond geluiden en daardoor een extra versterking.

 

Strofe 7 beschrijft wat zij zelf hoort: alles dus niets wat een knappe tegenstelling is. 

 

Een mooi lopend metrisch gedicht dat binnen gesloten rijm bezigt, klinkerrijm in woorden en  ook eind rijm bezigt waar het een nut dient.  De beelden worden krachtig door de woordkeus geprojecteerd.

 

Ingrid Aanen 2014 

Een analyse van het gedicht van San Daniel betreffende het wezen van poëzie. San is een mythische enigsinds  mystieke dichter die krachtens zijn abstract woordgebruik veel beelden oproept. Beelden die beladen zijn met symboliek. Een lading die veel associaties oproept, de beelden worden ondersteund door een sterk metrum dat het gedicht remt of juist vaart geeft. Zijn woordkeus is nooit toevallig maar beredeneerd gekozen.

images?q=tbn:ANd9GcRLepMj3FpUF0epT7WPH7A

De glanzend kiemcel brandt

van verlangen en

wacht 

op de hand die haar beroert en plant

de woorden vormen 

gelijk een incantatie

uit de diepte

van het bestaan

een visitatie

images?q=tbn:ANd9GcRlgCDio2NQGXt3U7vCDWU

magische woorden vangen 

de hand te traag

om toe te slaan en

keihard

Keihard , ontvlucht de zin

de lei van de griffier 

wanneer hij haar tracht te binden

en al wat ons resteert

is slechts een kreupel klinkend lied

images?q=tbn:ANd9GcTappLetbYvdAjah13Ot3W

maar jij, de knop 

van ontluikend schoon,

legt woorden

over beelden,

en vangt beelden

in woorden

en dwingt schrijver's pen

naar vorm.

 

je bent de ongeslepen steen

die flonkert in haar pracht

die woorden vangt en bindt 

en licht brengt in de nacht

images?q=tbn:ANd9GcS6KDpJsQSffgjYqhr1J40

magische beelden 

vangen

de gedachten die verdampen

de woorden

van verlangen

en al wat ons resteert is slechts een kreupel

klinkend lied.

San Daniel 2014

De titel moet altijd de lading dekken, dus dit gedicht zal over de essentie van Poëzie gaan.

De 1ste strofe spreekt over woorden die ergens zijn, een collectief, waarvan afgetapt kan worden. woorden die wachten om opgeroepen te worden en uitgesproken te worden en samen gevoegd te worden, gelijk een toverspreuk, een incantatie.  Woorden die wachten om te ontkiemen en wortel te schieten gelijk een kiemcel. Poëzie of diegene die dat beoefent, wordt in een beeldspraak vergelijken met een te onkiemen zaadcel. De gevoelens de beelden worden van uit een diepte opgeroepen, de diepte van de levenservaring van de dichter(es)

de 2de strofe handelt over het onvermogen om snel genoeg de magische woorden op te schrijven, het associatieve dat de oorspronkelijk woorden en beelden verdringt en alhoewel  er een vers verschijnt is het niet het perfecte dat de dichter even voelde. Te veel beelden bieden zich aan bij hen die creatief zijn en de hand te traag om toe te slaan...de dichter beklaagt zich dat de kern gedachte mooier was dan hetgeen hij op papier kreeg.

In strofe 3 prijst hij de nieuwe mens, de dichter(es) en in de zelfde adem het wezen van de poëzie en vergelijkt die met een ontluikend knop van prille schoonheid, onbedoezeld en puur, die de schrijvers hand stuurt en beelden in woorden giet, tot bij lezing de woorden weer beelden worden.

strofe 3a Hij spreekt de dichter(es) aan en ook weer in één adem, de poëzie  en zegt dat zij in ongepolijste schoonheid licht brengen, waar het ontbeert( in het duister) hij prijst de dichter(es) die de woorden binden kan, want hij ervaart dat de beelden helder zijn.

strofe 4 is de teleurstelling weer van San als hij merkt dat zelfs hier mooie gedachten al verdampt waren terwijl hij nog aan het schrijven was en dat het gedicht wel moois is, maar slecht een aftreksel van wat hij in een flits aftapte van uit het collectieve denken.

Sterk beeldend en metrisch gedicht.

de Nederlandse literatuur Gids 2014

Tot dus ver de kritische beschouwing  1ste kwartaal 2014 . De nederlandse Lietratuur Gids.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben het met Ingrid eens, analyses zijn heel leerzaam.
Ook weer een mooie selectie. De analyses van de gedichten vind ik zeer leerzaam waardoor je nog meer van een gedicht kan genieten.
analyse is een noodzaak ..het is een tool